CasaDiMama: Zonnig&Zuinig

voor alles wat genoeg is...lekker besparen maar!

2012-02-29T21:30:00.000+01:00

ontwikkel een voelspriet voor wanneer het 'genoeg' is.
Mijn oma zei altijd: 'op is tekort'. Dan had ze het over eten, aan de tafel mochten de bodems van de schalen niet in zicht komen, zeker niet als er visite mee at.
Maar hoe zeer ik de oude wijsheden en het ouderwetse huishouden ook waardeer, hier zat ze er toch wel degelijk naast.
Wij zijn allemaal grootgebracht/gehersenspoeld dat we niet tekort mogen schieten en dat het genoegpunt bereiken eigenlijk moet worden gezien als het minimaal te behalen punt.
Net genoeg...

Als je eens gaat scannen en je genoegpunt bepaald in je wensen, in wat je daadwerkelijk nodig hebt, in je huishouden en je voorraad voedsel en misschien zelfs wel in je portemonnee...
Waarom is genoeg dan te weinig?
Schrap het gevoel dat je een kleine winkel aan voorraden in je pand moet herbergen.
Het idee dat je geld bespaard met een flinke voorraad is een aangeleerde bangheid voor het grote OP.
Het is niet erg als iets eens op is. Dan is het maar even zo. Gewoon wachten tot je weer in de gelegenheid bent om naar de winkel te gaan en dán schaf je het weer aan.
Is het echt zo'n ramp als je een keertje misgrijpt?
In onze breinen is het erin gestampt, dat dit ERG is.
Belachelijk!

Heb genoeg aan de spullen die je hebt.
Heb genoeg aan de kleding die je hebt.
Heb genoeg aan het huis dat je hebt.
Heb genoeg aan het leven dat je leidt, mits je doodongelukkig bent, want dan zit je onder je genoeg...
Je genoegpunt bepaal je namelijk altijd nog zelf en op dit moment is dat het laatste wat de grote commerciële jongens jou wijs willen maken.
ZIJ willen bepalen waar jouw genoegpunt moet liggen omdat ze je immer maar spullies willen aansmeren.
Spullies waar jij mooier, gelukkiger, hipper van wordt.
Spullies die jou in hun macht krijgen en die maken dat je een enorme druk gaat voelen om overal maar aan te moeten voldoen.
Spullies die maken dat je meetelt, dat je huis gezellie is, dat je geen tuthola wordt die niet weet wat er speelt, spullies die je jong houden en spullies die je de ideale man bezorgen als je maar bij hen aanklopt. (Lexa en Flexa en Pepper en Partnership al dan niet met 'stijl en ambitie' dat is nog wel de genantste want het is een andere term voor -ik wil een lekker wijf met een keigoeie baan..katjing!!-)

Is je nooit opgevallen dat ieder wasmiddel keer op keer significant verbeterd wordt heruitgevonden? Door mannen in witte jassen? En nog nooit zo wit heeft gewassen en eindelijk je kleuren definitief niet meer laat doorlopen? Een maand later wordt er in een vernieuwde verpakking weer een significantere vorm van hetzelfde aan je gepresenteerd in peperdure reclameblokken. Het liefst in plastic kubusjes zodat je ook nog eens precies zoveel in je wasmasjien sodemietert als ZIJ willen dat je doet en zodat je niet zuiniger met je wasmiddel kan doen. Zetten ze er ook nog bij dat je die dingen uit de handen van je peuter moet houden..de lieverds. Wat hebben ze het toch goed met ons voor.

Elke maand wordt er weer een nieuwe flap maandverband met vleugels, geurvreters en heus een kleurenpaneel onze onderbroeken ingekletst, middels reclamebeelden van jongedames met opwapperende zomerjurkjes dartelend in een wei.
Zo maken ze van onze period een happy period. (Raar manvolk die Romeinen.)
O wat zijn wij toch een onuitputtelijke bron van verrijking voor de hele buisiness!

ONZIN en nog eens ONZIN.
We hebben al jaren genoeg van al die spullen voorhanden.
Grijp eens terug naar produkten die in de onderste schappen liggen met een ontwerp van jaren terug. Ze voldoen uitstekend en kosten je een fractie van de nieuwste variant. En er zitten waarschijnlijk veel minder geur, kleur en bleekmiddelen in.
Stap eens een week terug in de tijd. Beeld je voor grap eens in dat je leeft in de tijd van toen was geluk nog heel gewoon. Dus zo'n jaren '50 of '60 weekje.
Hoe leuk is dat?
Nou héél leuk. Dat garandeer ik je. (significant leuk)
Het kan wel eens heel gewoon een hele gelukkige week worden.
Keep it simple en hou het klein.
Ook in je uitgaven.
Genoeg is genoeg. Hè gezellie hoor....

Voor alles wat gratis is...

2012-02-26T17:19:00.001+01:00

Om zo zuinig mogelijk te leven moet je een soort van voelspriet gaan ontwikkelen.
Een spriet voor alles wat gratis is.
Nu ga ik niet het pad der spirualiteit op, hoe mooi dat ook is, maar ik blijf bij de klinklare euro's waar menigeen in deze strakke tijden graag wat meer van zou overhouden.
Als je eenmaal hebt besloten dat het roer om moet, is dat bijna net zo spannend als verhuizen naar een ander leven. Je verhuist namelijk naar een andere invalshoek.
Je merkt waarschijnlijk al langer dat je niet uitkomt met je geld. Dat het geruisloos verdwijnt in een onzichtbaar afvoerputje dat jij nog niet hebt ontdekt. Dat je toch heus geen gekke, exorbitante uitgaven doet en dat het dáár dus niet aan kan liggen.
Maar aan het eind van de maand steeds rood staan is geen pretje.

Hier geldt een wet die zo oud is als Rome zelf; het zijn de kleine dingen die het doen.
Dat is ook meestal de grootste barricade die je over moet.
Ik merk dat als het geld weer eens ter sprake komt in een openhartig gesprek daar lacherig over wordt gedaan. Dan kom je goedbedoeld met je tips en dan wordt je meewarig aangekeken, of gezegd: nou als je het op zo'n manier moet doen dan ben je over 100 jaar nog bezig.
Niks is minder waar.
Iedereen weet dat je voor nog geen 5 euro een giga pan macaroni kan koken maar dan stopt het wel zo'n beetje.
Dus als je hier zit te lezen, omdat je graag je portemonnee wat minder snel wilt laten leeglopen dan komen hier wat methodes voor het laten aangroeien van je voelspriet.
En ik zeg: een paar, want er zijn er nog véél meer!
Hergebruik papier. Ik knip enveloppen open en maak er vervolgens memo's en boodschappenlijstjes van.
Het boodschappenbriefje is namelijk de sleutel tot het heiligdom van de onbedoelde impulsaankopen waar iedere supermarkt mee volgedrukt is.
Het knippen spaart niet veel uit in geld, maar werkt erg goed om jezelf op de bespaarmodus te zetten, en van die modus ga je nog heel veel plezier krijgen.
Word je bewust van alles wat gratis is.
Ochtendlicht bijvoorbeeld. Trek je gordijnen open en vertik het om lampen aan te doen waar het kan.
In plaats van op een sportschool gaan (die zijn pas duur!) maak je van je dagelijks leven één grote sportieve activiteit. Of het nu traplopen is of stofzuigen, doe het intens en in een flink tempo.
Pak vaker de fiets of wandel stevig door.
Doe sit-ups tijdens het kijken naar goeie tijden, slechte tijden en loop gedurende de reclame 4 x de trap op en af. Ja die voel je wel. De rest kan je wel invullen. Mogelijkheden genoeg en dan hoef je je ook niet langer schuldig te voelen dat je wéér te moe was om 's avonds nog de deur uit te gaan naar die sportschool toe, terwijl dat abonnement maar loopt en loopt..
Iedereen krijgt cadeautjes waar je niks mee kan, wil of die je niet mooi vindt. Zet je over je schuldgevoel heen, trek zo af en toe een lekkere lap inpakpapier bij albert heijn (die is leuk) of de c1000 (die is ook leuk) af en her-geef de cadeautjes bij verjaardagen van anderen en bespaar je het zoeken en het uitgeven van tientallen euro's op jaarbasis.
Kook op maat. Iedereen is vol van de plastic bakjes met kliekjes uit de vriezer, maar die zijn vaak niet echt lekker meer. Er zit geen bal meer aan voedingsstoffen in(eerst gekookt en dan nog eens diepgevroren!) en het is al met al een hoop gedoe.
Ik ga alleen nog overstag voor een grote bak pastasaus als backup bij onverwacht bezoek.
Kook liever eens zo weinig dat je bijna bang bent dat het te weinig is. Het zal toch genoeg blijken te zijn.
Zet gewone potten koffie en thee. Koffiepads zijn 8 x duurder in gebruik en senseo is nog ongezonder voor je dan koffie al is. Al die idioterie over smaakje thee dit en smaakje thee dat heeft maar één grote lachende derde: precies de fabrikant.
Zet ouderwets een flinke pot thee op een theelichtje en laat je niet langer gek maken door 1 zakje voor 1 bakje.
Neem je kassabonnetjes mee. Bekijk ze thuis. Ook als je geen kasboek bijhoudt en ook als je geen achterdocht hebt dat je teveel hebt betaald. Het maakt je ongemerkt bewust van wat iets kost en waar je het aan uitgeeft. Daar hoef je geen actief denkwerk voor te verrichten, verbazingwekkend genoeg doen je grijze cellen dit uit zichzelf voor jou.
En hier nog eentje (anders wordt dit logje echt te lang) ga eens schatzoeken. Pennen die je te pas en te onpas mag meenemen als reclamemateriaal, leuke blogs die je gratis leest op je pc inplaats van een abonnement op een tijdschrift, een paar mooie takken uit het naburig parkje op een vaas, en last but nog least ga schatzoeken in de bibliotheek en duik in de motiverende boeken over besparen.
Wordt vervolgd.

olympisch bezuinig-fakkeltje

2012-02-24T19:31:00.000+01:00

Op de één of andere manier moet je soms weer even in je eigen gareel.
Terug naar de super gemotiveerde fase die je dan weer eens wat meer en soms weer eens wat minder voelt.
Wat ik wel merk is dat je ook in de minder bewuste fases niet meer zo maar terugvalt in een überspenderende golf. Het blijft inmiddels op de automatische piloot ook steeds beter binnen de grenzen van de min of meer veilige financiele modus.
Dat is goed, dan heb ik toch bereikt dat mijn begonnen lifestyle-change niet meer een vlaag is, maar ook een levensstijl is geworden.
Sommige uitgaven krijg ik gewoon echt mijn portemonnee niet meer uit.
Maar door te blijven graven in inspirerende boeken uit de onuitputtelijke bibliotheek en te blijven lezen op de andere blogs, houd ik mijn vuurtje brandende.
Tips blijven immer welkom en ik blijf ze dan ook met onverminderd enthousiasme verzamelen en publiceren op mijn bespaartips-pagina.
wat een heerlijke hobby!

vastigheid

2012-02-21T18:21:00.000+01:00

Oh wat ben ik blij.
Ik heb ein-de-lijk mijn vaste aanstelling gekregen in de baan die ik nu al 2 jaar doe met heel veel plezier.
Het was geen gelopen race dat die vastigheid er zou komen.
Ook hier een ferme hand op de knip, want het zijn onstabiele tijden.
Maar vandaag kreeg ik het verlossende antwoord dat ik niet nog een jaarcontract kreeg aangeboden maar een heus vast contract.
Héérlijk. Hoera!

had ik maar gewoon direct naar mijn kerel geluisterd....

2012-02-17T12:15:00.000+01:00

een dikke kus voor mijn Pollan!

Nou het was een hele klus om mister Pollan van begin tot eind uit te lezen. Ik kom er recht voor uit.
Hemeltje lief, krijgt die man een euro per komma?
Maar alla, we zijn erdoor.
Kreeg echter wel een broekafzakker aan het eind van het betoog.
Mijn man een lachbui.
Conclusie: eet beter, gezonder en daarom ook duurder voedsel en eet er vervolgens niet zovéél van.
Geniet van wat je eet en neem er de TIJD voor.
Na het margarine drama was ik helemaal spits op nog meer grandioze eyeopeners. Maar afgezien dat ik de conclusie trok dat je wel moet oppassen met een overdosis aan tarwe en soja door alle vervangers van vlees en daarbij de dagelijkse kost aan pasta,aardappels of rijst, kwam er geen nieuw licht door de tunnel.

De eindeloze lobby tussen de grootfabrikanten van voedselachtige produkten en het stempel gezond was al veel langer geleden bij ons door de mand gevallen.

Als het logo 'gezonde keuze' erop staat ben ik al achterdochtig. 'Hmm...wie verdiend hieraan? Want een fabrikant geeft nog druppel verf teveel op zijn verpakkingsmateriaal uit zonder dat die dubbel wordt terugverdiend...'

Mijn man zegt al zo lang dat je van kwalitatief goed, gezond en eerlijk voedsel veel eerder voldoening hebt. Zowel fysiek als mentaal. (mooi hè?)

En het uitgebreid tafelen met alle gezelligheid erom heen is bij ons ook aan de orde.

Nou dat zit wel goed dus.

Balen dat hij aan het eind met die Fransen kwam trouwens....(pff viva Italia!)

Mister Pollan ontleden...

2012-02-09T14:39:00.000+01:00

Nou it git oan of it git net oan...hier staat een grote pan erwtensoep te pruttelen en het huis ruikt naar 'vroeger'.
Hoe fijn is dat. Helemaal een lekker gevoel is dat alles biologisch is dat er in dit soepje zit en hij is zonder vleesch.
Heb om de nostalgie compleet te maken ook nog wat pannenkoeken gebakken. Dus vooraf een pannenkoek eten.
Manlief gaat veel van me houden als hij thuiskomt. Ik weet het zeker.
Voorts heb ik het boek van Michael Pollan te pakken (besteld uit bieb, moest lang wachten..) en ik heb mij vastgebeten in 'Een pleidooi voor echt eten' .
Het is geen luchtig schrijfsel van deze man, want je kan goed merken dat hij een filosofische achtergrond heeft. Veel lange volzinnen met een overdaad aan komma's.
Maar hij heeft al wel voor elkaar dat ik de gifballon van de margarines heb doorgeprikt.
Na zijn schokkende verslag hierover voelde ik een mengeling van domheid en boosheid.
Plastic voer. Ik had het eigenlijk toch best kunnen nagaan.
De heftige propaganda voor voedingsstoffen waar we chronisch 'behoefte' aan hebben en hoe gemakkelijk dat voor ons consumentjes al in kant en klare voedselachtige produkten bijelkaar is gemieterd. We hoeven het alleen maar door te slikken en vooral alles wat echt voedsel is te laten staan. En kopen wat er in fabireken gemaakt is. Ik ben verbijsterd.
Heb de omega vetzuren en cholesterol verarmende, extra vitamine-troep dat voor boter moet doorgaan in mijn grootste dossier gegooid. De vuilnisbak. Er een bescheiden pakje biologische roomboter in botervlootje voor in de plaats gezet.
Stap 1. Mister Pollan. Als ik het volgende hoofdstuk begrijp volgt stap 2.

de accu, de vriendin en hoe het ging...

2012-02-05T10:10:00.001+01:00

Het autootje rijdt weer. Dankzij de lieve hulp van de buren.
Hopen dat hij zich vandaag lekker oplaadt, want hij wordt volop gebruikt door manlief, die wel het een en ander op zijn programma heeft staan.
Anders moet er toch nog een nieuwe accu in en die dingen zijn bijkans uitverkocht heb ik begrepen.
Met de startkabels was het inderdaad mannengegrom en gemompel 'appeltje eitje' en wroemmm het ding startte als een beest. (je...want het is maar een klein autootje)
Geen exploderende accu's, geen stroomstoten en geen vonk-toestanden.
Het was net konijnensex, in 2 minuten erop en eraf. Doei.
Verders fluks de boodschappen in huis gehaald want ik wilde wel wat voorbereiden natuurlijk.
Geen zin om lang in de keuken door te brengen als mijn zoon me verteld dat hij deze keer 'zijn meisje' meeneemt.
Ja zoals ik al schreef, dat doet-ie anders nooit...
Nou ik heb genoten! Hij kwam trots als een pauw binnen. Dat zag ik al meteen.
"Dit is mijn vriendin" zei hij bij het voorstellen.
Niks mijn meisje, hij zei het voluit. Mijn vriendin...
Wat heerlijk om geluk van het smoel van je kroost te zien stralen. Dan kan ze bij mij dus al niet meer stuk.
Een lieve, leuke, mooie spontane dochter van een andere moeder stapte mee naar binnen.
Onze dochter kwam ook samen met hen mee. De meiden kenden elkaar inmiddels al langer.
Want deze prachtige dame was al een poosje in het leven van onze zoon. We hadden achteraf haar naam wel vaker horen vallen, maar ze hebben een aardige vriendenkring, die twee van ons. Ze schelen maar anderhalf jaar, en zoals ze elkaar vroeger het stomste wezen in deze best wel uitgebreide schepping konden vinden, zo goed kunnen ze goddank met elkaar opschieten in hun volwassenheid.
En wat is er nou leuker als je een twintiger bent, dat je broer of je zus een stel vrienden of vriendinnen meebrengt?
Ja juist. Dát heeft zo zijn voordelen! en geef ze ongelijk...
Het ijs was snel gebroken met dit koude weer. Koud hè? Kom maar gauw binnen. Warme glühwein?
Gezellig.
Lekker ontspannen getafeld met elkaar. Eten, praten, lachen...natafelen en nog wat drinken.
Ik voel me blij dat het zo fijn was.
Toen we later weer in de zithoek ploften, kropen ze knetterverliefd tegen elkaar aan, armen om elkaar heen.
Niet verlegen om elkaar aan te halen en een kusje te stelen.
Dán is het goed. Dán zit je niet meer bij vreemde stijve mensen op de bank je tijd uit te zitten.
Gelukkig!
Mi casa es su casa...zo heb ik het 't liefst.

Mannendingen - Vrouwendingen

2012-02-03T14:36:00.000+01:00

Verdorie! Heb ik in november peperdure winterbanden onder mijn vehikeltje laten zetten, omdat ik vorig jaar toch wel wat angstige momenten heb doorgebracht in bocht en op bruggetje. Blijft het dooien, totdat er letterlijk eendenkuikens uit eieren kruipen.
Maar nu is het dan zover. Eerst vrieskou zoals dat hoort. -5 of -7 en knetterend statisch haar.
Maar dróóg. Als ik door de bocht ging was het een krijtje op een schoolbord (bij wijze van dan hè)
En nu vlokt het.
Wow wat vlokt het mooi. Lobbig en dik en statig komt het naar beneden.
Je zou het bijna willen eten, zó mooi.
Vanmorgen smste mijn zoon me dat hij morgen 'een meisje' meeneemt als hij komt eten.
Dat doet-ie anders nooit.... ja dat is best spannend en natuurlijk ben ik kei nieuwsgierig!
Wat denkt een controlfreak als ik?
"wat zou ze drinken?" en " heb ik wel genoeg in huis?"
Ik moest maar eens even naar de winkel.
Dus in de neppert van een bontmantel gehesen. Gemutst en gesjaalt naar mijn otootje toe.
Ik draai de sleutel om en hoor alleen maar 'glooeepp'
Verders niks. Dat is geen goed nieuws.
Mijn accu is volledig op non-actief.
Mijn winkelgang dus maar afgeblazen. Kan straks ook nog of morgen.
Nu heb ik eens gekeken op het www hoe je nou ook weer je accu reanimeert met behulp van startkabels. Zo eens in de 100 jaar komt dat wel eens voorbij of laat je je eigen wagen spelen voor hulpverlener.
Krijg ik me 3 verschillende versies te zien. Met waarschuwingen en al, voor exploderende accuvloeistof die bevroren is (kan accuvloeistof bevriezen?!!)
Voor overload van stroom en dus moet er een knijpert op een stuk ongelakt carrosserie(???!_) en moet je de achterruitverwarming aan doen in het noodlijdende autootje...
Op de volgende site doen ze daar allemaal niet aan. Gewoon rood op rood en zwart op zwart en starten maar... o ja, de knijpers mogen elkaar absoluut niet aanraken en ook niet roken tijdens de klus. (Fijn om te weten)
Ik weet niet beter dan dat mannen dan dingen doen met die rode en zwarte knijpers. Terwijl ze geruststellende grom en knor geluiden maken van 'dat fiks ik wel even' en dat het dan in no time is gepiept.
Rijden maar!
Ik ben nu een beetje van mijn zelfvertrouwen beroofd in de accu -oplaad -actie en ga wachten op 'mannen'.
Een zwaktebod dat ik dan weer goed maak door eummm beter te koken dan zij! Ja da's 'n goeie...
P.s. de foto is van de vakantie in Macedonië en ik sta niet naast MIJN vehikeltje....

Blij!!

2012-01-31T21:29:00.001+01:00

Vandaag was weer even spannend op mijn werk.
Er stonden allerlei veranderingen op het programma waar ik de hoed en de rand niet van wist.
De collega's die het ook betrof, omdat we samen deze onderdelen in het activiteitencentrum runnen, wisten ook maar vaag heel vaag wat of hoe en dat zorgt altijd voor onrust.
Een tijdelijk aangenomen invalkracht zou vanaf maart worden verkast naar onze afdeling, een andere collega ging voor 24 terug op de werkvloer in een oude functie...
Wij kregen vanmiddag een overleg met de manager over 'veranderingen'.
Nou dat pakketje zorgde wel voor onrust.
Niet in het minst bij mij. Ik werk er nu 2 jaar, maar mijn echte vaste contract moet er nog steeds komen.
In deze crisistijd is dat een maand voordat ik een vast contract zou krijgen, over de gehele organisatie op de bevriesstand gezet. Geen vaste contracten meer maar tijdelijke.
Goh wat was dat zuur 2 jaar terug zeg!
Een collega die er nota bene nog korter werkte, maar vanwege een geplande vakantie het een maandje eerder zwart op wit op papier had gekregen, had wél die vaste baan...
Deze collega is trouwens dan weer ziek, dan weer kan hij het niet aan en dan weer is hij aan vakantie toe.
We hebben er wat mee te stellen..maar dat terzijde.
Vanmiddag bleek al onze onrust voor niks. Stelletje stresskippen die we zijn.
We mogen juist uitbreiden. Het gaat goed met onze afdeling, we dóén het goed.
Waarom gingen we van het slechtste scenario uit?
Waarom zag ik al aankomen dat ik over een maand *dan loopt het jaar weer af* zou worden wegbezuinigd?
Ook meteen een afspraak gemaakt voor *het gesprek* hierover.
Ik dacht dat ik het ijzer maar moest smeden nu het heet was en zei dat op 15 maart mijn tijdelijk dienstverband (bah wat klinkt dat toch akelig als je inmiddels al een paar jaar daar werkt) zou verlopen en dat er een maand opzegtermijn is.
De afspraak voor DAT gesprek is nu gepland. Op 20 februari...met andere woorden, geen maand opzegtermijn..
en nu ben ik BLIJ!

ik moet nog leren genieten geloof ik....

2012-01-29T12:53:00.000+01:00

De januari maand duurt me lang. Mijn goede voornemens om zo low-budget mogelijk deze maand door te komen, lijken systematisch te worden ondermijnt.
Met de boodschappen lukt het nog wel, maar dat heb ik dan ook grotendeels zelf in de hand.
Mits ik, eerlijkheidshalve, manlief NIET meeneem naar welke supermarkt dan ook....
Het zijn de onverwachte uitgaven.

We wilden de slaapkamer dolgraag van een nieuw behang laten voorzien. Het is een hoge kamer met vreemde hoeken en veel balken. Geen klus voor amateurs zoals wij. Daarnaast hebben we beide een bloedhekel aan behangen en hoogtes.
Ik láát dus behangen. Door een pro. Jeweetwel, dat als het niet goed zit..dat je dan kan zeggen, 'het zit niet goed, wat doe je eraan?'
Schilder belde dat hij vorige week ineens tijd had. Heel erg tijd zelfs. Een grote klus had hem de dag ervoor 'even' afgebeld. Wegens bezuinigingen werd een of ander groot kantoorpand niet van binnen geschilderd. Hij zijn inkomsten voor een maand kwijt.
Schilder gaat ons wel aan het hart. We kennen elkaar langer dan vandaag.
Wij keken elkaar aan en dachten; nou ja, dan doen we het nu, inplaats van in april of zo.
We hadden het geld. Want laten we eerlijk zijn, dat is op dat moment de issue.
Maar het behangen ging ook schilder niet geheel en al vlekkeloos af. Moeilijk vorig behang, (zat er al zeker 15 jaar en zat vastbsloten op de muur) en inderdaad, gekke hoeken en hoogtes.
Meneer heeft er ruim 4 dagen over gedaan.
Ik vind dat vreselijk. De troep, het logeren op je eigen zolder, het aanhoren wat er allemaal mis ging en hoe erg dat was.
Dat wil ik niet weten. Ik maak mijn met plezier bij elkaar verdiende geld over, omdat ik dat er voor over heb.
En dan wil ik gewoon niks weten van behangersleed.
Vrijdag kwam de installateur voor een nieuwe ketel. De oude was echt op sterven na dood en dat bedrag hadden we al apart staan. Het klinkt alsof we dit maar allemaal even laten doen, maar dat de realiteit anders is kan je wel verwachten van iemand die een consuminderblog bijhoudt. We hebben hier voor gespaard en douchen al vanaf november regelmatig met de tanden op elkaar. 10 jaar jonger in 10 seconden...geloof me álles staat ineens strak bij een ijskoude douche. En alsof de douche het wist..hij sloeg altijd op koud als ik net mijn haar in de shampoo had gezet. Nou da's minder hoor.
Maar ondertussen in de Casa: behanger eruit, installateur erin.
Het zou appeltje eitje zijn. Ik bespaar je het hele verhaal.
Alles ging mis wat er mis kon gaan en ik had spijt dat ik überhaupt thuis was.
Maar na al dit geklaag: Ik heb nu een magistrale slaapkamer, een douche waarvan ik niet eens wist hoe een lekkere harde straal die kon hebben en een supersonisch klimaatsysteem kastje van heb ik jou daar in de kamer hangen.
Ik moet nog gaan merken dat het HR gebeuren mij op den duur scheelt in de kosten.
Ik heb mijn meterstanden opgemeten en ik heb deze week 91kwh verbruikt (men neme een bouwlamp en een stoomapparaat enz enz) vele pakken koffie, mijn vrije donderdag met koffie+behangert en onze vrije vrijdag+ installateur en koffie en alles wat er maar mis kon gaan.
De verwarming scoort laag maar dat kan wel kloppen, het was verd... koud hier van de week.
Want ik stook echt niet als boven alle ramen steeds open staan vanwege het vocht en het gaat niet als je geen ketel hebt hangen hè.
Op naar de nieuwe week en liever nog op naar de nieuwe maand.

Ik vind dit niet oké!

2012-01-26T09:19:00.000+01:00

Vanmorgen de televisie aan voor het nieuws en de achtergronden van onze hectische aardkloot.
Onder mijn gepruts en gerommel aan het aanrecht met iets dat moet doorgaan voor ontbijt, hoor ik de termen facebook en verplicht voorbij komen.
Even omdraaien en het item volgen.
Facebook heeft de afgelopen tijd zijn aanhangers al proberen te laten warmlopen voor het installeren van een tijdslijn. Leuk! Kan iedereen altijd zien waar je wat aan het doen bent EN het wordt bewaard voor de eeuwigheid. Onuitwisbaar dagboek van een herdershond.
Nu komt de aap (zeg maar gorilla uit de mouw) het monstertje blijkt een echte big brother is watching you te zijn. Big brother is echter niet die ene overheid, maar je hele vrienden/kennissen/werkvloer/buren-bestand.
Wat jij ook leest, aanklikt of waar je dat ook doet; thuis, op je werk, in een internet-café. Facebook geeft het direct aan al je contacten door.
Pietje Puk kijkt blote dames van net achtien in internet-café direct om de hoek van werkvloer, tijd: 12.30 (ja in zijn pauze dus)
Mama kan het thuis gewoon spotten. Dat wordt gezellig vanavond....
Ziek thuis maar toch even je mail checken? Werkgever denkt: ahaa we zijn ons bedje dus weer uit!
Eergisteren iets opgezocht over drugs, omdat je als ouder geïnformeerd wilt zijn over wat de gevaren zijn voor zoon of dochterlief? Buurvrouw denkt: zie je wel...ik heb haar altijd al een beetje zweverig gevonden en wat zijn in het weekend die gordijnen lang dicht...
Deze instelling is bij facebook verplicht geworden. Deze instelling kan niet geannuleerd worden en ben je een facebooker dan kan je er niet meer zomaar uitstappen met een zogeheten 'vergeet mij digitaal' verzoek.
Ik heb ooit facebook aangemaakt, zo kon ik de buitenlandse escapades en het contact onderhouden met mijn zoon bij uitzending en oefening. Vonden we allebei fijn.
Ik vond facebook echter ingewikkeld, rommelig en werd veelvuldig lastiggevallen door vrienden van vrienden van....die gewoon mensen spaarden.
Veel reclame en getetter dat me niks interresseerde. Ik was er echt snel klaar mee. Dus voor mij welgeteld 3 vrienden en ik heb het uitgezet. Me afgemeld (kon toen nog) en nooit meer aangezet.
Want je account blijft voor jou in de lucht hangen.
Ik zet het dus nooit meer aan. Ik verstof daar in hun cloud en laat mij maar verdampen als de slechtste facebooker ever.
Ik vind dit niet oké.

Spaarloon uitbetaald. Bij wie nog meer?

2012-01-21T12:57:00.000+01:00

De kranten stonden er heel eventjes bol van dat er zo'n run was geweest op de laatste ronde van het spaarloon.
Ik ben een van die mama's die meegerend is.
Onze financiele administratie deed eind oktober heel aardig/argeloos een mail rond waarin dat werd uitgelegd en ook 2 invulformulieren voor als je daar nog gebruik van wilde maken. Wisten die veel dat dit binnen 2 weken tot een ware paniekaanval onder de bankmensjes zou leiden...
Ik was meteen geïnteresseerd. Ik werk nu voor het tweede jaar bij mijn bedrijf en nog steeds onder jaarcontract, dus tot echte drastische toekomstplannen qua spaarloon of levensloop-gedoe is het nog niet gekomen. Is ook nog zinloos voor mij. Eérst in vaste dienst en dan kan dat.
Maar oké. Ik hup de boel ingevuld en niet verder kijkend dan mijn neus lang is het ene formulier in postvak fin.adm. en de ander opgestuurd naar Centraal Beheer want daar moest een rekening worden geopend voor mij.
Kopiën van van alles en nog wat erbij, de hele mikmak.
Nou ik was wel gemotiveerd en dat alles nog dezelfde dag op de bus gedaan.
Ik kreeg 2 dingen binnen 2 dagen te horen. Ten eerste dat ik beide formulieren had moeten inleveren bij de fin.adm. en dat zij alle aanmeldingen verzamelden. Dat kon tot uiterlijk 29 november en zij deden dan alle aanvragen de deur uit.
Ten tweede een brief van Centraal Beheer dat er een officiele rekening was geopend op mijn naam.
In de brief stond ook dat mijn werkgever ook een schrijven had ontvangen.

Ik weet niet of het daadwerkelijk heeft gescheeld. Maar binnen een paar dagen na dato was het nationale feest voorbij, gooiden de banken de kont tegen de krib en mopperden dat zij al deze aanvragen niet konden verwerken ect ect en dat dit grapje trouwens onze regering een lieve duit zou gaan kosten.
Dat het helemaal niet slim was geweest en die kraan ging dicht.
Ik dacht: ik kan er naar fluiten.
Maar eergisteren kon ik mijn geluk niet op. Het totale bedrag dat ik in boekjaar 2011 belastingvrij had mogen sparen en dat waarvoor ik opdracht had gegeven om dat van mijn bruto loon in december te laten afhalen, was op mijn rekening gestort!
Ik heb in december niks gemerkt.
Ik had mijn 13e maand erbij en ik dacht nog, nou hier is geen spaarloon meer vanaf gegaan, want dan was het echt wel minder geweest.
Ik hoorde er ook niemand over op het werk. Ik dacht echt dat het aan onze neuzen voorbij was gegaan.
Wat een heerlijke meevaller!

EmPejen vanaf de bank náár mijn bank(rekening)

2012-01-17T18:28:00.000+01:00

Het is weer zover. De saaie januari maand heeft 's avonds thuis op het bankje zijn weerslag.
Er wordt naar een zekere troost gezocht, iets kopen geeft troost. Maar wat nou als iets kopen niet handig is in weer nieuw jaar met het officiele label 'crisis' erop getimmert?
Dan ga je MPjen. Ja juist, marktplaatsen.
Want daar kan je jezelf troosten:

A. voor de beroemde habbekrats,
B. je kan nog onderhandelen ook (soms)
C. je kan als je 's morgens wakker wordt en denkt "oohh!" het meestal nog wel terugdraaien. (niet als je in je opwelling dus ook al een overboeking hebt gedaan)
Ik koop wel eens wat via mp want dat bevalt prima.
Maar verkóóp ook wel eens wat via mp en dat bevalt me nog veel beter...
Deze week is het dus weer bingo.
Gek genoeg gaat dat altijd met horten en stoten.
Wekenlang reageert er geen sterveling op mijn aangeboden immer unieke super spullies en dan ineens zijn er 3 of 4 mensen tegelijk die wel wat vinden in mijn shopje. Want veel stelt het niet voor.
Ik denk dat ik op dit moment iets van 10 of 12 items erop heb staan.
Van een paar grote glazen vazen tot een zomerjurkje, een uitgaansrokje of wat boeken.
Zolderopruiming, kastopruiming en 'Ói-wat-lelijke-cadeautjes!' opruiming.
Maar goed. Er zijn weer een paar tientjes verdiend.
Gaan hup naar die Vodafone rekening.... snuf snuf.

die kwam hard aan.

2012-01-14T23:31:00.002+01:00

Ik ben geschrokken.
Daarnet checkte ik nog even de bankrekening om te kijken of een overboeking goed was gegaan, (ja ik weet het zaterdagavond..)en toen zag ik dat ik een afschrijving had van 59 euro boven mijn beltegoed!
Oingg!!!!
Hoe kan dat?!

Nou ja..bij nader inzien en terugdenkend. Ik heb mijn mobiel de afgelopen maand véél meer gebruikt.
Gebeld naar mijn zieke dochter (lag met griep op haar kamer in Utrecht.) Mét mijn mobiel..stom!
Mijn zus die ik alleen op haar mobiel te pakken kon krijgen en ik niet thuis was en dat gesprek duurde best wel lang uiteindelijk. Veel kleine telefoontjes, vanaf werkplek en anderzins niet vanuit huis, ja tuurlijk met mijn mobiel.
Het lollig smssen is er zoetjesaan weer ingeslopen en dit abonnement heeft nou eenmaal 200 belminuten of smsjes. Niks een extra bundel met oneindig smssen. Die kan je er gewoon niet bij krijgen.
Toen ik een half jaar geleden overstapte naar dit voordelige abonnement bij Vodafone voor 27.50 en daar gratis, een trouwens fantastische laptop bijkreeg, heb ik mijzelf vast voorgenomen dat dit juist een hele mooie gelegenheid was om al dat gesms eens een halt toe te roepen.
Want het was best wel een dingetje.
En eigenlijk ook heel claimend in mijn leven. Altijd weer die mobiel controleren in mijn handtas.
Want wij (lees gezin) zijn smssers.
't Gaat soms over niks. Gewoon 'fijne dag lieverd en ik hvj Xxx.
Of 'doe je voorzichtig met die harde regen en wind?' Want mijn zoon rijdt iedere dag van zijn huis naar de kazerne waar hij werkt. En ik ben nogal zuinig op ze en gek met ze en soms heel erg bezorgd maar dat mag dan weer niet want je moet ze loslaten en zo....blèhh.
Mijn dochter met haar ranke figuur en lange blonde haar die in het stikdonker 's morgens van Utrecht naar Den Bosch reist voor haar stage en ik, die altijd weer blij ben als ik weet dat ze veilig is aangekomen...want je hoort zoveel nare dingen. Juist in treinen en op stations en juist met ranke jongdames van 21 jaar met lang blond haar...arghh een moedernachtmerrie heb je niet alleen 's nachts en hou je meestal gewoon stoicijns voor je. Behalve op je veilige blogje dus...
Maar daar ist-ie dan. De genadeloze afrekening.
De eerste maanden ging het prima.
Ik had het ook verteld. Ik sms en bel niet meer als het over "rimram en rabarber" gaat hoor, ik heb een ander abonnement en thuis is gewoon vaste telefoon, dus je kan me bereiken.
Ik moet dus op Vodafone dieet, want die alles bij elkaar 96 euro aan abonnement en overdosis bellen en smssen (bloos en met mijn billen pijnlijk bloot ga ik hier!) is niet te verdragen natuurlijk.
Ik ben een beetje op de stoeprand gevallen met de voortandjes daarnet...auw..
Weer een duur lesje geleerd.
Wanneer worden moeders nou eens groot?

Chili Sin Carne, lowbudget afspraak met medebloggers is fantastisch!

2012-01-12T13:04:00.002+01:00

Nou de hyacintenbollen zijn vandaag opgehaald hoor. Mijn prijs staat te pronken in de vensterbank.

Er gaat een zachte fluistering vanuit: 'zeg mij op, zeg mij op...'
Dus dat moet nog even geregeld worden.
Voor diegenen die denken dat ik nu aan het hallucineren ben, zie mijn vorig stukkie.

Verder ben ik mij nog scherp bewust van 'onze' januari afspraak om het budget wat betreft de boodschapperij zo laag mogelijk te houden.
Volgens mij bij Zena begonnen?

Hoedanooks (is nederlands voor anyways want we moeten weer terug naar het nederlands wegens engelse taalvervuiling en we doen zero waste dus géén vervuiling, dat wordt nog moeilijk want het sluipt er zo snel in...maar wel hilarisch om te proberen!) het stimuleert enorm zo'n gezamenlijk voornemen.
Ik struin kast en vriezer af en heb tot nu deze week €20.00 uitgegeven aan boodschappen.
Mijn weekend zit er al bij in. Tadaaaa. Hoe kán het!
Nou ja tot de vriezer en de voorraadkast leeg zijn natuurlijk, want daar zit op dit moment wel de winst hoor. Maar toch; hier een lekker toppertje dat ik graag maak:
Een chili sin carne.
Nee is geen tiepfout, sin betekend zonder en carne betekend vlees.
met neme voor dit avontuur:
een blik euroshopper bruine bonen van 0.45
een blikje gepelde tomaten euroshopper 0.28
een courgette 0.79
een halve gele paprika 0.55 (andere helft gaat in de groentensoep overmorgen)
en kleine prei 0.39
2 uien 0.20 (? zoiets, een heel net kost 0.79 en er zitten er 8 in)
en een teentje knoflook en blikje tomatenpuree( samen 0.10?)
Neem nog wat voor het gas dat ik verbruik (0.30? denk het nog niet eens)
---------------------------------------------------------
Oké ik heb voor zo'n €3.00 een zéér flinke pan eten voor 2 volwassenen.
Oeh lalá!!
Je kan er nog een stokbroodje bijdoen, maar dat doe ik niet omdat ik op mijn lijn let en de combinatie van brood bij bonen is funest. Ik mis het brood trouwens ook niet.
Het vlees vervang ik niet omdat ik bonen eet.
Van deze hoeveeldheid chili is absolúút nog behoorlijk over.
Morgen is deze chili bijkans nog lekkerder en ik kan me al verheugen om die als hartige snack tussen de middag op te smikkelen. Samen met manlief want we zijn vrijdag altijd vrij. (Dankzij deze levensstijl!)
Spaart weer brood uit.

Wil ik deze pan eten uitbreiden genoeg voor 2 dagen warme maaltijd dan kan ik 2 flinke aardappels schillen en die in parten rauw meekoken, tegelijk met de andere ingrediënten. Die aardappels smaken bijzonder lekker want die zijn helemaal gekookt in de aroma's van de chili en daarvan doordrongen.
Verukkelijk!

Ik gebruik nooit een pakje met van die 'kruiderij' voor chili want dat is alleen maar troep.
En ontzettend overbodig. Met dit soort dingen word je als consument echt een oor aangenaaid, want je hebt alle kruiden voor chili gewoon in je keukenkastje staan hoor.
Zout, peper, tikkeltje kerriepoeder, beetje suiker en azijn (smaakversterker-effect) wat paprikapoeder, ga zo maar door.
Concentreer je op je eigen smaak. Die liegt niet. Voeg toe wat je mist.
Half bouillonblokje doet ook wonderen.

feestje feestje feestje !!! Partie-piepels in Zutphen!!!

2012-01-06T17:35:00.000+01:00

Ja túúrlijk...schrijf je een blog over de postcodeloterij en de verhoging van het lot.
Doe je nog even lekker je beklag over de nul komma nul winkans en dan gebeurd het...

Ja, dat klonk even spannend hè? hahahaha.
Maar gewonnen heb ik wel wat.
Een bloemenbon.
Ik mag er vanaf 12 januari een pot met 3 hyacintenbollen ophalen bij de bloemist hier bij mij om de hoek.
Dus medelezers uit mijn wijk. Het regent hier geen miljoenen maar hyacinten.
Maar toch, voor 10.75 per maand is dat wel een verrekte dure hyacint...

feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje feestje.......

Oei oei...ik moet een binnenblijvert zijn vandaag!

2012-01-05T11:13:00.001+01:00

Nou daar gaat mijn plan dan om vanmorgen lekker de markt af te struinen.
Ik zag mijzelf alweer zakken met misvormde paprika's kopen voor een euro. Tomaten die te rijp zijn voor 0.50 een kilo. (maak je de lekkerste soep en pastasaus van) Verder de aubergines die krom zijn voor een habbekrats en als klap op de vuurpijl die magistrale bibliotheek die ons prachtige Zutphen rijk is met een uitvoerig bezoek vereren. Die is gevestigd in een enorme gothische kerk. Dus wat een sfeer!
Daar een kopje koffie pakken, de krantjes lezen en tijdschriften doorbladeren en natuurlijk weer duiken in de boeken over mijn favoriete levensstijl, symplify, consuminderen, money-control, kookboekje scoren met gekke recepten(vaste prik), een biografie over een bekende wereldburger (is zo leuk! echt waar je leest de meest verbazingwekkende dingen) en 2 of 3 heerlijke historische romans, want ik ben nog tot maandag vrij!
Maar het stormt!!!!!
Niet normaal. Slagregens, rukwinden..noodweer.
Ik zie me genoodzaakt om hier onder te duiken in blogland. Tussen al de heerlijke blogs en dat is vanaf de bank ook een uitje hoor.
Maar verdikkie, ik baal wel hoor. Misschien dat de wind vanmiddag nog gaat liggen en dan kan de bibliotheek wel doorgaan.
We zullen zien...Hoe is het met jullie?
Al weggewaaid?

blieb blieb met de Bieb!

2012-01-03T13:33:00.002+01:00

Dat alles weer duurder is geworden is geen nieuws.
Ik had het in mijn vorige stukkie al over de postcodeloterij en inderdaad toen ik op mijn bankrekening keek zag ik het; geen 7.50 meer maar doodleuk 3 euro erbij op gedrukt. Een verhogen van pak 'm beet 45% . Het kost nu 10.75. Brutaal!
Opzeggen die handel.
Leuk trouwens al die reacties op dat logje, want het trok me wel over de fearfactor heen en de postcodeloterij moet het een "winnaar " minder doen in 2012...duh.
Geen mensen trouwens uit Breda? Daar schijnt-ie te zijn gevallen.
Maar ik zag nóg wat bij mijn afschrijvingen en dat was de contributie voor de bieb.
€48.80 Oing!!!!
Sinds wanneer moet dat bijna 50 euro kosten?
Er zijn wel meer privileges aan verbonden voor dat geld. Ik mag nog meer boeken dan de 10 die al mochten mee naar huis. (hoeveel boeken lees jij in 3 weken?!) Nog meer cd's en dvd's.
Ook aanvragen en andere digitale dingetjes. Ik was eigenlijk dik tevreden met het feit dat ik digitaal kon verlengen, aanvragen of snuffelen in andere bibliotheken. Waarom geen keuze in het uitbreiden van je lezerspakket? Wat moet ik nou met al die dingen die ik helemaal niet gebruik, maar waar ik nu wél voor betaal?
Nou ja, het is er al af. Maar ik ga nu natuurlijk wel nóg meer lezen en vooral nóg meer boeken wegslepen over financieel slim zijn, bezuinigen, consuminderen, besparen en cursussen zelfdoen in van alles en nog wat!!!
Ook wel weer een leuke uitdaging eigenlijk...

2012 : je stijlvol vastbijten..

2012-01-01T15:27:00.001+01:00

Goede voornemens zijn zo tricky als het vuurwerk zelf in de oudejaarsnacht.
Meestal knallen ze met veel bombarie uit elkaar of geven even een verlichtend uitzicht op een kleurrijke toekomst en dan hoppa in duizend sterren uiteen gespat.
Maar toch betrap ik mij op soort van blijheid dat het 2012 is.
Dat er een nieuw jaar begint. Niet omdat 2011 zo'n rotjaar was voor mij persoonlijk.
Ik heb feitelijk niet echt iets gemerkt van de recessie. Ik denk zelf in al mijn wijsheid (ahum) dat een groot deel daarvan komt omdat er hier in het casaatje al een jaartje of 3 heel gemotiveerd bespaard wordt.
Ik hoef niet te klagen dat ik mijn tijdschriften abonnementenpakket moet terugschroeven (dat zijn jullie voor mij lieve medebloggers en geloof me ik vind jullie véél boeiender dan Libelle, Margriet en de Viva bij elkaar!)
Het eet en drinkpatroon heeft ook afgelopen jaar weer wat fijne kneepjes moeten ondergaan in het consuminderen.
Verder de heerlijke peptalk die ik uit de blogs put.
Nieuwe ideeën kom ik in alle eerlijkheid niet echt meer tegen. Jammer wel, want daar kan je als echte fanatieke bespaarder behoorlijk blij van worden. Soort van schatzoeken.
Verder ben ik ontzettend nieuwsgierig naar dat hele 2012 gedoe.
Het moet een jaar als nooit tevoren worden op allerhande vlakken op onze razend ronddraaiende aardkloot. Met als klapper 21-12-2012.
Maya's, Inca's, hyrogliefen van bewoners in Egypte nog voor Egypte werd bewoond door de Egytenaar zelf. Wereldwijd duiken er verhalen op over dit fenomeen.
We zullen zien.
Ik kan niet helemaal ontkennen dat ik wel een soort van een lichte vorm van sensatie hierover voel.
Verder durf ik daar niet in te gaan, want goh wat zijn al veel 'profeten' hiermee op hun smoel gegaan.
Het einde der tijden...
Het recessiemonster maakt mij niet bang. Ik voel eerder een nog strijdbaarder emotie om het ook dit jaar financieel weer goed aan te pakken. De uitdaging is zowaar nog groter!
Ik heb er zogezegd zin in om me er weer opnieuw stevig in vast te bijten.
Wel bite met stijl! Want dat is ook één van de fundamenten van mijn motivatie. Niet knijpen en klagen, maar goede oplossingen vinden en die met flair uitdragen.
Het is juist zo mooi dat het consuminderen en besparen ook vorig jaar weer een stuk verder uit het grijze muizen hoekje is gehaald, maar juist iets dat je een way of life verschaft die je als mens bewust maakt en verder brengt in wat je doet en waarom je het doet.
Ik wil zo graag nog verder in deze manier van leven verankeren, omdat het zo'n ontzettende bevrediging geeft en een intens gevoel van tevreden kunnen zijn met eenvoud.
Je geluk is tenslotte zo groot als je tevredenheid.
Felice Anno Nuovo

Postcodeloterij valt áán, in plaats van valt op....

2011-12-24T13:36:00.001+01:00

"De Postcode Loterij heeft weer een manier gevonden om hun leden nog meer uit te melken. De maandelijkse inleg gaat naar maar liefst € 10,75 per lot, en ze hebben een extra trekking geïntroduceerd, waardoor de leden hun deelname moeten uitbreiden met een extra trekking. Het hoeft niet, maar dan lopen ze miljoenen euro’s mis (volgens de loterij).
Postcode Loterij moet een keer tevreden zijn met de inkomsten die ze uit de loterij ontvangen.
De opbrengst gaat inderdaad voor een groot deel naar goede doelen, maar ze moeten stoppen met de agressieve manier om deelnemers nog meer geld uit de portemonnee te kloppen."
Stukje uit NRC, zie mijn lijstje met blogs.

...en ja ik ben ook één van die beïnvloedbare flapdrollen die bang is dat als ik die 2 loten opzeg, dat er in mijn straat de jackpot valt.
Moet ik straks ook op de sofa bij de psychiater net als al die andere Nederlanders die nét hun lot hadden opgezegd en toen viel-ie!
Helemaal stuk die mensen en sommigen spanden zelfs tevergeefs een rechtzaak aan.
What are you thinkingk? Dat lukte natuurlijk niet.
Maar al ben je gisteren gestopt met je lidmaatschap en valt morgen die miljoenen-pot in je straatje...jammer-de-bammer. Je pist naast de pot en blijft met een levenslang trauma achter.
Het is net een religie. Bangmakerij dat je er niet komt dus MEEDOEN. Anders.....oei oei eeuwig ongeluk is uw deel. Ze hebben dat beproefde recept goed overgenomen, dat moet ik toegeven.
Maar het is wel waar wat NRC schrijft.
Ik had vanmorgen ook een hele officieel uitziende brief in de bus. Van de postcodeloterij.
Zo sober en als échte post uitziende, vensterenveloppie met het logo piepklein in het bovenhoekje, dat ik ook even dacht van 'hè?' We zullen toch niet wat gewonnen hebben? Het zag er bewust niet uit als ordinaire reclame.
Maar dat was het natuurlijk wel.
Heel erg ordinair zelfs. Ze schromen niet.
"U moet er toch niet aan denken mevrouw...."schreven ze mij persoonlijk aan..
Ik zou eens moeten uitrekenen wat ik eigenlijk in al die jaren lidmaatschap al 'vergokt' heb bij deze club.
Ik denk dat ik zou schrikken.
Ik weet wel dat de salarissen van de directie en het commissariaat van deze club geen schijntje is. Balkenende norm.
Dat is vorig jaar zelfs nog in de openbaarheid als schandaal naar buiten gekomen.
Verder natuurlijk spotjes vol stakkers, met van plaatsvervangende schaamte gevulde ogen vol dankbaarheid en daar ga je weer....JIJ helpt toch ook?!
Euh ja.. natuurlijk wil ik wel helpen. Natuurlijk heb ik het idioot goed vergeleken bij de stakker in beeld...
Ik ga toch nog eens nadenken over mijn lidmaatschap. Misschien moet ik wel mijn angst overwinnen dat ik buiten de boot val.
Gewoon mijn gift doen en al is die gift maar 1 euro...als al die andere 17 miljoen Nederlanders dan ook stomweg hun één euro naar dit of dat doel overmaken dan is het voor elkaar.
Doel gehaald, geen dure salarissen betaald en niet meer om miljoenen mislopen gemaald.

ik zie, ik zie, wat jij niet ziet...

2011-12-17T12:37:00.000+01:00

Dat we massaal een bewustwording aan het doormaken zijn wordt me zo zoetjesaan overduidelijk.
Geen taboe meer op tweedehands kleding, elkaar dingen doorgeven, tips&trucs om te bezuinigen zijn hip en ook met kerst val je bijna uit de toon als je werkelijk gehoor geeft aan de absurde ideeën voor recepten die de reclameblokken je door de hals willen duwen.
Varkensfiletjes gevuld met brie in amandelroomsaus...Daahhh!
Geloof je het zelf? En leg daar je peperdure zorgverzekering maar eens naast.

Ook de peperdure truffel, Coquilles en Saffraanschilfers op het toetje zijn totaly passé.

Gelukkig maar.

Nu nog de in-bleke kalfsoesters en de botermalse lamskoteletjes. (zielig zielig!)

Bij Appie kan je al sinds weken je 'eigen' kalkoen bestellen. Dat vind ik helemaal stuitend.
Die beesten lopen, als wij die reclame zien, nog op een vierkante cm met kaalgeplukt konten en uitgepikte oogjes van de stress, in een afgrijselijke schuur waar je niet weet hoeveel kabaal aan decibellen daar dag en nacht dendert uit hun overspannen strotten.
Echter op de piepschuimen schaal met een rode strik op het folie geprint, lijkt-ie ineens een heel gezellig en kerstsfeerderig leventje te hebben gehad. Vergéét het maar.
Ook de bekende 3 *** ontbreken hier ten enenmale.
Nogmaals lieve blogsters let er voor grap maar eens op, want onze Albert wil zich heel graag populair maken met zogenaamde stukjes scharrelvlees, maar er prijkt altijd maar één zo'n l*llige ster op het folie hoor.
Ze hoeven dan niet in een hok met vier en te staan niet op metalen gaas met hun drietenige pootjes, maar gaan massaal in een schuur. Dát is een vooruitgang..ala, ik sta ook liever op zaagsel..maar met 2000 tegelijk mwah.
Ook krijgen ze wat minder inferieur voer te vreten (lees: slachtafval van hun eigen soort, vermalen tot meel) maar er zit zowaar gemodificeert soja uit de derde wereld doorheen en dus mag het ineens 'scharrel' heten en heeft het zogenaamd een beter leven gehad. TRAP ER NIET IN!
Zolang je staart er als big wordt afgeknipt, je snavel als kip wordt afgebrand; omdat je die er anders bij je soortgenoot afknaagt van pure gekkigheid in die hel, zul je mij niet horen zeggen dat daar zo heerlijk gescharreld is...
Maar nu naar de aanhef van mijn logje. (Die bijna nergens meer op slaat na mijn tirade over al het kerstdierenleed en volksverlakkerij.)
Over het zien van de bezuinigingen... ik zie heel weinig buitenverlichting.
Ja heus, ik wilde het gewoon hebben over buitenverlichting. Lekker bezig...
Eerst dacht ik dat het gewoon aan mijn straatje lag. Waar normaal gesproken de bejaarde clan aan de overkant er een heus lichtfeest van maakt. Geen sarcasme, het was altijd écht heel erg mooi.
Nu slechts één buitenboompje.
Maar nu ik er al een paar dagen op let, valt het echt op.
Géén huizenhoge sparren, arresledes met hert, kerstmannen en die nationale mooist verlichte straat actie heb ik op tv nog niet voorbij zien komen. Of ligt dan aan mijn spaarzame tv kijkerij?
Zullen we dan maar een setje van 15 kerstlampjes op onze vegetarische burger doen?
Verders heb ik berezin in kerst by the way....

Kerst, kosten en kneuterigheid.

2011-12-10T19:52:00.001+01:00

De kerstsfeer is in volle hevigheid over mij heen gestroomd.

Daar hoef je trouwens ook niet zo veel voor te doen, ik ben dol op kerst.
Ik hou van de sfeer, de nostalgie, de warmte en zelfs de kitsch.
Het mag van mij allemaal.
Ik hou er alleen niet van als kerst de duurste tijd van het jaar wordt genoemd.
Dat december 'de dure feestmaand' als predikaat krijgt.
Ik vind dat een knieval aan de inventiviteit die je als echte consuminderaar en creatieve bezuiniger niet moet willen maken.
Mijn boom is dan ook een neppert die ik al járen heb. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat een prachtige boom die zeker 10 tot 12 jaar heeft staan groeien, voor de prijs van een flinke bos bloemen wordt verkocht. Hij staat vervolgens dapper een kleine maand te overleven (en meestal overlijden) in je te warme huiskamer. Terugzetten in de tuin is bij mij niet meer mogelijk: francobollo (postzegel) staat overvol!
Mijn respect voor de natuur krijgt dan een knauw. Dat kan je niet maken...
Ik doe niet mee aan hypes voor moderne bomen, zoals de landelijke boom waarin ineens alleen maar houten figuurtjes met schors en riet mogen hangen.
Intratuin, Europatuin en Tuinland doen er flink hun voordeel mee, al deze natuurlijke produkten liggen voor idioot hoge prijzen nu hoog op de schappen gestapeld.
Ook geen kerstballen in staalgrijs en kristallen schitterpegels met strass, voor een 'classy' boom waar een prijskaartje aan mag hangen lieve mensen.
Gewoon mijn twee dozen (nog van kerstpakketten dus heel makkelijk herkenbaar door de winterse taferelen erop) waarin mijn geijkte tuigage voor de neppert zitten.
Juist het feit dat ze al jaren en jaren meegaan maken ze voor mij nóg dierbaarder en sfeervoller.
Met kerst eten we gezellig samen. Geen gerechten die ik niet kan uitspreken, geen beesten op tafel die in andere seizoenen worden geknuffeld of petieterige stukjes vlees van een sneue duif of een kwartel.
Geen opgefokte plofkalkoen en al helemaal geen doodgemartelde gans.
Ik dek de tafel met mooi linnengoed en servies dat al jaren in de familie is. We kleden ons mooi aan en de sfeer is compleet. Een mooi glas met een inhoud naar ieders believen en de in Italiaanse stijl volgekwetterde maaltijd kan beginnen. We praten, lachen, denken aan hen die er niet meer zijn of vertellen anekdotes die we wel kunnen dromen. Het hele scala komt voorbij. Familie zoals familie is.
Kerst en oud&nieuw zijn echt het hoogtepunt van het jaar maar zonder gekke uitgaven.
Ik merk er hoegenaamd niets van in de portemonnee.

Mijn geheime vriendje...

2011-11-29T19:04:00.001+01:00

Ik heb in mijn huis een hele geheimzinnige plek.
Ook al is het er ongezellig koud, toch verzamelen er daar telkens weer op wonderbaarlijke wijze zaken waar ik zomaar geen weet (meer) van heb...
Mijn vriezer.
Het is een eigenzinnig ding. Zijn simpele vorm van een dom rechthoekig blok met een indeling van lades, is een valkuil.
Want vriezer is helemaal niet eenvoudig. En vriezer kent binnen zijn rechtlijnige buitenkant, hele stiekeme hoeken en gaten.
Daar kom ik na een poosje telkens weer achter.
Dan ga ik voor hem door de knieen en trek ik zijn lades open en gluur naar binnen...
Zodat ik wat kan bezuinigen op boodschappen. Zodat ik ga voorkomen dat er voedsel te lang in blijft, want dat vind ik geen prettig idee. Zodat ik puur geld kan besparen, dankzij vriezer.
Ik kom steevast dingen tegen waar ik werkelijk niet meer bij had stilgestaan dat ik ze nog had. Een verpakking met nog 4 velletjes bladerdeeg. Een klein bakje met gedroogde selderij. 2 apart verpakte krentenbollen (voor mee naar het werk). Een restje zuurkool inclusief een stuk rookworst, een pak vissticks, 2 roti bladen en een paprika, ga zo maar door.
Met wat scharrelen in de groentemand in de schuur en de voorraadkast, maak je dan toch ineens een heel weekmenu. Eigenlijk van restjes, maar als ik er wat energie en fantasie in steek heeft niemand aan tafel dat in de gaten.
Dus samen met vriezer ben ik dan ineens een uitgekient setje en voor ik het weet heb ik een half weekbudget uitgespaard met behulp van mijn onderkoelde vriendje.

Het vlees is zwak....

2011-11-22T21:12:00.000+01:00

Sinds een paar weken hebben we een tweede auto bij de deur staan.
Dat is niet uit luxe maar meer uit leed.
Mijn hoogbejaarde schoonouders hadden deze wagen nog steeds, maar mijn schoonvader de weg ermee op sturen is niet vriendelijk voor de andere weggebruikers...
Gelukkig ziet hij dat zelf ook in.
Mijn schoonmoeder is op dit moment opgenomen in een verpleegtehuis en om schoonvader zo vaak mogelijk te kunnen ophalen, wegbrengen en beide te kunnen opzoeken is hun wagen ons huishouden ingereden.
Tijdelijk, want we willen helemaal geen tweede auto.
Maar in het overdrukke schema van al deze ritten zou ik niet weten hoe we dat in combinatie met werk nog zouden moeten doen.
Gewoon overdag gaat het nog wel. Maar in de namiddag en de avond begint ons taxibedrijfje.
We pendelen er wat op los voor het goede doel. Met liefde hoor, maar je wordt er tureluurs van zo af en toe.
Echter...ik merk dat nu er toch twee auto's voor de deur staan mijn wilskracht om door weer, wind of mist tóch op mijn fietsje te klimmen, als sneeuw voor de zon is verdwenen.
Ik kan elke ochtend de auto pakken...oh ooo.
Ik kan een kwartier langer in mijn warme bed blijven liggen. lekkerrrrr!
Ik hoef me niet dik aan te kleden en die kou door te trappen. (en mijn haar opsteken zonder dat het als een suikerspin zit als ik aankom...ijdel ijdel)
En jawel hoor. Ik rijd er lustig op los.
Regelmatig spreek ik mezelf bestraffend toe. Dat ik meer moet tanken, dat dit niet goed is voor het milieu en ook niet goed is voor mijn conditie en al helemaal niet voor de portemonnee.
Maar het helpt niks.
Tenminste 's morgens om 7.30 niet....

O ja en toen was het ónze schuld...

2011-11-17T12:32:00.003+01:00

Van de week kwam voor de zoveelste keer de naderende nog-eens recessie voorbij. Alarm! Alarm!
Onze economie vertoont daling.
Goh..gek hè?
Er werd uitvoerig door 'deskundigen' verteld wat dat voor effect gaat hebben. Nog meer achteruitgang in de koopkracht van den mensch en banenverlies, ect ect.
Ook de kwestie wat de oorzaken waren van deze krimp.
Maak je borst maar nat. Het is namelijk jou en mijn schuld.

Wij kopen te weinig. Wij geven niet meer uit. Wij versoberen en besparen maar raak. STOUT & STOM
Want zo kan de economie natuurlijk niet groeien, domme domme consument.
Ondertussen vraagt de bank dringender en dwingender van de huiseigenaren om wél af te lossen. Is ook beter. Maar dan vooral voor jezelf. Die bank kan me wat. Ik wil zélf niet tot in het oneindige met een hypotheek-schuld vastzitten aan een instelling die net zo betrouwbaar is als Berlusconi.
Ik weet niet hoe het bij jou is, maar bij mij is het nog steeds zo dat ik mijn geld maar één keer kan uitgeven...
Dus óf ik los mijn hypotheek af en ga tegelijkertijd niet in de rode cijfers staan: ergo ik let op mijn uitgavepatroon en levenswijze.
Óf ik denk: 'na mij de zondvloed' en ik geef uit zonder om te zien en steun op die manier als de meest liefdadige Nederlander onze kwijnende economie.
Kort door de bocht, ja dat is ook zo.
Als ik mijn eigen restaurant zou hebben, dan baal ik ook dat een groot aantal mensen het buiten de deur eten weer als een luxe uitje zijn gaan zien en niet meer als alternatief omdat ze geen zin hebben om die dag te koken.
Als mijn boetiekje met supertrash en vanilla kleertjes toch wel wat stilletjes zou worden op een doordeweekse dinsdagmiddag of mijn nagelstudio, schoonheidssalon of bonbonnerie eraan onderdoor gaat.
Dat is erg voor de goedwillende en hardwerkende ondernemer. Ik misgun ze niks.
Maar het is een simpel feit. Het eerste dat je doet als je baan op de tocht staat, je inkomen verder leegloopt door hogere zorgkosten, energierekeningen en prijsstijgingen alom, is een stapje terug.
In plaats dat we een compliment ontvangen. Dat we niet en masse in de schuldsanering hoeven, dat we ons hoofdje dapper boven water houden, krijgen we dit: Het is de schuld van de burger. Díé houdt de hand op de knip.
(O ja, de hoge snelheids lijn wordt nu aangepast voor gewoon treinverkeer, want hij werd te weinig gebruikt. Kosten: 300 miljoen)
Aaargh!

Warme groet uit de casa.

2011-11-06T12:35:00.002+01:00

Dat schrijf ik meestal onder een comment.
Ook al hebben we de afgelopen dagen waanzinnig warm en zonnig najaarsweer gehad, dat blijft natuurlijk niet zo. Er is zelfs al een voorspelling gedaan dat ons juist een uitzonderlijk koude en lange winter te wachten staat. Maar dat valt nog te bezien, da's de crux met voorspellingen.
Toch moet je wat met die gegevens, want je een beetje aangenaam warmhouden gaat wel een luxeartikel worden.
Dát is geen voorspelling. Dat is een belofte. Die komt uit de trukendoos 'bezuinigingen' en die valt dan onder het kopje: milieuheffing of transportkosten. Die schroeven ze doodleuk op. Of jij nou die hele verwarming aan zet of niet. Die kosten krijg je gewoon door je strot geduwd.
De enige manier om de energierekening dan toch te bedwingen is zelf bezuinigen op verbruik.
Jawel een onderwerpje in ons consuminderland zo oud als de weg naar Rome (waar het overigens vaak best lekker warm is).
Toch waag ik mij eraan om te bloggen hierover, op het gevaar af dat je NU afhaakt.

Wat kan je doen om de kachel zo lang mogelijk, zo laag mogelijk en zo efficient mogelijk te laten branden?
Doe als je het koud hebt een sjaal om. Een lekker zacht huissjaaltje, zo'n comfy ding. Je bloed verliest namelijk het meeste lichaamswarmte in je hals, op weg naar het belangrijke hoofd met die enorme machine erin (tenminste dat hoop ik voor je) je hersenen.
Isoleer dus je hoofdleiding/halsslagaders. Gegarandeert dat je het binnen een paar minuten al véél warmer hebt en blijft!
Dan de legging. Ik trek rustig een legging aan onder mijn spijkerbroek. Ik heb snel koude benen en ach...vroeger hielden de mensen hun pyama onder hun kleding aan in koude tijden...dus een legging mag de pret niet drukken. Maar daar blijft het niet bij. Je kan ook prima een legging aan onder een gekleurde panty of kousen met een printje. Je ziet niet dat er een legging onder zit, maar de dunne panty lijkt dan een majo. Ziet er wel stoer uit. (nee dat is het niet als je het geheim van de smid weet ;-) , maar dat wéten ze niet! )
Nog zoiets. Lekker tegenstrijdig. Iedereen wil met de feestdagen in dat miniatuur zwarte cocktailjurkje of bereid zich voor om dán wel wat meer te mogen meesnoepen en gaat dus nu ...juist op dieet.
Fout dus eigenlijk. Helemaal niet wat moeder natuur had bedacht voor deze tijd.
De reclame-boys van 'vetrandje mag' knijpen nu in hun handjes.
Want het is feitelijk wel waar. Een beetje meer vet op je botten houdt je warm en helpt je de winter door. Je wordt ook veel minder snel ziek of verkouden. Je lijf put energie uit dat vet om de strijdkrachten in te zetten bij het eruit knikkeren van een aangelopen virusje of bacterie. Dan moet namelijk meteen de lichaamstemperatuur met een graadje omhoog en daar kan virus en bacterie erg slecht tegen. Kijk maar wat je ermee doet...
Ga bewust over op warme dranken. Zet lekkere ouderwetse potten thee. Val niet in de valkuil die het 'theezakje voor één kopje heet' want dat is je reinste idioterie. Gewoon een theepot met doodgewone thee.
En drinken maar. Wen jezelf het simpelweg aan.
Kijk naar wat de natuur nu aan kost verschaft. Eet dat. Kolen (100 soorten van), bonen (100 soorten van), wortelen, uien, prei. Het is allemaal wat zwaarder verteerbare winterse kost. Dat houdt de eter warm. Daar zit een plan achter, ooit bedacht door moeder aarde en die loopt al heel lang mee.
Verders natuurlijk het bekende "dekentje achter het kussen" op de bank verstoppen en 's avonds heerlijk de koude stelten eronder dekken.
En ga je meter bijhouden. Klinkt net zo opwindend als een lezing wiskundig schaakinzicht, maar geloof me het wordt al snel behoorlijk spannend en zeer motiverend.
Hou het per week bij, wel zo leuk. Je zal zien dat je een wedstrijdje met jezelf begint.
Op veel andere sites houden bloggers ze openlijk bij, heb je een graadmeterje van je eigen gebruik.
Laatste tip. Doe in vredesnaam wél de kachel aangenaam aan als je visite krijgt...

op jaarbasis...appeltje, eitje!

2011-10-31T21:15:00.000+01:00

Lunchen komt iedere dag voorbij. Tenminste bij mij wel.
Ik neem altijd mijn eigen boterhammen en wat dies meer zij mee.
Ik weet inmiddels als geen ander hoe schrikbarend de bedragen zijn op maandbasis (laat staan op jaarbasis) als je maar lukraak broodjes besteld of op weg naar t werk de warme bakker met een bezoekje vereert.
Vorige week had ik er een gesprekje over met een collega. Die kon zich niet voorstellen dat je nou werkelijk een duit in het zakje deed met het kopen van een lunch.
Wij aan het rekenen dus. En wat dacht je?
Jawel op jaarbasis ruim een half maandsalaris. ?!.')**&^^%^$!!!!
Lekker dus je broodtrommeltje meenemen. Een blaadje sla zelf 's ochtends op je broodje kaas neer laten vlijen en jezelf eens verwennen met af en toe een krentenbol.
Toen was geluk nog heel gewoon.

met de billen bloot.

2011-10-09T22:26:00.003+02:00

Keer op keer neem ik onder de loep waar ik nog op kan bezuinigen. En dan natuurlijk nog het liefst die zaken die zoden aan de dijk zetten.
Wat me dan steeds weer opvalt is dat bij het doen van de wekelijkse boodschappen mijn moment aanbreekt. Ik kan op lumineuze wijze maaltijden plannen die voor een habbekrats te maken zijn. In mijn hoofd ontstaat al doende zelfs al het plan hoe dit alles op woensdag een perfecte overschotel aan restjes gaat opleveren.
Maar...dan komt de afdeling snoepen, snacken en alcohol.
Want ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij ons is dat wel degelijk een dingetje en dan met name voor het weekend. (Door de week geen bakken chips en een frituurpan heb ik niet eens.)
Daar gaat de kassa rinkelen.

Chips kan je nog goedkoop inslaan, van een prima pot mayonaise maak ik ontelbare lekkere dipsausjes dus dat gaat nog wel qua uitgave. De snacks wordt al wat moeilijker. Wat hartige ingrediënten en bijvoorbeeld een pakje huismerk bladerdeeg of wat blikjes vis en een potje augurken en een doosje eieren. Een salade maken, Of een toastje met ei bij dat ene leuke programma dat we samen zo graag samen kijken in het weekend. Wij houden ervan om samen lekker een film in te duiken en hebben onze favo programma's.
Je kan nu misschien wel je hoofd schudden, maar dat is niet de issue. Het gaat erom dat dit zich in mijn huishouden voordoet.
Dan komt de alcohol. We zijn geen bierdrinkers, maar een glas wijn vinden we fijn.
Dat is een verschil. Een blikje bier heb je voor een paar dubbeltjes als je wilt.
Een flesje biologische wijn van AH komt gemiddeld op een kleine 4 euro per fles. (3.99)
Dat zijn flessen van driekwart liter dus met twee personen doen we daar twee avonden mee. (per persoon 2 glazen is dat in het weekend.)
Door de week sluiten manlief en ik graag de avond af met 1 glas wijn in het laatste uurtje voor het slapen gaan. Ik mis dat moment niet graag.
Ik stommel niet dronken van dat glas de trap op en ik geloof er heilig in dat het goed is om op een knusse manier de koffer in te duiken samen.
Maar dat is wat anders.
Het gaat over de kosten, want die flesjes wijn in de week tikken toch aan.
Daar kan je door de week de warme maaltijden in principe mee dekken.
Geen eindconclusie aan deze log maar gewoon een optelling van mijn feiten.
Op ieder kassabon zie ik dat dáár mijn winst zou zitten, maar ik heb het er niet voor over...want dat moment van samen de dag doornemen is mij te kostbaar en het leven is te mooi om je fijne momenten op te offeren.

Drie dolle dagen?!

2011-09-29T09:33:00.001+02:00

Ik erger me suf aan het feit dat zelfs een min of meer gerennomeerd programma als 'vandaag de dag' aandacht schenkt aan de 'de drie dolle dagen' van je weet wel wie.

Een heuse verslaggever is erheen gestuurd om proefondervinderlijk te ervaren of hij omver wordt gelopen door trappelend kooplustig dames-vee.
Hij heeft zich opgesteld op het stalen rooster voor de weldra openschuivende deuren. Spannend!
Alsof de Bijenkorf, want dáár gaat het tenslotte om, zo'n Walhalla van goede smaak en exclusief spul is. Daar begint bij mij de tegenzin al. Gelul. Het is gewoon een opgedirkte mengelmoes van Hema en C&A. (prima zaken overigens behalve dat onophoudelijke gerotzooi met weinig fairtrade handel)
Er wordt massaal overbodige meuk voor een prikkie van de hand gedaan. Ook weer bullshit, want het is helemaal geen prikkie.
Er worden nog steeds belachelijke prijzen gevraagd voor schoenen, laarzen of sjaals ow sorry Pashmina's. Normaal zijn de prijzen exorbitant en nu zijn ze voor 3 dagen gedownsized naar minder exorbitant. Want ik vind 39.95 voor een zacht sjaaltje wél duur en ook die laarzen van Tommy Hilfinger voor maar €137.00 vind ik veel geld.
Maar meest nog ergert mij de aanmoediging van deze kooplust. In tijden dat je de mensen met neonletters zou moeten waarschuwen voor impulsieve aankopen, voor uitgaven die op jaarbasis schrikbarend oplopen aan "spul" en al helemaal niet in de kaart moeten willen spelen van warenhuizen die miljárden omzet maken.
Ja ik weet het, geld moet rollen, de maatschappij heeft dat nodig, de economie mag niet lijden en je zál maar je brood verdienen als verkoopster bij de Bijenkorf...dan wil je wel drie dolle dagen.
Maar toch...het gaat toch gewoon niet meer.
Als je wilt gaan overleven in de aankomende magere jaren zal je toch datgene wat je hebt in de herwaardering van je bovenkamer moeten gaan gooien en maar gewoon blij moeten blijven met wat je wél hebt. Je kledingkast eens lekker opruimen en wat je al niet tegenkomt! Combineren maar.
Je laarzen laten verzolen bij de schoenmaker en zelf een sjaal breien van wol van de Wibra. (Maak je er van die oversized samengeknupte slierten onderaan, lekker grof en zó stoer. Wow!)
Het leven wordt ook aankomend kalenderjaar behoorlijk veel duurder. We gaan het merken en dat roepen ze echt niet voor niks. Het gaat niet om tientjes, het gaat om honderden euro's. Niet een jaartje, nee voorlopig de komende járen....
Kosten die je krijgt voorgeschoteld en die niks hebben te maken met jouw uitgavepatroon.
Om er goed doorheen te komen zal de term soberheid een andere lading moeten krijgen en geen levensstijl die je tegen wil en dank overkomt. Ook al zal dat soms best de realiteit zijn. Maar maak die switch in je denken. Omarm het maar als een persoonlijk groeien want veel anders zit er niet op. Maak er dan maar iets puurs van, back to your own basic.
Want als je persoonlijk failliet gaat (je kan je hypotheek of huur en vaste lasten niet meer voldoen) dan krijg je pas je dolle dagen en neem van mij aan dat het geen drie zijn, want of de Bijenkorf je dan nog zo gastvrij ontvangt?
Hou goed je hand op de knip en vertik het om geld uit te geven op de opzwepende dreun van Bijenkorven en andere kapitale grootmachten. Gewoon niet doen!
Verwen jezelf maar met de paar bollen gekke wol voor nog geen €3.00 en hoe gezellig is dat 's avonds met de pennen op de bank in your own basic...?

crisis..op de plaats rust!

2011-09-17T23:38:00.002+02:00

heb jij dat nou ook?

Sinds de regelrechte onheilstijdingen over de miljoenennota, de teruglopende koopkracht en de opgehoogte ziektenkostenverzekeringen en ga zo maar door, zie ik steeds dingen waarvan ik ineens denk: 'dat is over een jaar vanaf nu niet vanzelfsprekend meer...dat kunnen de mensen zich dan niet meer veroorloven'

Dan denk ik aan dingen als:
Leuk aanbod van welness-paradijsjes die je 2 voor de prijs van 1 aanbieden. Maar er niet bij zeggen dat je al met al voor zo'n dagje tóch nog gauw zo'n 60 euro kan neertellen inclusief de benzinekosten...
Maar ook aan uit eten gaan, het inhuren van Mc Donalds voor je kinderfeestje (bah), de nieuwste sieradenlijn van merken als Zinzi en de ringen van Stacy Rookhuizen, of weer een supersonische camera die nog beter datgene fotografeert in de natuur waar de National eigenlijk ook al mee vol staat.
Telkens weer een nieuwe phone, álles uitprinten ook wat je helemaal niet nodig hebt, sushi bestellen en thuis laten bezorgen terwijl je het prima voor een prikkie zelf kan fröbelen.
De zalando die ons wijs maakt dat we permanent schoenen, tassen en jurkjes moeten bestellen.
Ach ik kan nog wel even doorgaan met de lijst van totaal overbodige rimram...

Het kan gewoon niet anders dan dat de mensen massaal hun geld gaan uitgeven aan léven. Leven in zijn meest pure vorm. Dak boven je hoofd, eten op je bord, medische verzorging bij ziekte, kleding aan je lijf en warmte bij kou en licht in het donker en water natuurlijk. Onmisbaar.
Een echt cadeautje op de verjaardag van je kind.
Alles wat er daarnaast aan ons wordt aangeboden (druk ik me nog zacht uit) is in feite luxe.
Nu piept er ook naast die gedachte telkens een klein bermbordje in de zijlijn van mijn hersenspinsels op.
Daar staat op: toen was geluk nog heel gewoon. Koekje bij de koffie, kerstboom met kerst, een volle tank voor familiebezoek en een mooie rok krijgen van je vriendin, omdat ze die niet meer past of aandoet en jij voor haar een geinige sjaal breit, gewoon van kekke wol van de Wibra. Fijn!
Ja, daar gaan we weer. Het is een platgetreden paadje maar dat geldt vooral in blog- en bezuinig- en consuminderland. Wij (generaliseren, jawel ik weet het) hebben wel wat met die kreet en zien dat niet als een regelrechte achteruitgang. Stoeien al langer met deze stuff.
Maar wat nou als je met elkaar niet meer de schijn hoeft op te houden, en gewoon op alles wat je even niet kan ophoesten heel popi jopi kan zeggen 'dat is me te duur. Dat kan ik nu echt niet meer missen hoor!' Of 'Ik zal me daar gek zijn!' Bij gekke prijzen of totaal zinloze aanbiedingen.
Wat een bevrijding..nationaal dan. Want ik heb daar al lang geen moeite meer mee en met mij velen vast ook niet.
Maar wat nou als we en masse, helemaal hollands en helemaal van deze tijd bezuinigen dat het een lieve lust is. Elkaar tips geven aan de koffietafel op het werk, in de winkel zeggen bij de kassa 'sorry leg maar terug, dat ik me te duur.' Met de buren vergelijken waar het gas goedkoper is en elkaar aanbieden om die ene mega aanbieding ook voor de buurvrouw even mee te nemen, want jij gaat er toch speciaal voor naar die winkel en zijn doet dat omgekeerd ook weer voor jou?
Hoe zou de sfeer dan worden in ons best wel kneuterige landje?
We weer stekjes ruilen inplaats van 0.50 drukken in het winkelwagentje van de Intratuin?
Ik heb zomaar het idioot optimistische gevoel dat het nog wat kneuteriger zou kunnen uitpakken.
En wat ook zo lekker is. Je hoeft zoveel niet meer.
Wat een bevrijding. Je hoeft niet meer met de onnavolgbare mode mee, je hoeft niet meer met overbodige cadeaus aan te komen, omdat het weer prima is dat je wat lekkere zelfgemaakte dingen meeneemt, en die allernieuwste auto voor de deur heeft ook een andere lading gekregen. (zou je dat nou wel doen buurman?) Wat een lekker tweedehandsje voor die prijs! Goed van je hoor!
Ik sla misschien wel een beetje door, maar dat mag met bloggen. Overdrijven is een vak.
Mijn punt is dat nog verder moeten downsizen hier en daar echt niet makkelijk is en ook veel getob oplevert, maar dat het ook heel veel rust kan gaan geven in onze overhaaste, overvolle, overvraagde samenleving. We moeten zoveel! Maar wat nou als dat eenvoudigweg niet meer kan?
Op de plaats rust wordt het dan.

Bezuinig..word vakkenvuller!

2011-09-08T12:47:00.002+02:00

Altijd blijf ik bezig met speuren naar nog weer nieuwe tips en methodes om zo zuinig mogelijk te leven.

Het is een verslavende hobby die je bovendien nog aardig wat oplevert ook.
Ik heb daarom mijn koopgedrag in de supermarkt nog eens onder loep genomen.
Blogde ik al over het heilige boodschappenlijstje en niet pinnen maar contant betalen, nu doe ik sinds een paar weekjes 'het tweede rondje' in de supermarkt.
Mijn tweede rondje is een moment van bezinning dat ik in de supermarkt zélf neem.
Het heilige boodschappenlijstje wapent mij namelijk niet voor alle psychologisch perfect uitgedokterde valkuilen en natuurlijk mijn eigen impulsieve kooplust. (Twee voor de prijs van één, 35% kassakorting en de 3 naar keuze voor allemaal dezelfde prijs...noem het maar, ze rekenen je rijk waar je bij staat..dénk je)
Voor ik naar de kassa ga, loop ik met mijn wagentje naar een wat rustiger hoekje van de winkel.

Daar buig ik mij over de inhoud van de kar heen en pak stuk voor stuk de boodschappen nog eens op.
Daarbij vraag ik mij heel bewust af of ik dit écht wel nodig heb, het geen impuls is én... hoeveel het op mijn eindbedrag scheelt als ik het terugleg. Die laatste doet het erg goed.
Verder weet ik natuurlijk ook hoeveel ik in mijn portemonnee heb, want dat tel ik thuis altijd vantevoren. Ik weet dus hoeveel ik cash kan betalen aan de kassa en wanneer het punt is bereikt dat ik toch moet pinnen van de rekening.
Je wilt niet weten hoe vaak ik spullen terug leg.
Mijn tweede rondje door de winkel dus. Ik vul de schappen weer!
Ik kan je niet vertellen hoe groot de voldoening is om dan bij de kassa mijn boodschappen alsnog met een gerust hart contant af te rekenen en naar huis te fietsen met de wetenschap dat ik heel bewust gekozen heb voor de produkten die ik heb aangeschaft en zooo lekker dat er niks van mijn bankrekening is afgeschreven. Sparen maar!

Koop je eigen IK terug..voor weinig.

2011-08-25T18:43:00.000+02:00

Nu ik zo ongeveer een jaartje heel bewust géén spullen meer aanschaf, merk ik dat dit een enorme rust geeft. Met spullen bedoel ik dan met name de sfeermakertjes voor in de woonkamer die seizoensgebonden en o ja zeker ook modegevoelig in enorme hoeveelheden bij Leen Bakkers, Actions, Zeemannetjes en marktkramen lagen te lonken.
Maar daar is heel bewust een halt aan toegeroepen. Dankzij Annemarie. Annemarie liet mij even lekker schrikken met haar Succes-kasboekje, dat ik overigens in de bieb heb geleend. Na het lezen van Annemarie's boek ben ik met frisse tegenzin dat kasboekje gaan opzetten (heel bezuinigend in een oud schoolschriftje van dochter) en jawel hoor, KATJINGGG!! de kostenpost 'overigen' bezorgde mij het gevoel van een ware junk.
Ontkenning (moet een rekenfoutje zijn hoor), 'dit is tijdelijk!' en ook de: hier- kan- ik -zo- weer- zonder-fase. Het kwam allemaal voorbij...
Maar die kostenpost was hoog. Heel hoog.
Al die fröbels en die lieve fotolijstjes en die keukenhandigheidjes en die geinige wc-verfris-geurdingetjes. Die leuke ouderwetse koekblikjes, kaarsenhouders, zogenaamd oud glaswerk, dienbladen, sierkussens...oh gossie.
Rigoreus heb ik het roer omgegooid en de hand is ferm op de knip gegaan.
De eerste beloning kwam aan het eind van die maand.
Maar nu ruim een jaar na dato, merk ik dat ik afgekickt ben.
Het doet me niks meer dat we in brocante stijl de voordeur moeten opsieren. Dat de keuken een Franse boerenuitstraling moet hebben, ondanks dat ik in een tussenwoning uit de jaren 70 woon...Dat mijn slaapkamer er Engels landelijk uit moet zien en dat op de grote houten eettafel aardewerken schalen vol met pompoenen, citroenen en vazen met rozen moeten staan.
Ik ben ook gekker op mijn spullen geworden die ik al had. De oude houten snijplanken, de aardewerken schalen met dat barstje eraf of die al krakelé is omdat-ie nog van mijn oma afkomt. Die mooie blauwe vaas met bijna alleen maar klimop erin en de wilde stengels dille die hier in de berm groeien.
Verder geen verandering van zaken.
Laten zoals het is. Geen getrek en gesleep met items.
Ik heb al een jaar dezelfde kussens op de bank liggen met dezelfde plaids en dat zegt wat!
Kun je nagaan... (junk)
Ik maak op, ik verbruik en ik verslijt. Dat is hoe ik met al die spullen, voorwerpen, kleding, schoenen, laarzen om wil gaan. Ik doe niet meer met de mode mee, maar combineer met wat ik heb. En dat gaat prima! Eigenlijk is dat zelfs heel leuk.
Ik ben eindelijk IK, dankzij het feit dat ik doodgewoon mijn geld in mijn portemonnee moest gaan houden.
(en ze leefden nog lang en gelukkig)

Alternatief peperdure Modifast.

2011-08-23T18:37:00.000+02:00

Nou wil ik hier niet gaan doen alsof ik het wiel opnieuw heb uitgevonden...maar stiekem van binnen voel ik me een tikkeltje wel zo.

Ik ben één van die vele vrouwen die graag een paar kilootjes kwijt wil. Niet zeuren mag ik, want het zijn er echt maar een paar. Ik durf het bijna niet te bloggen maar het gaat om welgeteld tweeënhalve kilo.
Ja ik weet het. Maar jullie weten toch ook wel dat die twee (en een half) exact voor op mijn buik zitten en de charmante naam vetrol heeft? Dat die 2 en een half precies over de band van de verder best wel te gek zittende spijkerbroek hangen? En dat ik daarom altijd met 'iets' over die spijkerbroek loop dat daar overheen valt? (en dat als je beweegt dat je dan die vetrol dus nog net zo hard ziet...pfff) en dat een stukje van die twee en een half, ook nog eens zorgt voor een soort van onderkinnetje...ik haat dat.
Nah ja. Ik realiseer me dat dames die een tiental kwijt wil van wat ik hierboven beschrijf zich nu zuchtend van mij afwenden en dat recht heb je..maar lees nog heel even verder, want ik heb een leuke tip.
Wie kent ze niet. De maaltijdvervanger.
Een reuze afval wonder, alleen belachelijk duur.
Modifast, Herbalife en Vitalis doen er goede zaken mee. Héél even was er een actie in januari bij de Aldi waarbij je Vitalis voor een schijntje kon kopen. Run erop alsof het goudstaven betrof.
Ik wilde mijn 2 kilo buikvet (klinkt lekker hè) graag kwijt voor de vakantie. Ik wil niet als ik zit, dat ik eruit zie alsof ik drie maand zwanger ben...
Ik had zo'n bus Vitalis bemachtigd. Ik heb eens gelezen wat er nou eigenlijk in zit.
Weipoeder, magere melkpoeder, kunstmatige vitamines (zodat je de maaltijd vervangt ahum) verder een aantal E-nummers en al naar gelang smaakstoffen: Banaan, Vanille, Chocola.Verdikkingsmiddel (voel je je toch lekker gevuld), een snufje aspartaam en wat nicotinamide (écht waar) en zie hier een drankje dat vult en een vervuld gevoel geeft...Verder nog een arsenaal aan niet normale stuff: inuline? natriumcyclamaat?L-ascorbinezuur? Klinkt als rattengif...eigenlijk.
En dat voor de schamele prijs van rond de dertig eurie per pot.
Dat kan anders, dacht ik, maar vooral, dat kan béter.
Ik ben naar de reformwinkel gegaan en heb daar gekocht: Een pot lecithine, een pot edelgist en een pak sojameel. Weipoeder verkochten ze niet.
Verder ook heel lekkere fles vruchtendiksap.
Thuisgekomen de mengbeker genomen en die gevuld met sojamelk ( je kan natuurlijk ook magere melk nemen) een eetlepel lecithine en edelgist en sojameel er in gedaan. Een scheutje van het diksap en shaken maar.
Héérlijk!!!! En ja, het vult je maag prima. Uren...en wat fruit tussendoor vind ik geen doodzonde.
Kosten waren in totaal €12.00 en ik kan er eindeloos mee doen.
Ik vervang er nu sinds 2 weken één maaltijd per dag mee (tussen de middag) en tjah ik val wel af.
Het gaat niet razendsnel, want ik hoef ook niet razendsnel, maar ik ben er wel een dikke kilo mee kwijt.
Er hangt minder over mijn spijkerbroek en de weegschaal liegt niet...
Dus besparen maar als je toch met een maaltijdvervanger je gewicht te lijf wilt.

Acceptatie, tijdperken en kaneelkaarsjes...

2011-08-09T18:22:00.002+02:00

Alleerst zal ik moeten accepteren dat ik opgescheept zit met 'de sliert'. Zie klaag blogje hieronder.
Wat ik ook doe en knutsel en uitprobeer...sliert stays.
Het acceptatie proces gaat verder dan de blog sliert. Met al die heftige berichten over de financiële wereld, onze wereld, mijn wereld, ligt er volgens mij een toekomst op openbarsten waarin nog heel veel geaccepteerd zal moeten gaan worden.
Misschien ben ik arrogant als ik stel dat de mensen die nu al een paar jaar bewust consuminderen, bewust besparen, bewust frugelen, bewust herontdekken wat er vroeger aan sfeervolle rituelen en huishouden bestieren zo waardevol was, hier een voorsprong hebben op degenen die nog steeds in het "t gaat wel weer over' -tijdperk zijn blijven hangen. Die zich geen moer van die hele niet populaire recessie hebben aangetrokken en gewoon zijn blijven leven zoals ze vonden dat ze daar goed aandeden.
De 'L Oreal reclame met de afgrijselijke kreet: 'Je bent t waard!' komt op de een of andere manier spontaan bovendrijven. We hebben ons te lang in het kader van de bakken met geld verdienende commercie laten behandelen als een stel verwende kleuters.
We verdienen het, we hebben er recht op en we hoeven met niks minder te doen dan absolute exclusiviteit. ( ook al houdt dat in dat iedere buurvrouw het ook heeft, draagt of gebruikt)
We zullen straks voor andere keuzes staan. Veel mensen trappen er ook al niet meer zo vaak in.
Er gaat veel veranderen. Dat kan niet anders. Dat hoeft ook niet verkeerd te zijn. Misschien doet het zelfs op een bepaalde manier de integriteit van de levensstijl wel goed.
Weer voelen dat je blij bent met een mooie trui voor kerst. Weer verheugen op het weekend waarin je een extraatje bij de koffie hebt. Genieten van een mooie herfstschaal gemaakt van je wat gevonden hebt op je herfstwandeling in het bos. Kaneelkaarsjes aan en weten dat ze speciaal zijn. Geen pakje dat je nog maar eens gedachtenloos bij de Blokker uit een rek hebt gegrist.
Nee, speciaal gekocht met het oog op de gezellige sfeer die je wilt maken in je huis...in je thuis.
Veel bloggers die dit lezen kennen dit concept al láng, maar veel mensen om je heen kijken je toch nog steeds meewarig aan als je dit zegt.
Ik wil geen kunstmatig, romantisch sausje gieten over iets wat wereldwijd als een drama wordt aangemerkt. Maar ik kan er niks aan doen. Iets in mij verteld me dat we nog dieper moeten duiken met z'n allen voor er echt iets veranderd in alle lagen van de maatschappij in het weer voelen wat de essentiele waarden zijn voor een tevreden en vooral gelukkig leven.
Eenvoud loont.
Wat een bevrijding ook om gewoon je favoriete kleding helemaal af te dragen, omdat toch geen normaal mens meer de dwingelarij van de modewereld kan betalen. Met hun dat 'bont weer in is.'
Of de iele liflafjes van beestjes die te klein en te fijn zijn om als voedsel te dienen met rust te laten. (dijbeenboutje van de kwartel (maatje lucifer) lamsrack, met een stukje vlees net naast de ruggengraat ter grote van 5 eurocent, kalfsoester, lekker wit, omdat-ie nooit buiten is geweest en als galgenmaal nepmelk uit een fles heeft gehad)
We moeten weer terug naar een faire en reeële levensstijl. Misschien kan het wel niet anders dan via dat eeuwige geld..

Wie kan mij vertellen...

2011-08-05T12:09:00.000+02:00

Hoe ik toch van die absurde sliert met volgers afkom? Nee ik wil geen van jullie kwijt, maar ik wil gewoon weer een vierkant blok met koppies en logo's.
Iemand enig idee?
Ik zie bij meerdere bloggers dat ze ook met zo'n sliert opgescheept zitten.
Bijvoorbaat dank!

Dit bespaart je honderden euro's per jaar.

2011-08-01T22:02:00.000+02:00

Het besparen zit 'm zo onderhand in het bloed. Des te beter.
Gemotiveerd blijven en er lol in blijven houden om met weinig financiële middelen het tóch allemaal voor elkaar te krijgen.
Oog blijven houden voor de instinkers die de consumtiemaatschappij zo rijk is. Zoals de belachelijke prijzen voor gesneden en gewassen groenten, je wijs laten maken dat een andere energiemaatschappij zoveel goedkoper is dan die je nu hebt. Ze gooien met energieprijzen en vertellen je er niet bij dat het de transsportkosten zijn die de rekening onaangenaam kunnen ophogen. Neem vooral de maatschappij uit je eigen regio. (er zit altijd wel een groene tussen als je dat wilt)
Tevreden zijn met wat je hebt aan meubels, kleding en je niet gek laten maken door reclames voor modegevoelige items. Wat dacht je van wéér kussens in de nieuwe modekleur voor het komende najaar..shutters inplaats van overgordijnen en die ouderwetse planten moeten de groencontainer in omdat de vetplant van groot formaat nu hot is. Trap er lekker niet in.
Niet mee in de ratrace om snufjes en gadgets te moeten hebben en mobiele telefoontjes die nog net niet je eigen begrafenis voor je regelen, maar verder zo'n beetje álles voor je schijnen te doen. Kost wel wat...maar dan ben je ook update. Kan je door AH lopen met je gezicht op je beeldschermpje gedrukt zodat meneer Heijn je kan vertellen hoe jouw favoriete boodschappenlijstje er ook al weer uitzag. Kassa!
Merkengekte en je tuin als ultieme buitenhuiskamer in te moeten richten inclusief tuin-schilderijen voor op je schutting (?!!*&^*()!!) en ja echt, buitenschemerlampen.
Zo dat was weer even een ouderwets "hou het geld in je knip" oppeppertje.
GRATIS.

Ga er maar even voor zitten...sorry het kon niet korter.

2011-07-24T16:41:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag is onze verzekeringsagent geweest.
We hadden hem uitgenodigd nadat er voor de tweede maal een brief op onze deurmat was gevallen van ASR,
Bij ASR hebben wij 2 polissen lopen. Eentje is een spaarloon-polis en eentje een lijfrentepolis.
In die brieven was de toon zo somber dat ze ons rechtstreeks adviseerden om 'naar een ander produkt om te zien'.
Het zijn brieven die je 10 jaar geleden (wat zeg ik, 5 jaar geleden!) niet voor mogelijk had gehouden.
Wij hadden inmiddels wel zo onze conclusie getrokken. Natuurlijk kijkend naar onze jarenlange inleg en wat het nu nog waard was in klinklare euro's.
Ook de sombere vooruitzichten voor een opleving in het financiële landschap speelden een cruciale rol.
Dit gaat nóóit meer opleveren, wat het zóú hebben opgeleverd als het allemaal in beetje meer in de lijn der verwachtingen was verlopen.
Tijd om spijkers met koppen te slaan. We wilden graag dat onze verzekeringsagent en ook financieel adviseur met ons mee zou rekenen, zodat we als leken zeker wisten dat we geen beren op de weg zagen.
Hij was er ook snel uit.
Kappen met die handel. Zo znel mogelijk eruit trekken wat het nú nog waard is en los er nog eens een lekker extra portie mee af op je hypotheek.
Mijn man is 56 dus zijn pensioen gerechtigde leeftijd is over een dikke 10 jaar.
In dat tijdsbestek trekt de rente (en de geleden schade van de afgelopen jaren) niet meer zo rigoreus aan dat je toch nog die beloofde bedragen hier uit gaat slepen.
Je woonlast zo vlot mogelijk zo laag mogelijk krijgen is voor ons echt het allerbeste.
Door het strenge en consequente financiële beleid van de afgelopen jaren is er al een hele flinke bres geslagen in die hypotheek.
Ons doel is nu om voor die 10 jaar om zijn op een woonlast te zitten van amper €200 en dat is zoals het nu gaat zeer haalbaar.
Zelfs als ons bij elkaar gepokkelde pensioen dan helemaal door het europese riool is afgedregt, kunnen we nog rondkomen van wat dan nog mag doorgaan van iets als een AOW.
Verder ben ik 9 jaar jonger en ik ben nog lang niet van plan om thuis te gaan zitten duimen draaien.
We werken allebei 3 dagen per week met veel plezier en voelen dit als onze pré-pensioen periode.
Een halve baan en een half 'pensioen'. We voelen ons er zeer bevoorrecht mee en maakt het bewust consuminderen en financieel slim leven helemaal de moeite waard.
Zelfs als we voor die tijd vanwege onze leeftijd/economische malaise/ reorganisatie uit onze banen worden afgeserveerd, kunnen we dan nog fatsoenlijk leven van een uitkering als het moet. En die kans is natuurlijk erg groot. Wie kan er straks in vredesnaam echt helemaal full-time tot zijn 67e door-arbeiden? Dat is een kleine, selecte groep. De 'rest' (lees mijns inziens minstens 75%) moet weer ondergestopt worden in nieuw te bedenken uitkerings-achtige constructies met onwaarschijnlijke namen als deeltijd WIA of andere tijdelijke potjes als Vlak voor de Finish Gestrand-toelagekorting.
What ever, ze zullen iets moeten met die overgrote groep noeste werkers die het lichamelijk gewoon niet gaan redden om tot het gaatje van 67 de rug te buigen op de werkvloeren.
Want dat is de realiteit van nu. Dat is waar je je tegen moet wapenen en waar je je als uiterste op voor moet bereiden.
Het klinkt misschien heel pessimistisch zoals ik het nu opschrijf, maar gek genoeg geeft het juist een boost.
Een doel waar we ons in vastbijten en dat ons ontzettend motiveert.
We gaan ervoor. Financieel onafhankelijk. Niet door rentenieren, maar door overleven met wat je niet hebt...namelijk schulden. Want ook een hypotheek is gewoon een schuld.
De spaarloonrekening moet nog doorgaan, want als je die nu voortijdig stopt moet je 50% belasting betalen over het bedrag en krijg je een boete aangerekend. Waarschijnlijk is het spaarloon binnen 3 jaar door de overheid afgeschaft en dan kan je het gewoon belasting en boetevrij opnemen en ermee doen wat je maar verstandig acht.
Met de lijfrentepolis ligt het anders. Die mogen we nu zonder boete opdoeken, maar wel met toestemming van de bank, want de opbrengst was verpand aan de bank omdat we daar na ons 60e onze hypotheek mee wilden halveren.
Dat zal hoogstwaarschijnlijk geen punt zijn. Door de vele aflossingen, heeft het huis nu een overwaarde en is het voor de bank dus een zekerheid dat ze bij een CasaDiMama- faillisement altijd hun lening uit een verkoop terug kunnen krijgen.
Hoe zit bij jullie?
Hebben julllie ook zulke polissen ooit afgesloten? Krijgen jullie ook zulke waarschuwende sombere brieven? Wij krijgen dit jaar zelfs een kleine €190 compensatiegeld terug...omdat het verschil tussen de inleg en de waarde zo laag is. Dat is een beschermende regeling die door de overheid is opgelegd aan de maatschappijen. Een soort van foei!
Wie van jullie hebben ook dit soort stappen ondernomen? Of steek je juist je kop in het zand, omdat het allemaal zo ingewikkeld is? Of ben je het hiermee helemaal niet eens?
Nou het is een lijvig blogje geworden. Ik hoop dat je de moed hebt om het door te worstelen op deze regenachtige zondagmiddag. En reacties hierover zijn zéér zéér welkom!

Euro op sterven na dood?

2011-07-17T16:59:00.000+02:00

Er is weer een hoop reuring in moneyland.
Stresstesten voor banken, eurowaardes die als fragiele dominosteentjes worden afgespiegeld. Meer geroep om weer de eigen valuta voor de afzonderlijke landen.
Meer noodlijdendende economiën in de landen direct om ons heen. Spanje meldt zich nu ook voorzichtig aan, Portugal heeft nog niet genoeg en ook voor Ierland moet de miljarden-injectie op herhaling. O ja, en lenen betekend gewoon geven als je in het aan Griekenland doet.

Waar moet dat heen?

Wie is zoete lieve Gerritje die al sinds begin 19oo altijd alles betaalde?

Worden de mensen die al 10 jaar lang roepen dat ze die goeie ouwe gulden zo graag terug willen, niet langer als loslopende en raaskallende geld-anafalbeten meer aangekeken?

Dat het één grote vette leugen is geweest dat we er met z'n allen op vooruit zouden gaan door de komst van de euro, daar is nu echt iedereen wel achter. Dat onze koopkracht er op vooruit zou gaan, is opgegaan voor de kleine elitegroep, die elkaar de handel van het omruilen van de gulden naar de euro heeft toegespeeld. Niet voor ónze koopkracht.

En dat wij gewone burger eenvoudigweg ons gehalveerde loon op die allereerste euro-loonstrook niet konden geloven, staat ook iedereen als een posttraumatische stressstoornis in het geheugen gegrift. Of wil je soms beweren dat je niet met een rekenmachine hebt omgerekend of dit wel kon kloppen?! ;-)

Dat we in de winkels al heel snel merkten dat de prijsstickers geen F meer maar € hadden gekregen en dat was dan dat.

Dat je bloemkool of je haring omgerekend in guldens absurde bedragen zijn gaan kosten was inderdaad 12 jaar geleden ondenkbaar.

(2 nieuwe haring alstublieft visboer. Uitjes erbij? Ja, graag apart. Dat is dan 9 gulden 20 mevrouwtje.)

Aanbieding hollandse bloemkool: 3 gulden 95...

Maar een bloemkool kost nu wel €1.79

En een nieuwe haring €2.40...

Er is een verhelderend boekje op de markt gelanceerd over de toekomst van de euro.
Zie plaatje.
Verder een interessante site:
http://www.allesovereuro.nl/Home.php

Enkele opmerkelijke kreten:

Griekenland jarenlang gelogen heeft over de staat van zijn overheidsfinanciën, bleek enkele jaren na de invoering van de euro. Ook Frankrijk en Italië bleken uiterst creatieve boekhouders te zijn.

alle lidstaten van de Europese Unie verplicht zijn de euro vroeg of laat in te voeren. Alleen Denemarken en Groot-Brittannië hebben een vrijbrief.

93 procent van de Europeanen vindt dat de introductie van de euro als gevolg heeft gehad dat alles duurder is geworden.

sommige vooraanstaande Amerikaanse economen aan de vooravond van de invoering van de euro voorspelden dat de euro tot burgeroorlogen zou leiden in Europaer nu al meer euro’s in omloop zijn dan de Amerikaanse dollars.

Nou ja, voorlopig zitten we nog wel vast aan deze rollercoaster van de eindeloze handel in geld. En zal je gewoon ouderwets verrekte goed op je eigen eurootjes moeten passen en gemotiveerd moeten blijven om lekker zuinig te zijn.

Macedonië, vakantieverslagje

2011-07-13T15:36:00.000+02:00

Weer terug van weggeweest. Heerlijke vakantie gehad in Macedonië.
Apart land hoor. Ik dacht het zal wel wat van Griekenland weghebben. Tenslotte zijn het de buren, hebben ze ooit al heel lang deel uitgemaakt van Griekenland en maakt Griekenland zich ondanks hun eurodrama ook nog steeds pislink dat ze Macedonië-landje-pik door de flinke Griekse neuzen is geboord bij de opdeling van het voormalig Yoegoslavië. Alsof ze zich Macedonië überhaupt kunnen veroorloven!...Alsof je een hamster wilt blij maken met een sinaasappel...gaat niet lukken ook al ziet het er nog zo lekker uit, hier komt dit beestje nooit doorheen...

Maar niks Grieks hoor. Macedonië lijkt ontzettend op een oostblokland. Niet alleen qua taal en alfabet, maar ook in huizenbouw en bevolking. En de auto's! De Zastafa Yugo's rijden er zwierig en levenslink rond. Zo oud als een museumstuk en mooi van lelijkheid! Ze hangen letterlijk van het plakband aan elkaar.

De Macedoniër zelf ziet er over het algemeen tenger en wat grauw uit. Moe ook. Er moet hard gewerkt worden in een land waar eigenlijk genoeg ingrediënten aanwezig zijn voor een rijk leven. In de zin van zon, natuur en mogelijkheden. Het is een centenkwestie. Berooid achtergebleven na een moegestreden oorlog die vooral gewonnen is door de buurlanden.

Ze zouden lekker olijfbruin zmoeten zijn met dat mooie weer, maar ze zijn veelal afgetobt door binnenwerk. De mode is er niet of nauwelijks doorgedrongen. Ze zijn eerder verlegen en erg sober, zéér vriendelijk en behulpzaam. Engels is er net zo lastig als Bengaals en dat is vaak lastig.

Geen gulle Griekse ouzo's, tzatsiki's en Zorba-dansende vrolijkheid. Het is een serieuze aangelegenheid om te leven in Macedonië.
Het land heeft veel mogelijkheden. Zéker wat betreft klimaat. Met dat weer moet je in feite nog aardbeien aan courgetteplanten kunnen kweken. Maar no way.
Geen aubergines, courgettes, paprika's in 6 kleuren, olijven of andere overdaad aan groenten.
Op de lokale fruit en groente markt viel me steeds op dat het tomaten, komkommers, meloenen en kersen zijn.
Ook op de menukaarten is de groente puur voor een randje kleur in aantocht op de rand van het bord en altijd is het een mix van doperwten, blokjes wortel en treurige broccoli uit een overduidelijk diepvriespak.
Ik snap er niks van!
Geen knoflook in het eten. ?!! Geen uien, geen kruiden, geen basilicum, oregano, tijm...hoe kan het?!
Je zou bijna denken dat ik geen fijne vakantie hebt gehad maar dat is allerminst waar. Het weer is er fantastisch. Het meer van Ohrid is idioot helder en de mini-forelletjes komen je gewoon langs je lijf zwemmen als je stil in het water blijft liggen.
De prijzen in Macedonië zijn ongelooflijk laag. Met z'n tweetjes uit eten inclusief uitstekende Macedonische wijn is voor hooguit een €10,= en dan heb je het nog uitgebreid gedaan ook.
Neerstrijken op de knusse terrasjes kan je rustig doen. Je betaald nog geen euro voor een heerlijk knetterkoud glas bier en een mooie witte wijn. Mocht je van shoppen houden dan kan je er je hart ophalen, want alles kost drie keer niks.
Deze verleiding met succes weerstaan, want de mama van deze casa weet inmiddels dat je altijd weer meer van hetzelfde koopt.
Ik heb als souveniertjes wat kekke iconen armbandjes en kettinkjes meegenomen voor dochterlief en zus. Humor. Want het is er zo Orthodox als 't maar kan. Overal is een heilige voor en wij hebben er Maria met de Baard bij verzonnen, die is tegen een slecht humeur, want we wisten wat voor 'n weer ons hier te wachten stond...
Verder voor wat lieve mensjes om mij heen prachtige tubes met acaciahoning-crème en pure olijvenzeep. Ik durf niet te vertellen wat het daar kost...want dan maak je hier nóóit meer iets zelf.
Goed, ik ben weer thuis. Meteen teruggeworpen op warme thee, een knus breiwerk en mijn heerlijke blogwereldje...en met een bruine kop en genoeg zon in mijn lijf om er weer tegenaan te kunnen.
Ik denk dat ik vanavond maar eens boerenkool ga maken..haha.

Wat wil je later worden?

2011-06-30T14:44:00.000+02:00

Die vraag werd je meestal gesteld in je jonge jaren.
Maar vandaag de dag is deze vraag actueler dan ooit voor de gehele volwassen bevolking van ons landje.
Wil je een pensionada worden met wat geld om te besteden? Of iemand die na een leven hard werken nog maar eens de laatste jaren moeten vullen met het aan elkaar knopen van de beruchte eindjes..
Dat is iets om hier en nu goed over na te denken.
Ik vind persoonlijk het antwoord niet zo moeilijk. Dus is het tijd voor actie. Wil je straks resultaten hebben geboekt dan is er vandaag en morgen werk aan de winkel.
De bewustwording dat je écht flink en consquent aan het sparen moet voor een fatsoenlijke oudere dag voorziening is geen overbodige luxe.
We worden steeds ouder en blijven langer fit. Dat is prachtig, maar hoe leuk is dat als je op een houtje moet bijten?
Je financieel en mentaal onafhankelijk maken voor de verre of misschien niet eens zo verre toekomst meer, behoedt je straks voor grote zorgen.
Blijf dus gemotiveerd en blijf consuminderen.
Ik weet wel dat er veel bewust geconsumindert wordt met het oog op het welzijn van milieu en zero waste, maar het een sluit het ander niet uit.
Dus; wat wil je later worden?

Bijna...bijna!

2011-06-23T18:15:00.000+02:00

Ik heb ze lang niet gehad, de vakantiekriebels. Maar nu het eind van juni in zicht komt en er nog maar 3 werkdagen op het programma staan, voel ik ze heerlijk door me heen dwarrelen.
We zijn een paar jaar niet met vakantie geweest. Gewoon omdat het niet kon.
Ook in Nederland weggaan is nog schreeuwend duur in de vakantietijd en de valkuil van de dagjes uit is euro-meters diep. Die zijn ook zeker niet voor gratis.
We hebben ons wel op een echte toen-was-geluk-nog-heel-gewoon-manier het ouderwetse vakantieplezier gegund door letterlijk met een geblokte plaid en een thermosje op een lekker plekje neer te strijken.
Fietsen en wandelen en ik mag niet zeuren, want ik woon op nog geen 30 meter van de IJssel en geloof het of niet, die heeft strandjes!
En als het 30 graden is dan zijn die heerlijk, ook 's avonds met je wijntje en een stel melige buren.
Maar toch..de spanning van het 'weggaan'. Dat bijna zenuwachtige blije gevoel. Het is er weer!
We hebben sinds vorig jaar telkens wat gespaard in ons vakantiepotje en daar zat dus dit jaar zomaar eens een bedragje in waar je wat mee kan! Joepie.
Dus een paar maanden geleden zijn we gaan struinen op het internet. Uiteindelijk kwamen we uit op een reis naar Macedonië.
Site bekeken, gegoogled, bibliotheekboekje gehaald en laaiend enthousiast overstag gegaan.
Nog een weekje en we gaan. Een volle veertien dagen lang in luxe baden en ondergedompeld in knetterhistorische kerkjes, bolwerken en Oosterse bazaars. Want dat heeft de plaats die we geboekt hebben allemaal.
En ik? Ik ben gewoon zo'n trut die het helemaal heerlijk vind om in haar vakantie in een ***** hotel rond te lopen alsof ik niet anders gewend ben. Niet door vertellen, jullie zijn de enigen die weten dat ik fake...wie lacht niet die den mensch beziet.

spelen met miljoenen

2011-06-21T21:03:00.000+02:00

Op mijn werk is er vorige week bekend gemaakt dat er een rekenfoutje is gemaakt in de begroting.

Dit foutje komt er in het kort op neer dat we inplaats van een paar ton in de plus vorig jaar zijn geëindigd...schrik niet, 3 miljoen in de min.
Ja 3000.000 in de -
Nou behoor ik beslist niet tot de rekenwonders van deze aardkloot, maar dit?!
De managers, je weet wel die mensen van de cup of soup, hebben het ganse team vorige week gevraagd of wij mee willen denken over oplossingen om dit weer recht te breien.
Het is net zoiets alsof je een klas met kleuters aanmoedigd om een pantser-hauwitser over het terrein van de landmacht te duwen zodat-ie geen brandstof verbruikt.
Wat er in ons bedrijf gemaakt wordt aan spullies zijn zoal: cakes, kleine catering, handgemaakt pottenbakkers aardewerk, industriele klussen zoals als bekende moertje, nippeltje, ringetje aandraaien en volgend dingetje. Soort van thuiswerk-achtig gebeuren.
Wij weten daar op jaarbasis wel 1000-den mee te verdienen maar nog steeds geen 000.000-en.
Dus túúrlijk, wij toveren met deze huisnijverheid makkelijk die missende €3000.000 op tafel...hoe dom kan je zijn.
De eerste collega heeft b.t.w. te horen gekregen dat zijn contract niet wordt verlengd wegens het economisch slopje waarin wij zitten. Wrang!
Nou kregen we gisteren een mail. Met als ludieke titel: Geld speelt wel een rol.
De directie stelt het bijzonder op prijs, dat áls wij hebben nagedacht, ieder van ons persoonlijk, dat wij dan onze ideeën naar hen toezenden. Oké.
Deze ideeën zullen vertrouwelijk worden behandeld en de privacy en anonimiteit blijven gewaarborgd.
Voel je 'm?
Om welke ideeën zitten ze nu in vredesnaam te bedelen? Collega's aangeven die volgens jou niet hard genoeg werken? Collega's aangeven die volgens jou helemaal niet echt ziek zijn als ze ziek zijn?
Kijken of er spullen verdwijnen op je werkvloer?
Checken of er niemand zijn pauze rekt?
Wat voor goedbedoelde rechtdoor zee ideeën moeten er in het verborgene blijven?
Ik vind het een rare en vooral onheilspellende mail, die ronduit slecht is voor je bedrijfscultuur.
Het enige wat ik daarbij nog kon bedenken was; wie heeft er dit rekenfoutje gemaakt?
En loopt deze figuur nog wel rond daar ergens boven in de financiële top?
Ah laat ik deze figuur maar niet te hard vallen, waarschijnlijk heeft-ie vorig jaar zijn bonus niet gehad..zielig hè?
Pffff!

Genieten maar, het is gratis!

2011-06-19T11:38:00.000+02:00

O als ik toch eens rijk kon worden van regen...dan was ik vannacht miljonair geworden.
En vanmorgen had ik dan met stip Bill Gates verslagen.
Maar niet getreurd, mijn gevoel van gelukzalige kneuterheid kent geen grens. Sorry voor de gezinnen op campings die vandaag noodgedwongen een overdekt zwemparadijs moeten opzoeken. Ik weet het, dat is niet iets om mee te spotten...
Maar ik heb mijn oliestel aangedaan. Er een pan op gezet (anders gaat 't ook nergens over natuurlijk) en daarin staat een ouderwetse stoof te pruttelen.
Ook de koffiepot pruttelt en Adèle mag haar luddeveduh over mij uitstorten want dat doet ze best mooi.
Ik koester dit rotweer.

Is dat een zonde? Ik zeg met liefde een weesgegroetje, ik heb het er voor over en Maria gaat er bij mij nog wel in. (ik ben genetisch gemanipuleerd)
Vanmorgen heb ik mijn koelkast en vriezer gecheckt. Wat heb ik eigenlijk nog allemaal? Ook de voorraadkast geïnspecteerd.
Gek dat je altijd weer meer hebt dan je nog wist. Deze week gaat de hand goed op de knip, want 'opmaken' is een heel lucratief bezigheidje.
Met de aankomende vakantieperiode voor de deur schroef ik mijn uitgaven even een stapje terug. Zodat ik in de vakantie het weer op de 'normale' manier kan doen en het dan ineens een extraatje heeft.
Ik hou mijzelf hier mee voor de gek. Maar het doel heiligt de middelen.
De voorjaarsvakantie was een drama financieel gezien en dat was ook weer meteen een les.
Ik ben en blijf gevoelig voor alles uit de kast willen trekken als we visite krijgen of met familie samenzijn. Het is nooit genoeg...en dus is er ook altijd idioot veel over.
Zonde en het slaat nergens op. Ik heb mijzelf daarvoor in therapie gestopt, mindfull koken. Eerst denken en dat niet teveel doen. Zoiets..
Lieve blogsters en bloggers een hele fijne stormerige en regenachtige zondag toegewenst die je dwingt om even pas op de plaats te maken en te genieten van de huiselijke rust.
Avé.

ASR biecht-brieven...hier klopt iets heel erg niet!

2011-06-18T10:58:00.000+02:00

Járen geleden hebben we tegoedertrouw en zéér op de toekomst voorbereid gedacht dat het verstandig was om een lijfrentepolis, een spaarbeleggings-polis en een spaarfonds via de werkgever aan te gaan.
Bedragen van tussen de 15000 en 65000 (ja serieus) zouden dan vrijkomen. Beginnend in 2017 tot 2026.
Telkens om de drie jaar een portie. Mooi voor de aflossing en als aanvulling op een pensioen of vervroegd pensioen.
Ik ben 9 jaar jonger als manlief en om nou door te werken tot híj 75 is, is verre van gezellig. Je wilt namelijk samen genieten van de vrije jaren en leuke dingen doen.
Ik hoor je al denken; nou da's dan lekker in het water gevallen met die crisis. En weet je, dat heb je helemaal goed.
Gedeelde smart is nog net niet halve smart, want samen met de rest van Nederland hebben we nu al ruim twee jaar de tijd om onze gefrustreerde boosheid daarover te verwerken en zijn inmiddels beland in het stadium van een soort gelatenheid. Het zogeheten 'welkom bij club' syndroom.
Ieder jaar krijg je keurige schrijfsels met overzichten van je opgebouwde kapitaal. (Het woord kapitaal is een giller)
Het schiet natuurlijk geen reet op. Dat kan je wel nagaan.
Maar dit jaar vielen er ons twee dingen op. Ten eerste hoe ridicuul moet je zijn om mensen 3 verschillende enveloppen toetesturen voor iedere polis eentje apart...en tadaaa de volgende dag wéér die 3 zelfde paperassen nog eens in je brievenbus. Wat moet je ermee?
Het zijn letterlijk dezelfde. Hoe kom ik door mijn geld heen...?
Nou ASR weet het wel, die geven de post een infuus met overbodige portokosten.
Wat ons ook opviel was dat er in de brief stond dat we zelf moesten gaan nadenken. Wat was ons doelkapitaal geweest bij aanvang... Ja wat denk je? Dat wat jullie ons jarengeleden hebben voorgerekend duh!
Wat zal het eindkapitaal waarschijnlijk zijn? Ja heus, vragen ze aan ons.
En kunnen we met zo'n eindbedrag nog wel doen wat we van plan waren te doen met dat geld?
Rare vragen. Verder nog dat we er rekening mee moeten houden dat bij negatieve vooruitzichten het eindbedrag zelfs €0 kan zijn.
Dat we er goed aan doen als we geen positieve uitkomst op onze antwoorden hebben dat we dan onze verzekeringsadviseur om advies moeten gaan vragen om de polissen wellicht om te zetten.
Wij gaan zeker met onze adviseur om tafel. Deze polissen zijn straks geen bal meer waard. Nu zijn ze tenminste nog tussen de 8000 en 12000 waard, dus opdoeken die handel.
Ik denk aan wegzetten op een renterekening voor zoveel jaar vast of verder aflossen van dat geld en de woonlasten nog verder omlaag brengen. Dan kan je nog weer sneller sparen ect ect.
Ik krijg een heel raar gevoel bij deze biecht-brieven van een grote maatschappij als ASR.
Er zit storm in de lucht daar.

Héérlijk donderdagje

2011-06-16T16:39:00.000+02:00

Niks zo lekker als een productief dagje.
Ik heb het gevoel dat de Sonoma-lifestyle zo zijn vruchten afwerpt. Misschien zit het wel tussen mijn oren, maar ach, het gaat om het resultaat.
Lekker fit en actief en jawel ik val af! Ook mentaal voelt het goed, want je leeft gewoon heel gezond en ik heb nog geen moment het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam of niet mocht.
Vanmorgen meteen maar even wat aangepakt in huis. Het ging van een leien dakje. Even speuren op de buienradar vertelde me dat het tijd was om de boodschappen te gaan doen. Vanaf 10.30 zou het hier gaan regen.
Dus hup op mijn fiets naar de markt, sleutels laten bijmaken en langs het lekkerste notenwinkeltje van het westelijk halfrond. Want gisteren heeft een bevriende timmerman onze deuren van betere sloten voorzien. Dus daar gaat een bedankje heen.
Ik wilde nog naar de bieb, maar het was 10.15 uur. Bijna regentijd dus naar huis!
Juist toen de koffie stond door te pruttelen begon het te gieten.
Den buienradart is Superrr.
Deze week bood de moestuin van de school het volgende: rode bieten, rode uien, venkel, een bloemkool, krulsla en een zak verse tuinkruiden-allerhande.
Eerst even die kop koffie en daarna een cakebeslag de oven ingewerkt. Ruikt altijd zo lekker en morgen krijg ik visite.
De bieten gekookt en daarna verder verwerkt in combinatie met de rode ui en wat suiker en azijn. Die gaan vandaag voor een deel het bord op en de rest kijkt mij al vanachter hun glas aan want die heb ik ingemaakt.
Net als vorige week de asperges die van de marktkoopman weg mochten voor een prikkie, omdat ze krom waren. Dat is dus echt een lacher, want als je ze bereid hebt zijn ze min of meer zacht en merk je dus helemaal niks meer van recht of krom. Die heb ik ook ingemaakt.
De schappen staan inmiddels vol met potten venkel, biet, asperge en rabarber.
Ik leek Nigella wel! 'All these colours! Oehh and Ahhh'
Dit is echt het seizoen van de overvloed.
Zo meteen nog even naar de Wibra voor een bolletje wol, want ik ben gewoon door gegaan met breien van mutsjes voor de kinderen in India. De actie liep af in februari maar ik ga er stilletjes vanuit dat ze dit jaar in november wel weer van start zal gaan en anders gaan ze mee naar Roemenië of zo. Daar is het vast ook koud voor baby's...
Het is heerlijk om 's middags in het zonnetje of 's avonds bij de tv wat op de pennen te hebben.
Bovendien geeft het een voldoening om er ook nog iets voor de medemens mee te kunnen doen.
En euh..als je aan het breien bent snoep en snaai je veel minder! ;-)
Dit was mijn heerlijke donderdagje.

Zuinig zijn is fijn!

2011-06-15T20:10:00.000+02:00

Het zuinige leven is een hele inspirerende manier van leven.
Je wordt weer secuur en bewust waar je mee bezig bent. In eerste instantie doe je dat omdat je gewoon drastisch moet bezuinigen.
Een salaris dat veel te snel op is, maandelijkse kosten die de pan uit rijzen, schulden misschien?
Maar eenmaal gemotiveerd merk je al snel dat het ook heel leuk is om zuinig te leven.
Want hoe je het ook wendt of keert, als je zuinig gaat leven hou je geld over.
Zo denken wij samen, als stel, regelmatig 'kan het nog besparender?'
We vinden het een sport om dan weer iets te vinden wat nog beter kan.
Ook blijkt dat als je gedurende een langere tijd met succes aan het besparen bent, dat je je eisenpakket bijstelt.
Je hebt steeds minder nodig en ziet steeds vaker in dat een heleboel zaken helemaal niet in je top tien van benodigdheden thuishoren, maar er gewoon ingesleten zijn.
Lekker volhouden, je levensstijl steeds meer verfijnen en genieten dat je uit de financiële penarie bent of raakt.
Zo onderhand geloof ik dat zuinig leven de meest verslavende hobby is die ik kan bedenken!

Bio uit de bak.

2011-06-09T13:18:00.000+02:00

Vandaag kwam mijn man thuis met twee zakken groente.
Die worden op zijn werk verbouwd door de leerlingen die in het groenwezen aan de slag willen.
Mijn man werkt op een gesloten internaat met school voor jonge mensen die daar niet zitten omdat ze zulke mooie blauwe ogen hebben... Je snapt me vast wel.
Alles wordt absoluut biologisch verbouwd. Er wordt afgenomen door de centrale keuken en wat overblijft wordt verkocht. Goeie zaak vind ik dat.
Hadden jullie dat verwacht, dat er in zo'n gesloten rijksinstelling dus biologisch gegeten wordt?
Nou ik vroeger echt niet hoor!
Nog zoiets leuks. Er worden daar ook 'vergeten groenten' verbouwd en natuurlijk seizoensgebonden.
Dit jaar staan er schorseneren op het programma maar die zijn de grond nog niet uit. (Vorig jaar pastinaken, geweldig!)
Alles wordt met zorg opgekweekt uit zaden en vanuit kassen en kasjes de koude grond in.
Geen vieze mest maar schone mest. Geen kunstmest ook!
Volgende week rode uien. Kom er maar mee!
Deze keer een spitskool die écht naar spitskool smaakt en knollen venkel.
Verder een krulsla en een tas met kruiden.
Knoflookgras, peterselie, salie, pepermunt en een citroentijm (geloof ik).
En je proeft het hoor dat het zo wordt verbouwd.
Als ik mijn man soms ophaal van zijn werk zie ik de moestuinen liggen. Prachtig.
De groenten en kruiden zijn absoluut spotgoedkoop. In dit geval moest alles samen €1.50 kosten en voor de jongens (gek dat het toch nog steeds alleen maar jongens zijn die dat tuin-vak ingaan) is het leuk dat alles wat ze verbouwen wordt verkocht en gegeten door de hele staf van leraren en door henzelf.
Zo leren ze ook wat goed eten is, want helaas geldt voor de meeste van deze jongeren dat ze dat niet bepaald van huis uit hebben meegekregen. Integendeel zelfs.
Ik gebruik alles wat er wordt meegebracht en vind het telkens weer een verrassing.
Ik pas gewoon ons week menu aan op wat er mee wordt gebracht.

Dit voelt goed!!

2011-06-08T19:32:00.000+02:00

Gisteravond stond in het teken van het boekwerk over de Sonoma levensstijl. Ik ga het echt niet langer de titel 'dieet' geven. Want ik heb eigenlijk een bloedhekel aan al die afvalraces.
Maar euh...afvallen wil ik wel.
Ik weet diep down van binnen ook wel dat als je gewoon goed voedsel eet, normale porties tot je neemt en je suiker maar eens rigoreus aan de dijk zet dat je al een heel eind komt.
Volgens het boek duurt het 2 weken van volledig suikerloos eten en drinken en je bent de zoetverslavind afgewend.
Ben vandaag meteen mee begonnen.
De alcoholische versnapering lekker weer als een weekend-traktatie in ere herstellen. En dan hebben we het over een mooi glas bij de maaltijd en klaar.
Ook niet trappen in al die zogenaamde gezonde sapjes, want het merendeel is een suikerwatertje met iets van een verdikker erin, een kleurtje eraan en een vleug van één of ander tropisch fruitigheidje en ziehier het mag sap heten.
Gaan we niet meer doen. Water met het liefst een kneepje citroen erin.
(Smaakt prima! Ook vandaag geprobeerd.)
Ik werd blij van wat ik las. Zo blij en gemotiveerd dat ik lag te stuiteren in mijn bed en dientengevolge verrekte slecht heb geslapen. Aangezien 'werk' toch in al zijn glorie op mij wachtte heb vandaag al vast meer caloriën verbrandt dan normaal, door te dieselen op mijn uithoudingsvermogen.
Maar het is feitelijk de aloude boodschap.
Kijk naar wat je eet. Naar wat je koopt en wáár je het koopt. Hoe je het klaarmaakt.
Lekker aan de tomaten, paprika's, courgettes, aubergines. Knetterverse citroenen en druiven. Goeie olijfolie. Kruiden, noten, veel verse vis en als je wilt mager vlees.
Genieten van je eten, tijd nemen voor je maaltijd en dék in vredesnaam de tafel voor jezelf!
Mooi servies, bestek en glazen met een voet. Júíst voor jezelf.
God hoe vaak moet dit wiel nog opnieuw worden uitgevonden?
Blijkbaar nog heel vaak want die motivatie schijnt niet vanzelf maar te ontstaan.
Ik moest het licht weer even zien.
..spot aan!...

Sonoma dieet.

2011-06-07T19:44:00.000+02:00

Zo zet je een frivole foto van onze allerliefste Patty in haar spagaat op het www en zo ga je het hebben over je eigen ranke figuurtje.
Het leven zit vol humor.
In al mijn bezuinigende acties en mijn consuminderende gedrag heeft mijn lijf het nog niet helemaal meegekregen.
Het dijdt vrolijk uit en knipoogt naar de volle smaak van alles wat rijk en overvloedig is. Het leven is ook mooi. Goed eten en met genot wat drinken moet je koesteren en ervan genieten.
Maar het gaat natuurlijk ook om de mate...dat dan weer wel.
Hm, die ben ik wel een tikkeltje uit het oog verloren.
Dus voordat ik er aan moet dat ik kilo's kwijt wil die beginnen met 2 cijfers, moest ik met mijn vetrol, buikje en onderkin bloot. Ze zijn er, ze zitten er en ik wil er vanaf voordat het niet meer lukt. Want iedereen weet dat het steeds moeilijker wordt naarmate je ouder wordt.
Nou wil het geval dat ik graag wat boekjes verkoop via de good old Bol. En het stond me bij dat in mijn stapel met het kopje 'moeilijk te slijten' ook een boek zat dat ik eens van mijn moeder had gekregen.
Die bracht het mee omdat ze het uit een bak had van een euro en dacht goh laat ik daar mijn lieve dochter nou eens mee verrassen. De goede vrouw heeft óf een vooruitziende blik of het was toen al een beetje zichtbaar. Ik wil het niet weten.
Het Sonoma-dieet. Het is gebaseerd op de voedselpatronen van de landen rond de Middellandse Zee. Bingo! Die ken ik. Dat lust ik!
En ook op de streek die Sonoma County heet in Californië en waar ze wonderbaarlijk genoeg dezelfde producten hebben omdat die streek meetlatje recht ten westen van de Middelandse Zee lijn ligt op onze mooie aardbol.
Ik ben me maar eens in gaan verdiepen. Ik vertel wel hoe dit af gaat lopen...
Kent iemand van jullie dit dieet? Dat pretendeerd géén dieet te zijn maar een way of life?

47 jaar en nog steeds in spagaat!

2011-06-06T21:43:00.000+02:00

Ik werk in een restaurant/kantine die wordt gerund door mensen met een verstandelijke handicap.

Hoe leuk is dat? Héél leuk.

De gerechtjes kunnen er zomaar eens heel anders uitrollen dan was gepland en da's best spannend.

Al dat geredder tussen de potten en de pannen brengt met zich mee dat ik hele dagen met voedsel werk.

En daar zit ik nog wel eens in een morele spagaat en neem van mij aan dat dit niet altijd soepeltjes gaat...

Zo zuinig en consumeer-bewust als ik thuis graag te werk ga, zo rigoreus zijn de regels binnen het horeca-deel van ons bedrijf. Dat moet ook, dat realiseer ik me echt wel.

Maar o wee, om 's middags met je ogen dicht liters melk weg te moeten kieperen, simpelweg omdat-ie morgen op de dag van de houdbaarheidsdatum zal belanden. Ik rúík dat die klasse! melk niks niet zurig ruikt en ik voel me zelfs schuldig ten opzichte van de lieve koe die hiervoor gemolken is.

Ook de mensen in landen hier niet eens zo ver vandaan ( Roemenië, Albanië..Polen) zouden er geweldig dankbaar voor zijn geweest en het met heel veel smaak hebben opgedronken.

Maar ik moet. Ik mag het ook niet meenemen en ook al heb ik wel eens wat meegenomen... het is verboden. Ai ai ai! Het doet me gewoon zeer!

Naast de melk verdwijnt er ook veel in ons grootste archief (de grijze vuilnisbak) dat niet opgegeten wordt of blijft liggen voor het weekend begint.

Op dit moment speelt de discussie of we nog komkommer en tomaat en ijsbergsla op de broodjes gezond mogen doen. Ik laat het inmiddels maar gelaten over me heen komen. Geen vechten tegenaan.

Maar thuis blijf ik misschien juist wel extra scherp op wat ik aanschaf, zodat er bijna nooit iets weg hoeft te worden gegooid. Want daar heb ik écht een hekel aan!

Ondeugende Sangria

2011-05-30T21:05:00.000+02:00

Met dit mooie weer en de verwachtingen voor het weekend alweer op de rol, wil ik toch graag een receptje neerzetten op de landkaart der gastvrijheid.
Zoals iedereen weet die op zijn budget moet/wil letten is het meest kostbare op ons boodschappenlijstje de alcoholische versnapering.
Een doorsnee biertje kom je nog wel mee weg, maar het aanbieden van een leuk glas wijn of iets in die trant port je uitgaven meteen omhoog.
Wil je toch een vrolijk drankje serveren dat dwars door alle regels van " nu wit of nu rood" heengaat dan komt daar de goeie ouwe Sangria om de hoek kijken.
Ik woon vlak aan de Duitse grens en ik durf eigenlijk niet eens te zeggen hoeveel ik kwijt ben aan een 2 liter (!!) fles Italiaanse tafelwijn....€1,99.
Deze lichtrode wijn smaakt overigens prima. Maar laten we wel wezen, dit is een samenraapsel van wijnen die over zijn van verschillende gaarden en misschien ook nog wel aangelengd.
Ik kan het niet proeven, want zeker in combinatie met wat hapjes of een pastaatje tinkelt-ie lekker weg.
Maar voor het maken van een Sangria is hij zelfs Perfect!
Maak de Sangria in een supergrote stenen kan of pul. Ik heb er laatst eentje bij mijn kringloopwinkel voor €2,50 op de kop getikt. Maak 'm liefst een dag van te voren.
Ik doe er sinaasappel in, in stukjes gesneden appel, wat perzik uit blik (ja hoor) en soms zomaar wat ander fruit dat ik nog over heb. Een klein stokje kaneel, wat vanillesuiker, en stiekem ook een scheutje citroenbrandewijn. Gewoon een uitgeperste citroen kan natuurlijk ook.
Dan is het een kwestie van proeven.
Zet de kan koel weg en serveer in wijde glazen vanwege het fruit met grappige lepeltjes erbij.
Supervrolijk en supergoedkoop.
Wel uitkijken, want de fruitsuikers in het fruit staan na een nachtje bol van de natuurlijk omgezette alcohol, dus zomaar even dat fruit wegsnoepen uit je glas kan je erg teut maken.
Zo dat was mijn zomers ondeugende receptje.
(p.s. met een paar pakken druivensap is de alcholvrije variant ook uitstekend te maken en net zo leuk op te dienen natuurlijk.)

Schandalige verpakkingen Albert Heijn!

2011-05-26T15:06:00.000+02:00

Van de week heb ik via YouTube gekeken naar het programma van Jamie Oliver. Je weet wel, Jamie's fowl dinners. Over de kip en het ei.

Eigenlijk weet je diep in je hart deze dingen best. Ik kan er plaatjes bij oproepen in mijn hoofd die ik niet voor het slapengaan moet doen, want dan lig ik ineens heel onrustig in mijn bedje.

Net zo is het met koetjeboe, het massale varkensleed en om maar niet te spreken over hoe er met paarden wordt omgegaan.
Afgrijselijk en je schaamt je om je tot het menselijk ras te moeten rekenen.
Dat gevoel bekroop me ook weer bij de uitzending van Jamie.
Goed dat hij dit doet.
Hij zal de vleesindustrie genadeloos over zich heen krijgen, net als Oprah Winrey destijds.
Het zijn machtige machines die vlees uitbraken en enorme bedragen verdienen.
Ik ben al niet zo'n grote vleeseter. Meer vis. (ook een dier, ik weet het) Maar ik heb me nu voorgenomen om liever één keer in de week vlees te eten dat van de biologisch dynamische slager komt en inderdaad schrikbarend duur is, dan me nog te laten verleiden tot het portie regelrechte ellende op mijn bord uit de bioindustrie.
Ik ben echter al een paar keer in de valkuil gestapt van de zogenaamde biologisch vlees verpakkingen van Abert Heijn. Want het is biologisch 'gekweekt' maar er staat maar 1 lullig sterretje in het predikaat van dierenwelzijn.
Ik eet liever iets dat minder biologisch te eten heeft gehad maar vrij heeft mogen rondscharrelen en niet een vrachtwagen in is geslagen, dan dat het bio-hooi heeft moeten eten in een megastal.
Dus daar ga ik niet meer voor.
Bij deze: Strafpunten voor Albert Heijn!

Het leukste cadeautje

2011-05-23T19:14:00.000+02:00

Vorige week was ik jarig. Hoe leuk is dat. Eén maal per jaar is het zover.
Afgelopen weekend kwam mijn zus(je) voor een avondje/nachtje om dat samen te vieren.
Dat doen we graag. We kletsen, borrelen en dollen en dat zijn écht heerlijke avondjes.

Maar het leukste vond ik nog het cadeau dat ze meebracht.
Mijn zus heeft een moeilijke tijd achter de rug. Met alle financiële gevolgen van dien.
Ze bracht een supergeinig tasje mee met inhoud.
Er zaten leuke kaarsjes in (vorm cactusjes) er zat een miniflesje biologische rosé in en een citronella geurgellie. Verder een ludieke kaart met lieve tekst.
"Ik hoop dat je het leuk vindt, want het heeft me nog geen €5,00 gekost" zei ze erbij.
Dat was voor mij het leukste aan dit cadeau.
Wat goed van je en wat leuk dat je voor mij zo de ronde bent gaan doen om een zomeravond-pakket samen te stellen.! Want dat was de titel van het cadeau. Ingrediënten voor een zomeravond.
Natuurlijk vind ik het niet leuk dat er dingen gebeuren in iemands leven waardoor ieder dubbeltje moet worden omgedraaid. Maar de zorg waarmee dit cadeau was samengesteld is voor mij onbetaalbaar.
Dank lieve zus!

Heerlijk zuinig leven!

2011-05-19T10:02:00.000+02:00

Het is er weer, gelukkig. De 'heilige' inspiratie om lekker besparend, zuinig en bewust-levend rond te hobbelen in mijn leventje.

Ik heb er zogezegd weer zin in. Maar dat had vooral te maken met het verwerken van mijn eigen teleurstelling over de money-dip.

Want het lijkt wel alsof je het kan vergelijken met dieeten. Bij terugval krijg je toch even het gevoel dat je weer bij "af" moet beginnen. Dat is natuurlijk niet zo.

Lees de blogs, kijk wél je financiën in, neem weer goed je kassabonnen mee naar huis en begin ze stomweg weer in je schriftje, dat als kasboek dient, op te schrijven. Ook al slaat het helemaal nergens op halverwege een maand die je verder helemaal niet bij hebt gehouden.

Het gaat om het psychische effect.

Vanaf 1 juni gaat dat bijhouden van dat kasboekje wel weer in werking, maar het ongecontroleerd uitgeven van euro's kost je gewoon veel geld.

Het sluist er net zo snel weer uit als in de periodes dat je nog niet aan overzicht en matigheid deed.

Ik heb gemerkt dat ik mijzelf ook weer een halt moest toeroepen in de zucht naar makkelijk leven.
Dat had weer te maken met je verliezen in die waan waarin alles snel en direct en makkelijk moet.
Ik néém weer tijd om mijn dagelijkse gang van zaken op de eerste plaats te zetten.
Koken is leuk en belangrijk. (voor mij althans) Dus ik doe het met overgave en ik loop niet meer als een te strak opgedraaid poppetje voor mijn aanrecht te redderen.
Mijn huishouden is de omgeving waarin ik woon en dus moest ik stoppen met het af te raffelen. Ik wil het fris, opgeruimd en lekker geurend hebben, met een bloemetje om het af te maken.
Even terug naar dat gevoel. Dat heb ik erg gemist. Het moest ineens zo los van alles en alles moest maar kunnen. Niet flauw zijn en laten gaan die banaan. Maar dat lijkt losser en ontspannender dan het is.
Je rukt hele maaltijden aan en kijkt dan in je ijver niet naar een paar cent, want het moet overdadig en vrolijk en gul zijn. Zo ook met drank en drinken. Iedereen moet maar geschonken krijgen wat-ie begeert. Maar ik ben wel een beetje van een koude kermis thuisgekomen. Mijn knip was leeg en ik was moe van al die gastvrijheid.
Nu dus de heerlijke bevrijdende pas op de plaats. Terug naar dat stukje soberheid dat zoveel rijkdom biedt.

Fluit mij terug!

2011-05-15T11:28:00.000+02:00

Ik merk dat ik mijzelf toch weer echt tot de orde moet gaan roepen. Nee, daar ga ik weer..ik roep mijzelf bij deze tot orde.
Ik ben zo verschrikkelijk beïnvloedbaar. Het mooie weer, de gezellige familiedagjes, lange weekenden en dan al dat gepraat over geboekte vakanties. Ik word er verschrikkelijk financieel losbollig van. Lekkere hapjes, terrasjes, heerlijke handwerkjes om in het zonnetje te freubelen..het geld vliegt mijn portemonnee uit. Het is niet leuk meer.
Het helpt al om de blogs weer eens grondig door te lezen en mij te laten inspireren om 'back to basic' te gaan, het budgeteren weer nauwgezetter te doen en weer goed bij te houden wat er uitgaat en waaráán. Ook dat oude credo, maak op wat je in huis hebt, móét ik weer razensnel gaan invoeren.
Zelfs deze afgelopen dagen hebben me sloten met geld gekost en had ik de kracht niet om wat beter met mijn geld om te gaan.
Natuurlijk mag je best eens uit de band springen, maar dat cadeautje heb ik mijn vorige blogs ook al beschreven en dus weet je dan dat dit niet meer opgaat als reden om het maar even zo te laten. Dit kan je niet eindeloos blijven opvoeren als verzachtende omstandigheid. De echte zomer moet nog beginnen!!
Waarom is het makkelijker om zuinig te leven als het koud en regenachtig is?
Waarom kan mijn hart niet alleen opspringen van blijdschap bij het genieten van zoveel zon, maar ook ineens zo overstag gaan bij het doen van aankopen?
Mocht je nog inspirerende tips hebben dan graag!
Pak me gerust streng aan...

De vakantie-portemonnee!

2011-05-09T21:04:00.000+02:00

Dat was even spannend. Twee volle weken vakantie, met niets anders dan relaxen, genieten en je vakantiegevoel koesteren op het programma...Weten jullie iets dat gevaarlijker is voor je bewuste uitgavenpatroon?
Voor je interne (duurzaam opgebouwde) consuminder-valkuil-scanner?

Ik niet.
En daar had ik ook gewoon gelijk in.
(Hoe vaak schrijf je zo'n zinnetje in je leven..)
Het is ook goed om zo af en toe er ook aan toe te komen om wél te genieten van wat je hebt bespaard. Zonder dat je een gevoel bekruipt dat het eigenlijk al te laat is voor je wekelijks te behalen budget bij de eerste boodschappen kar, die weinig meer te maken heeft met 'gewoon alleen kopen wat je nodig hebt'. En je dan maar alle goede voornemens overboord gooit?
In je vakantie heb je nou eenmaal ook andere dingen nodig.
Je vrije dagen zijn verschillend van je werkzame dagen. Behalve als je full-time moeder bent, dan lijken die dagen verdacht veel op elkaar. Met dat verschil dat je een abominabele arbeidsovereenkomst ongetekend en voor járen bent aangegaan...maar dat heet dan weer liefde en is ook weer onbetaalbaar natuurlijk.
Maar goed. Mijn budget heb ik fors overschreden. Enigzins goedgemaakt met een soort van potje dat er was aangelegd voor deze vakantie.
Want ken uzelven en ik wist dus dat er een levensstijl vol Lust for Life op de rol stond.
Daar had ik ook behoefte aan. Even geen korset van euro's aan. Maar dan nog. Ik merkte ook dat er een onverbeterlijke bespaarder in mij was geslopen. Ook nu weer goed op de onderste schappen van de supermarkten letten, niet trappen in psychologisch opgezette vallen met aanbiedingen. En creatief zijn met hoe je van weinig, veel en lekker en vooral zélf maakt.
Zo worden de langskomende familieleden geen aanslag op je gastvrijheid. Maar zet je met liefde en plezier de nodige schotels met eten voor, vul je de glazen gul en geniet je van de uurtjes die tot in de late avond verglijden. Zo hoort het. Zeker met dat verukkelijke weer van de afgelopen tijd.
Hoe is dat bij jullie mede-blogsters vol van de spirit om het financieel te redden en het hoofd boven water te houden?
Sparen jullie ook voor extra uitgaven tijdens die vakantieweken? Of lukt het jullie wel om in dezelfde tred het financieel beleid voor te zetten?
Hoe dan ook, ik voel me weer opgeladen. Ik heb een rijk gevoel, omdat ik even heb geleefd als God in Frankrijk en ben eigenlijk daardoor weer gemotiveerder dan ooit om nu de draad van het besparen weer op te pakken.
Door even de trossen los te gooien is het nu weer prima om de structuur neer te zetten.
De eerste €50,00 zit weer in het potje...voor de volgende vakantie.
Want ik weet nu al dat dit geld een pure investering zal zijn om een hele lange adem te hebben in het volgen van een degelijk geld-dieet voor mij.

Stoppen met Regelen & Stilletjes gaan Rondscharrelen

2011-04-22T23:32:00.000+02:00

Soms word je ergens stil van.
En dat is maar goed ook in mijn geval, want dan realiseer ik mij ineens weer hoe veelbetekenend een moment van stilte kan zijn. Toch moet ik tot de conclusie komen dat ik zelf veel te weinig stil ben van binnen.
Ik raas maar door. Ik regel en redder. Ik bedenk en bedissel...ja ik ben daar een kei in.

En ik vind diep van binnen dat al die (bij) zaken die ik zo vol vuur loop te regiseren ook alleen maar door mijzelf tot volle tevredenheid kunnen worden geregeld!
Klinklare onzin natuurlijk. Hoogmoedswaanzin van het zuiverste water.
Maar toch gebeurd het.
Dat kostbare moment dat je zomaar stil valt is van onschatbare waarde.
Want dan ineens voel ik hoe nódig ik het heb om even helemaal niks te moeten. Vooral niet van mijzelf!
Om eens wat stiller te zijn. Mijzelf de mond te snoeren en te genieten van de sobere rijkdom van het stille goud.
Ik heb nu twee volle weken vakantie.
In een moment van volledige overmoedigheid heb ik vorig jaar al deze twee weken zomaar het rooster in gemoffeld op het werk. En zie hier..het is Pasen (had ik vorig jaar écht nog niet door..duh) en er is ook nog eens onverwacht een blik vol zomer losgetrokken door een ziel die het goed met me voorhad ergens achter de wolken.
Nu riep iedereen op het werk gisteren dat het onbehoorlijk mazzelen was om deze twee weken zomaar voor de boeg te hebben. Ik schokschouderde maar wat. Tjah...
Wist ik veel in november 2010...
Maar wat ik toen ook niet wist, was dat ik tegen de tijd dat het 22 april 2011 zou zijn, ik ronduit een beetje moe van mijzelf zou zijn.
Ik, die een paar blogs geleden vol vuur verkondigde dat de aanvang van de zomertijd een prachtig moment was om alles een fractie-tje rustiger aan te doen.
Nou lieve blogvriendinnen, ik moet met de billen bloot. (worden ze nog lekker bruin ook met dit weer) Daar is welgeteld een week wat van gekomen en daar draafde ik weer heen.
Maar het is nooit te laat voor een vernieuwing van een goed voornemen.
Met lome tred en genietend van de overdaad van de zon scharrel ik door huis en in mijn francobollo.
Ik 'doe iets met eten' op een 'zeker moment'.
Ik hou mijn boek onder handbereik en heb mijn horloge afgedaan.
Twee weken een zalig ritme zonder seconden, minuten en uren.
En mijn innerlijke klep houden.
Wordt vervolgd...

Waar je hart ligt..

2011-04-17T20:25:00.000+02:00

...daar ligt je geluk. Dat zeggen we in Italië tegen elkaar. En eigenlijk betekend het niets anders dan tevredenheid. Want, je kan je hart leggen waar je het wilt. Het gaat uiteindelijk om dat ene facet: ben je tevreden?
Ik woon en leef en voel me zo Nederlands als maar kan. Maar toch is mijn kleine verzonken achtertuin "il mio giardino" mijn tuin. Mijn kleine domein op deze prachtige, groene aarde.
Ik heb altijd verlangen naar een vita gioiosa. Vrij vertaald een 'vreugdevol leven.'
Naar de gebruiken uit mijn jeugd en de sfeer die zo smaakt naar een levenswijze van vrijheid, gezondheid en vrolijkheid.
Dat zit in mijn genen, zeggen mijn familieleden me.
Maar daar heb ik zo mijn bedenkingen over.Want ik heb een rotsvast vertrouwen in de wilskracht van de mens. Je kan je settelen waar je maar bent. Je kan je tevredenheid opbouwen, laagje voor laagje en je kan als uniek wezen in deze schepping (en ik ben niet eens te rekenen tot de daadwerkelijke gelovigen in welke religie dan ook op deze wereld) je eigen voorwaarden maakbaar maken.
Dat heb ik althans ervaren met het doelbewust creeëren van mijn klein geluk op dit stukje grond.
We drinken onze wijn, iedere keer als een glas wordt gevuld klinken we op de weelde dat we dit glas mogen vasthouden, we eten ons eten in het besef dat het voortgebracht is puur en alleen om onze magen te vullen en onze lichamen te sterken, we praten, lachen, discusiëren en doezelen...allemaal op onze kleine postzegel. Il mio giardino. Mijn kleine tuin.
Mijn tuin is echt klein!
We hebben er een trucje toegepast. Door het achterste deel te verlagen, zitten we er altijd vrij en uit de wind. Bij het minste straaltje zon, wordt het er warm en kunnen al die lagen stof uit, die je maar in de weg zitten. Meteen ontstaat dat sfeertje van genieten en ontspannen. Want je moet jezelf niet afhankelijk maken van welke meter grond op aarde ook, om dat te kunnen voelen.
Maar genoeg over dat lapje grond. Het gaat om de clou.
Je kan je wel een half leven wensen dat je hier of daar zou wonen en leven en hoe dat er dan uit zou moeten (het is maar afwachten óf dat ook zo is!) zien. Hoe geweldig het zou zijn. Hoe het een Shangri-La zou zijn voor de rest van je leven, inclusief je gezin. Basta!
Dat is niet de realiteit. De echte realiteit is dat je máákt hoe je leven eruit moet zien waar je bent. Dan is het pas echt en solide en jouw leven.
Geen geld of goed kan daar tegenop. Doe desnoods alsof je daar leeft waar je zo denkt naar te verlangen en de helft heb je al gewonnen, voor niks, nada, niënte...want het leven is al duur genoeg en je verliest niet alleen je kapitaal als je dromen in duigen vallen, maar ook letterlijk je leefbare kapitaal.En hoewel geld niet gelukkig maakt...word je bijzonder ongelukkig zonder dat geld.
Dat zeg ik, omdat zoveel dromen van de mensen die ik om mij heen hoor en/of lees bakken met pegels moeten kosten. Tonnen met energie. Ladingen met afscheid, onontgonnen land en arbeid tot in den treure.
Hoeveel programma's worden er niet gevuld met een aan ramptoerisme grenzend 'het roer om' idylle?
Te veel. Want het is een illusie.
Nou zijn illusies zo oud als de weg naar Rome. En ik behoor het te weten, als ik mijn afkomst bekijk ;-)
Laat je niet gek maken. Er leiden véle wegen naar Rome.
De kortste en meest succesvolste is die rechtstreeks van je tuindeur naar je francobollo. (postzegel)
salút.

Laat je niet vast pinnen...

2011-04-13T22:05:00.000+02:00

Eén van de grootste mysteries in het land van Geld is de magistrale verdwijntruc.
Je hebt er niet veel attributen voor nodig en je kan de truc zelf al tot in den treure toepassen.
Alles wat je nodig hebt is een knullig stukje plastic, een magnetische rand en een vier-cijferige code.
Voor de meesten van ons hoef ik al helemaal niet verder te bloggen.

De beerput van het pinnen.
Ik trapte er zelf steevast in om via mijn pingedrag meer geld kwijt te raken dan ik mij überhaupt bewust was.
Ook de aanmoediging in de media zoals daar zijn; "pinnen mag, ook bij een klein bedrag" (wat aardig!) en "Uw pingemak!" waren aan mij welbesteed.
Dat geklier met dat kleine geld. Altijd maar voor de kassa de rij ophouden door een bedrag uit je krappe portemonnee te fröbelen. Papiergeld dat inelkaar gefrommeld in een vakje zat.
Het kon nooit snel genoeg of het wás niet genoeg...ook zo genant.
En al helemaal niet de tijd durven nemen om echt even te kijken hoeveel ik nou bij me had en of ik er mee uit zou kunnen komen. Snel betalen...
Door die opgelegde haast, waarmee je feitelijk je kostbare boodschappen maar even moet afrekenen was het trekken van de pinpas het meest moeiteloze klusje. Heel save.
Maar o wat een schok als je dát eens een paar maand bijhoudt. Nou laat ik je maar niks wijs maken, o wat een schok al de éérste maand dat ik het bijhield.
Ik ben sinds twee maanden volledig pinloos.
Ik haal geld uit de automaat. Geld dat ik diezelfde week ga gebruiken voor mijn inkopen.
Dat is een vast bedrag. In mijn geval €50,=.
Wij bewonen op dit moment de casa met z'n tweeën en dus kan je met €50,= toekomen.
Wat ik overhoud stop ik in een oud koekblik. (ik heb er verscheidene, dus sorry meneer de inbrekert, dat wordt een hele toer om op te sporen.)
Dat is voor onvoorziene uitgaafjes. Want laten we wel zijn, de echte onvoorziene grote uitgaven haal ik echt niet uit een oud koekblikje.
Ik pin dus niet meer.
Nu al 8 weken.
Dat was ontzettend wennen in het begin. Ik merkte dat ik het zo was gewend om te pinnen. En dat ik het ronduit een beetje eng vond om het alleen maar met cash geld te doen.
Een paar dingen vielen mij gaandeweg op.
Wat ik hierboven al eens benoemde. De haast waarmee we gewend zijn om ons langs de cassière te moeten wurmen. Snel betalen, snel de bon grissen en nog sneller je spullen in tassen proppen want opzij opzij opzij. Waarom?
Ik heb voor die boodschappen gewerkt, toen heb ik thuis bedacht wat ik wil hebben of eten, toen ben ik naar de winkel gefietst en heb ze verzameld vanuit het hele pand. Nu ga ik ze betalen van mijn bijelkaar gearbeite pegels en dan ineens... wordt het afraffelen.
Heb ik het er niet eens over dat ik ze nog naar huis transporteer en daar hoogstwaarschijnlijk het grootste deel ervan in de loop van de week ga verwerken tot een maaltijd.
Ik vertik het. Ik betáál mijn boodschappen met echt geld. Ik neem de tijd om het uit mijn portemonnee te halen, te betalen, een bon te krijgen en ze daarna met beleid in mijn meegebrachte boodschappentassen te laden. En er niet thuis achter komen dat mijn chips en koekjes tot kanarievoer zijn verkruimeld onder een zwaar pak melk...of dat mijn bon niet klopt. Die check ik even nadat ik mijn boodschappen heb ingepakt, bij het schap met het cadeaupapier. Sta je niemand in de weg. Je wilt niet weten hoe vaak ik al terug ben gegaan naar de kassa. Of beter; hoe vaak ik in het verleden had móéten teruggaan naar de kassa. Maar dat doe je niet meer zo snel eenmaal thuis met de hele handel.
Ook heb ik mijn kleingeld weer ontdekt. Ik pas af. Ik probeer zoveel mogelijk briefgeld of hele euro's terug te krijgen.
Ik pas mijn uitgaven veel beter aan het budget dat daar tastbaar nog is. Want als je nog €20,= in je knip ziet, winkel je toch anders..bewuster. En dat ik thuis nou spullen mis? Of achteraf baal dat ik geen impulsaankopen heb gedaan? Neuh!
En ik hou nu nog vaak veel over ook...de wonderbaarlijke vermeerdering..ook zo'n weergaloze truc. Is het niet in de portemonnee zelf, dan zeker op de bankrekening!
Hoe dan ook, na twee maanden niet meer pinnen ben ik een gelukkiger mens.
Dat is een forse uitspraak. Maar het is wel waar.
Boodschappen halen is een nobele kwestie. En geen afraffelklus die je met één snelle haal magnetisch plastic van je rekening moet elimeneren.
Op dit moment heeft commercieland besloten dat we opnieuw over de streep moeten worden gehaald. En dan wel overdwars. Letterlijk.
Een meneer in een net pak legt ons als een land vol kleuters uit hoe dat moet.
Ik glimlach minzaam...ik trap er niet meer in. Zelfs niet als hij het heel langzaam nóg een keer uitlegt.

Rood is de kleur van....

2011-04-07T18:27:00.000+02:00

Wanneer je op het punt bent gekomen dat je inziet dat je wat moet met je financiële situatie is dat niet op het meest denderende moment van je leven.

Bij mij was het dat althans niet.

Mijn bankrekening klonk als het lied van Marco Borsato...Rood...maar daar hield ik niet de euforische gevoelens aan over die deze kleur bij hem wel teweegbracht.
Waar dat geld dan allemaal heenvloog wist ik ook niet zo goed. Mijn woonlasten en vaste lasten... Boodschappen..tjah. Het leven was gewoon duur.
Dat zei iedereen om mij heen tenslotte toch ook? En de komst van euro was ook een ramp, toch?
Ook de kreet dat je niet in andermans portemonnee kon kijken en dat je aan de buitenkant er echt niet vanaf zag wie er van de bank leende of zélf zo goed in de slappe was zat, hield ik mijzelf vaak krampachtig voor. Want dan voelde het minder nijpend.
Maar het was wel nijpend. En écht niet 'romantisch' om het niet breed te hebben. Toen was geluk nog heel gewoon kwam op mij niet helemaal over hoor.
Het gekke was dat we het eigenlijk best breed genoeg hadden. We gingen er alleen oliedom mee om. En dat beroemde kwartje moest nog vallen.

Dat viel uiteindelijk ook wel en dat had niet veel langer moeten duren. Het salaris dat binnenkwam kon maar net het gat vullen dat er gedurende de maand was ontstaan. En er zou een moment komen dat ook dat niet meer voldoende was. We begonnen de maand al met een roodstand. Een flinke. Dat kon zomaar al €600 of €700 zijn. Als je dan je hypotheek niet meer kan betalen, heb je een groot probleem.
Ik zag er als een berg tegenop om mij in de financiële sores te gaan verdiepen, want ik zag door de bomen het bos niet meer. Ik voelde een enorme weerstand. Maar het móést.
Dus de afschrijvingen doorspitten. De verzekeringen op een rij. Alle paperassen doorlezen.
Het was geen leuke tijd. Heel erg confronterend. Schokkend hoeveel geld we uitgaven aan pinnen. En waaraan? Zulke bedragen eet je echt niet alleen maar op.
Het was een regelrechte eyeopener dat er zoveel geld wegglipte aan niets eigenlijk. Niets blijvends, niets essentieels.
Van de één op de andere dag was het tij gekeerd. De wil om deze misère-koe bij de horens te vatten was er. Je moet het zelf ook willen. Zolang het een moeten blijft met forse tegenzin, is het gedoemd om te mislukken. Dan hou je het niet vol.
En van het ene op het andere moment kwam ook het gevoel terug dat we het weer zelf in de hand hadden. Dat we iets konden doen.
Dat het nog niet te laat was. Ik voelde me heel strijdbaar toen en niet meer zo verslagen. Dat staat me nog heel erg goed bij.
De weerstand die de gegevens van de bankrekening daarvoor nog in me opriepen, werden nu ineens de meest interesssante gegevens die ik maar kon bekijken.
In de periode daaropvolgend werden de bekende stappen ondernomen.
Abonnementen opzeggen, bonnen bewaren en kasboek bijhouden, uitstapjes met andere ogen bekijken en daardoor rigoreus van de lijst geschrapt. Even lunchen bleef nu wel hangen als een idiote uitgave van €20.00 voor een uitsmijter en een glas verse jus... Dat soort dingen deden we zo vaak!
Het mes snijdt echt aan twee kanten als je de knop omzet en gaat bezuinigen, consuminderen, bewustworden, noem het maar op. Je kan je enerzijds wel voor je kop slaan dat je zo dom met geld omging en anderzijds ben je blij met iedere ontdekking waar je weer op kan besparen.
We zijn inmiddels een paar jaar verder en goddank uit de schulden, de roodstand en liggen niet meer wakker. Toch is het enthousiasme geen spat veranderd.
Het is een heerlijke levenswijze om zo bewust met je geld en goed om te gaan.
De dingen krijgen hun waarde terug. Je geniet van wat je hebt. Je bent niet meer gevoelig voor wat je niet hebt, of wat een ander heeft.
Het is een verlossing die verder strekt dan de vakjes van je portemonnee.
Ik weet het zeker, ik wil nooit meer terug naar dat oude uitgavepatroon, want ik wil ook nooit meer terug naar dat lege leven.
Zuinig zijn is fijn.

onverwachte romantiek, theepotten en gezelligheid kent geen tijd.

2011-04-03T19:48:00.001+02:00

Het zuinig leven is inherent aan bewust leven. Nou is dat geen ontdekking op zichzelf. Alleen al de namen van verscheidene medebloggers in deze ranche doet het een en ander wel vermoeden.
Maar er is nog een aspect aan de zuinige levensstijl te constateren.
Iets wat ik niet vaak werkelijk benoemd tegenkom als ik gretig naar nieuwe ideeen voor mijn zuinige levensstijl de diverse blogs afstruin.
Namelijk dat zuinig leven heel romantisch kan zijn...

Romantiek dan wel te verstaan in de trant van het 'toen was geluk nog heel gewoon' genre.
Je wordt werkelijk een beetje blij van het terugvinden van een tevreden makende eenvoud van dingen anders doen, zélf doen of niet meer doen.
Wat dacht je ervan om af te rekenen met de idioterie om een hele doos vol vakken in het gezicht van je gasten te duwen. En dat er dan in ieder vakje een andere soort thee zit, met als klap op de vuurpijl voor één kopje thee één heel zakje...!!
Ik zie de gezichten al voor me van de Nederlanders uit de jaren 60...hilarisch. Dit kun je niet ménen?!
Nou weet ik wel dat we zeker niet meer in de jaren 60 leven en ik ga ook helemaal niet proberen om alles van vroeguh ineens als romantisch te bestempelen. Maar kom nou, welke malloot heeft ons wijsgemaakt dat we geen ouderwetse gezellige theepot met één soort thee moeten gaan zetten?
Hoe heerlijk is het om een gekoesterd stuk servies met kokend water om te spoelen, het theezakje van je keuze erin te hangen en het kokende water met beleid op het theezakje te gieten.
Niet hard want dan knapt het zakje en heb je allemaal blaadjes door je thee. Maar met overgave. En je ruikt bijna meteen de eerste aromatische uitnodiging voor je warme kop thee opstijgen.
Alleen al de aanblik van je theepot zal minimaal een troostend effect hebben op je gemoedsrust. Dát noem ik nog eens mindfullnes a la minuut.
Voor iedere kop thee een eigen zakje, met je eigen smaakje en je eigen lekkende theezakje op je schoteltje. Om ieder zakje een papiertje met een printje en een kleurtje. Gekker moet het toch niet worden. Waarom zijn we daar in vredesnaam ingetrapt? Ooit!
Aan deze aangeprate behoefte is weer iemand vreselijk rijk geworden. Ome pickwick en alle huismerken voorop. Wij trouwe consument niet. Wij kopen ons slaafs weer eens scheel omdat we ineens met z'n allen moesten gaan denken dat we niet met onze medemens dezelfde pot thee meer mogen delen. Hoogdraverij van het zuiverste water.
Ik stel voor dat we massaal naar de kringloop snellen en eens heerlijk gaan scharrelen. Op zoek om de meest bloemrijke, gezellige, móóie of stijlvolle theepot op de kop te tikken en die in al zijn glorieuze theetraditie in ere te herstellen.
Thee zetten in de pot. Lichtje eronder en ach...waarom ook niet..kopje erbij mét schoteltje en een schattig lepeltje. (daar zijn kringloop winkels ook érg goed in!)
Veel lekkerder en romantischer dan zo'n grote grove mok met een lekkend zakje op het kledderige papiertje ernaast.
Mag het weer een beetje grandeur hebben?
Hoe dit alles past in het gelukkig zuinig-way of live behoeft feitelijk geen uitleg meer.

Betty buy's no more!

2011-03-31T13:18:00.000+02:00

Het voorjaar is in alle hevigheid losgebarsten en ook in televisieland zijn ze daar héél goed van op de hoogte.
Vooral de reclameblokken puilen uit van alle waar die wij Nederlanders toch hoognodig moeten kopen.
Dat moet, want anders staat ons onverwijld allerhande onheil te wachten.
Zoals daar is; een verlepte huid, bleek en futloos haar, lichaamsgewicht, dé nieuwe modekleur (jadegroen en koraal oranje/roze..ja zo hebben ze die kleuren echt genoemd. Yari bestaat, zie je wel...) die aan ons voorbij zal gaan en wij dus hopeloos uit de mode zullen vallen. Oeh jee!
Zelfs de datingsites richten hun liefdespijlen met vernieuwde ijver op ons weerloze kijkers, met Lexa ga je het niet meer vinden, nee nu moet je naar Pepper. Waarom heet een datingsite in vredesnaam Pepper?

Maar goed.
Wat is nou het tegenwicht dat we kunnen bieden bij al die aanmoediging voor het aanschaffen van nieuwe produkten?
Heel eenvoudig.
Houden van je 'oude' spullen. Daar is ook een woord voor. Een heerlijk woord. Een ouderwets woord dat de uitstraling heeft van waardevol, liefdevol, respectvol.
Dat woord is: koesteren.
Als je iets of iemand koestert dan weet je het wel. Daar sluit je je armen omheen, daar kijk je graag naar, daar voel je graag aan, daar ben je blij van dat je het mag hebben.
De praktiserend koesteraar krijgt dan ook regelmatig gratis glimlachjes cadeau. Dat is een bijwerking van koesteren.

Dus, koester dat zomerjurkje waar je al meerdere zomers in hebt genoten van mooie zomerdagen. Koester de sieraden die je hebt en bedenk waar je ze ooit hebt gekocht of van wie je ze hebt gekregen. Ja ook als ze van plastic zijn, want koesteren doet niet aan goud, zilver of diamant per definitie.
Koester de schoenen waar je al behoorlijk wat kilometers op de zool van hebt staan. De truc met schoenen zit 'm toch in de manier waarop je erop loopt. Het loopje maakt de schoen.
Als je jezelf de skill van het koesteren weet eigen te maken, heeft reclameland een zware dobber aan jou. Want dan hóú jij van je spullen.
En last but not least, koester de liefde van je leven.
De 'heren in pakken' hebben geen vat meer op je met hun nieuwe lading levensvullers, die heel waarschijnlijk ergens ter wereld voor een schandalig prikkie in elkaar gefabriekt worden en jou met vele percentages winst worden verkocht.
Gebruik niet langer je ouwe spullen nog maar eens omdat je zuinig moet leven.
Koester ze vol overtuiging.
Dat is Leuk Leven.

Deze zijn zó lief en zó eenvoudig te maken...cadeautje!

2011-03-28T19:20:00.000+02:00

Ooit kreeg ik van mijn schoonzus een piepklein cadeautasje met rozenprint een paar rozerode gebreide 'dingen'..

Wat is dit?!!!

Maar ik moest ze aan mijn voeten doen en toen werden het ineens de allergeinigste gebreide slofjes die ik ooit had gezien!
De rechterkant van het 'ding'op de hierboven foto is open, daar steek je je voet in en dan trek je 'm aan. Dan ineens zijn het sokjes, met een allercharmanst bandje over de wreef van je voet!
Net van die ballerina'tjes.
Héérlijk tuttig, dikke humor, maar... ze zaten als gegoten, want dat is ook de truc van dit super makkelijke patroontje. Er zit namelijk rek in de zaak. Het past altijd. (of je moet wel hele grote voeten hebben)
Ik heb onderhand ook al heel wat van die schattige gekke dingen gebreid en er mensen op een ludieke manier mee verrast.
Soms ook op een frisse lente/zomer avond als wij dames onze pumps méér dan zat waren en best wel koude voetjes kregen ook. Dan deelde ik ze triomfantelijk uit en voila ons ongemak was met enig gegiechel verholpen. Natúúrlijk krijg je ze mee naar huis en mag je ze houden.
Ik brei ze zelf nog wel eens van dat fluwelige badstofachtige garen en ook in het wolwit zijn ze echt heel leuk. Schaapje, schaapje heb je mooie wol...
Ook wil ik er nog wel eens een paar doen in één van mijn zelfbeplakte schoenendoosjes. (die vraag ik gewoon in schoenenwinkels van de kleine kindermaten, die hebben ze altijd voor je liggen bij hun 'oud papier', want de meeste mensen willen de doos niet mee...ik vind het leuk om die met geinig of romantisch papier te beplakken) Stukje zeep erbij in en hup lekker geurig vewenpakketje om gewoon eens mee te nemen.
Hoe goedkoop kan je iemand op een originele manier eens in de watten leggen?

Hieronder het patroontje en ook wat foto's van mijn eigen allereerste rozerode paar.

GEBREIDE SOKKEN.
5 steken opzetten.
5 pen recht breien.
Meerder begin van de naald tot je 24 steken hebt.
Meerder in 1 pen van 24 steken naar 46 steken.
2 recht 2 averecht dit 14cm lang.
2 samen breien van 46 naar 24 steken.
Minder elke naald aan het begin 1 steek tot 5 steken.
5 pen recht breien.
Afhechten.
Brei op pen 4 of 3.
De flapjes aan elkaar naaien of haken en een teenstuk vormen en naaien.

Dat bandje over de wreef...gekker moet het niet worden. Maar het zit wel lekker!

Ik doe het 'even' niet meer!

2011-03-27T17:40:00.000+02:00

Met het inluiden van de zomertijd heb ik mij wat voorgenomen.
Ik doe het namelijk 'even' niet meer.
Ik stop met al die dingen die eigenlijk hartstikke veel tijd en energie kosten te betitelen als dingen die je 'even' doet.
In onze samenleving is het erin geslopen om handig en terzake kundig over te komen om te pas en te onpas onze skills te laten vergezellen met het woordje "EVEN" .
Want het is niet 'even' dat je je bankzaken regelt of kinderen wegbrengt en ophaalt. Je bent er minimaal een halfuur druk mee en moet er vaak van alles omheen breien.
Het is niet 'even' dat ik in de keuken sta voor een maaltijd. Zélfs als ik die uit mijn diepvries haal, kost dat planwerk en het opwarmen moet je ook bij blijven en van het opeten wil ik al helemaal géén 'even' meer horen, want het gaat om kostbaar voedsel met liefde gemaakt.
Ik 'onteven' mijzelf. En ik geef al dat ik doe zijn waarde weer terug.
Ik geef mijn leven zijn ritme terug, mijn passie en aandacht.
Daar waar het kan, ga ik de tijd nemen om de dingen te doen. Juist die dingen die ons dagelijks leven beslaan. Geen hoogdravende activiteiten, geen bijzondere gelegenheden..gewoon mijn banale daily life buisiness.
Ik ga met aandacht autorijden, fietsen, boodschappen doen, eten maken, praten met mijn lief of tv-kijken naar dat ene programma.
Ik heb mij voorgenomen, dat de zomertijd met zijn extra uurtje licht, bedoeld om ons mensen niet alleen te laten profiteren van meer zon, maar eigenlijk om ons nog productiever te laten zijn, om te dopen in de "een fractie langzamer-modus".
In veel oosterse culturen is dit geen wereldschokkend nieuws, maar een ritme dat een ieder kent, weet en voelt. Onze en vooral mijn gejaagdheid gaat over de kling. Heel bewust een fractie langzamer bewegen met mijn handen, met lopen, met kijken, met antwoorden en praten. Wat is een fractie? Laat die fractie nou eens een seconde zijn...
Hoera het is zomertijd, tijd met een uur langer, dus 3600 seconden, om uit te smeren over mijn dag. Wat een overdaad.
Ik ban het woordje "Even" nu ook zo veel mogelijk uit mijn vocabulair. Dat zal nog 'even' wennen zijn.
Zie je nu hoe verradelijk 'even' is?
Als mensen 'even ' zeggen, ga er dan maar gerust vanuit dat het geen makkie is! En zeker niet "EVEN"

Dat doet-ie anders nóóit...mijn kledingkast.

2011-03-24T10:16:00.000+01:00

Vanmorgen was ik erg vroeg wakker en zo kwam het dat ik om 8 uur al een miniwasje stond weg te strijken. Dat klinkt heel ijverig, maar er zat gewoon iets bij wat ik aan wilde. Dus het was een puur egogerichte actie.
Maar dit werd nou typisch een gevalletje van het één komt het ander. Omdat ik tóch met dat loeierhete stuk ijzer in mijn handen stond was het onontkoombaar om ook die andere drie items mee te pakken.
Die moesten vervolgens mijn kast in...en daar was zomaar iets gebeurd.

Mijn hoeveelheid aan kleding was gaan groeien in die kast als een goed verborgen wietplantage met veel licht en water, want het puilde eruit. Wildgroei!
Dat alleen ik als hoofdverdachte kan worden aangewezen staat buiten kijf. Maar mijn hemel...what was I thinking?!
En het gekke was dat ik met een half oog (een heel zou me op dat moment gewoon teveel zijn geweest) wel zag dat een heel groot deel zomaar was gekrompen in de kast (ja ja) en dat ook de kleuren en modellen veelal niet meer dat elan hadden van weleer.
Je weet het al hè?
Als je eenmaal begint te trekken, dan wordt het onverbiddelijk.
Ik heb om het leed te verzachten mijn mooiste ondergoed aangetrokken (dat nu trouwens ook te koop staat op Marktplaats ahum omdat het toch wat minder charmant uitpuilde zo hier en daar...) en ben aan het sorteren en passen gegaan.
Nou kan ik dit hele verhaal op twee manieren bekijken. Of ik geef toe dat ik mijn garderobe op zijn minst heb moeten halveren, omdat ik er niet meer in pas, het hopeloos ouderwets was inmiddels of een foute poging werd om iemand van 46 in te laten rondlopen...
óf ik steek mijn kin omhoog en zeg dat ik niet doe aan overvolle kledingkasten. Nette stapeltjes in mijn kast heb. Alleen maar kleding heb die ik ook daadwerkelijk pás en die ik met goed fatsoen aankan.
Ook dat ik eventueel ruimte kan maken in mijn budget voor een aankoopje van een leuk zomerjurkje. (met andere woorden; die schattige die ik eigenlijk al jaren droeg kan gewoon niet meer...)
Ik heb goddank nog wat rokjes en shirtjes, want daar kom je nog wel mee weg. Vooral met wat stoere laarzen en een spijkerjasje en wat sieraden lijk je zomaar een vlotte tante.
Maar het was een confronterend donderdagochtendje...ik geloof dat ik Koffietijd maar even aanzet..en dan kijk ik alléén maar naar Loretta. Best gezellig...

slippertje gemaakt....

2011-03-20T09:58:00.000+01:00

Of het nou toch komt omdat we een financiële meevaller hebben gehad, of die hypotheekrente-lening de finale klap hebben kunnen uitdelen. Ik weet het niet.
Ik weet dat we al heel snel besloten om de ingeslagen weg absoluut te blijven volgen. Dat het nieuwe target de kleinere hypotheek van €44.000 zou worden...maar...
De euro's vlogen me dit weekend de portemonnee uit.
Echt niet leuk meer. Boodschappen afrekenen en bij de kassa écht denken dat ze het niet goed konden hebben aangeslagen. Wat natuurlijk wél het geval was. (nee ik controleer de bon niet waar de kassière nog bij zit, dat doe ik dan bij die inpaktafel en dan denk ik net als al die anderen mensen die dat doen, dat dat niet opvalt...)
Even naar de kapper, alleen knipbeurtje. Ze hoefde mijn haar niet te wassen, net gedaan, ze bleef maar spuiten met die verstuiver waardoor mijn haar echt zeiknat was toen het knippen klaar was. Even droog föhnen? Ja, wat moet je anders, met een kletsnat hoofd de rest van mijn boodschappenlijst afwerken? Op de bon stond €23,50 inplaats van anders €19,50...Ik had de moed niet om er wat van te zeggen.
En mijzelf kennende zal ik die moed ook nooit hebben. Zo goed ken ik mijzelf wel.
Maar dat föhnen vertik ik in het vervolg. Dan maar als laatste van mijn to do lijstje naar de kapper (of een andere kapper).
Ik heb in dit weekend, dat nog niet eens voorbij is nota bene al zo'n €100,= kapotgeslagen en ik baal er stevig van. Dat is me lang niet meer gebeurd.
Even mijn eigen besparingstips nog maar eens weer doorlezen en bij de les blijven.

Ik weet nu weer hoe ongemerkt euro-pacman je portemonnee in bezit neemt en ook je achterhoofd, zodat je niet meer scherp blijft en bij teveel dingen denkt " ach dat kan wel voor een keertje.." Ook nu weer het aloude liedje: en waar heb je het dan aan uitgegeven?! NO IDEA!

Niks blijvends, niks belangrijks, niks wat er toe doet...
Ik zal mijn zonden vanmiddag in de tuin, onder het genot van een koud rosébiertje nog eens langzaam overdenken, want de zon schijnt hier zeer uitbunding...aah rosébiertje..kijk daar heb je al een van mijn slippertjes!

hypotheek aflossen als oude dag voorziening.

2011-03-17T23:32:00.000+01:00

Het bevrijdende gevoel van de hypotheekrente rekening te zijn verlost is zeker nog niet weggeëbt.
Juist daardoor voelden we een grote behoefte om de koers voort te zetten. Want we zijn zo lekker op dreef en de levenswijze heeft ons veel meer geschonken dan alleen financieel gewin.
Het is een fijne bewuste levensstijl, die heel vaak ook nog eens goed aansluit op een leven met moeder aarde hoog in je vaandel. (Nee niet op zaterdag..met mijn MacD.krant...)

We hebben een nieuw doel in de armen gesloten.
Namelijk het deel van onze hypotheek waar we (toch) geen rente teruggave over ontvangen. Dat zal een goede aflossing zijn, ook met het oog op de toekomst. Een teruggave van extra pensioenkapitaal.
Want de woonlasten zullen er opnieuw door verminderd worden en de overwaarde op den duur weer verder kunnen stijgen. Als de huizenmarkt geen gekke dingen gaat doen...of de natuur...
Onze hypotheek bestaat uit twee gedeelten. Hoe dat zit is een (te) lang verhaal.
Maar het kleinste deel is €44.000,= en daar mogen we per jaar €8800,= van aflossen.
Dát gaan we dus doen.

Hoops & Yoyo made it!

2011-03-15T18:16:00.000+01:00

Soms word ik een beetje gek van mezelf.
Enerzijds ben ik zo bevlogen geraakt van de bijna niet nieuwe levensstijl meer, omdat ik die nu al een jaartje of drie aan het ontwikkelen ben en anderzijds lijkt het wel alsof je steeds petieteriger beziggaat.
Sla je dan door? Houdt dat stand?
Of heeft mijn gevoel me niet voor de gek en is het ronduit verslavend en wil je niet eens anders meer, al zou je een miljoen winnen?

Ja, ik weet het, ik stel het een beetje extreem.
Maar toch.
Manlief werkt hard en noest, zoals dat heet. En dat is ook op de werkvloer aldaar opgevallen.
Met als gevolg dat hij werd beloond.
Dat hoor je niet vaak meer tegenwoordig. Nou zat daar ook wel een klein addertje onder het gras, want in het kader van bezuinigingen is er de afgelopen jaren gewoon geen personeel meer aangetrokken voor werkzaamheden, verantwoordelijkheden en taken die er wel degelijk waren.
Zo zoetjes aan rekte het takenpakket van manlief op. En om hem dat ook te laten blijven doen, moest er om tafel gezeten worden.
Dat is mooi. Dat schept mogelijkheden. Gevolg een bonus en daarna een vast bedrag per maand erbij, zodat ook de pensioenopbouw er door zou worden beïnvloed.
Wij blij. Wij van onze hypotheekrenterekening af!!
We staan op €0,00.
Hoe magisch is dat moment. Dan sta je toch even stil bij wat je er de afgelopen jaren allemaal voor hebt moet laten en juist hebt moeten doen.
Vakantiegeld=> hypotheekrenterekening
13e maand=> hypotheekrenterekening
belastingteruggave=>hypotheekrenterekening
maandelijks geld besparen=> hypotheekrenterekening
Het was soms echt wel zuur hoor om het zo weer door te sluizen naar de afschuwelijke hypotheekrenterekening.
Vijfentwintigduizend-euro is veel geld. En nu hebben we de inhaalslag gemaakt.
Eerst was het wegwerken van die verkapte woekerlening de motivatie om te leven zoals we nu doen.
Maar nu hebben we geen TOP hypotheek meer, we betalen niet meer maandelijks de rente en kwamen aan de aflossing in het begin niet eens toe (!) en we hebben er de overwaarde van ons huis door terug in het pand.
Oké, ik ben eruit. De levensstijl houdt stand omdat we ervan zijn gaan houden. Omdat het ons meer brengt dan euro's alleen.
Nu gaan we door. Wij gaan écht sparen. We hoeven het niet meer weg te brengen!

(wel effe wennen hoor....duh)

kleine ramp in de badkamer!

2011-03-12T19:59:00.000+01:00

...ik dacht, laat ik de radiator in de badkamer eens dichtdraaien. Dat ding staat maar aan en ik wil wedden dat we het niet eens merken als ik 'm uitdraai. Dit was eergisteren.

Nou niks was minder waar.
De radiatorknop was al lang niet meer aangeraakt, omdat we altijd de verwarming in de badkamer aanhielden omdat we daar geen raam hebben om de zaak te kunnen ventileren. Dus verwarming aan en deur open.. Het werkt wel, want we zijn schimmelvrij. (dat klinkt ook niet echt sexy hè...maar enfin.)
Maar in mijn gedrevenheid om te besparen, vond ik dat we het maar eens zonder moesten proberen. de badkamerdeur stond toch altijd wagenwijd open, dat moest kunnen.
Dus met een ferme zwaai is de knop omgegaan.

Vanmorgen hoor ik mijn man roepen vanuit de badkamer.

Jawel hoor, alarmfase rood.
De radiatorknop was gaan lekken. Het(gasbetonblokken van binnen) siermuurtje eronder was compleet verzadigd van het radiatorwater. De betegeling van dat muurtje stond schots en scheef omhoog. De voegen hadden losgelaten en één tegel had zelfs het lef gehad om te barsten.
RAMP.
We hebben gelukkig de meest handige en vakbekwame buurman van heel Nederland en die heeft ons goddank uitkomst geboden.
Het hele verwarmingssysteem moest leeglopen en de radiator type design van de muur.
Nieuwe koppelingsstukken en nu maar meteen een theromosstaatknop erop geplaatst.Het muurtje met sierrand moet een week of twee drogen en dan kan het opnieuw gekit, betegeld of hoe we het dan ook weer in orde gaan krijgen.
Dan zie je er waarschijnlijk niet veel meer van..
Maar wat een schrik!
Al met al heeft het me €50,= gekost.
Maar dan heb je ook wat...ik kan nu wél aan de radiatorknop van mijn badkamer zitten.

Geven houdt je rug recht.

2011-03-10T14:00:00.000+01:00

Met mijn mond vol over besparen, consuminderen en diervriendelijke optutterij (die eerst op moet), is het allemaal wel leuk gesteld.
Maar wat ik ook erg belangrijk vind is dat ik mij niet verlies in een te star staren in mijn casa-knip.
Ik zag bij het rondbrowsen langs de vele bloggers, er eentje die een link had geplaatst naar het WSPA.

Verdikkeme. Ja dat is ook zo. Euroclix is leuk, miljoenenjager heel best.
Ik heb altijd de mening gehad dat je moet blijven geven aan goede doelen. Al is het maar een euro.
Het is jouw euro en als al die andere pak 'm weg 17 miljoen Nederlanders dat gaan denken heb je toch een groot bedrag waar echt heel veel mee kan gebeuren. Heel vaak denken mensen 'ik kan geen geld missen, want ik lig al helemaal krom. ' Maar het gaat niet om €20,= of €30,= ...want dat is inderdaad veel geld, voor sommigen zelfs hun weekgeld om van te eten. Maar ik pleit hier voor een mini bedrag. Ik lijk verdorie Maxima wel met haar mini-krediet.
Nou de looks nog...
Daarom een klein hondenlinkje. Hier links van mijn blogs.
Ik ga open kaart spelen en zeker niet met de bedoeling heiliger dan de paus te gaan zitten zijn.
Ik geef aan:
WSPA €5,=
Brooks Hospital voor Paarden (ga maar niet kijken op die site als je niet tegen dierenleed kan) €10,=
Dierenlot €3,=
Viervoeters €5,=
------------------------------
€23,= per maand

Ook in tijden dat het heel erg moeilijk ging financieel, gaven deze giften mij het gevoel dat ik ertoe deed.
Want dat doet het ook...geven houdt je rug recht.

optutten met opmaken.

2011-03-06T16:32:00.000+01:00

Ik heb de deuren van mijn toilettekastjes maar eens wagenwijd open gezet, deuren die inmiddels al in hun scharnieren hangen soms. Want ik heb het over het gewoon eens opmaken van wat ik al heb.
De media heeft altijd aan mij een heel gewillig slachtoffer.
Laat mij zien dat de nieuwe modekleur groen en blauw is voor nagels en ik vind het hip. (10 jaar jonger in 10 dagen)
Ik geeft het grif toe dat ik dol ben op lekker geurende smeerseltjes. Me erg verzorgd en lekker female kan voelen met een kleurtje in het haar en wat make-up.
Ik hou van leuke, gekke, sexy schoenen.
Ik ben een wat zuidelijk temperamentvol tiepje dus daar kan ik het best de schuld aan geven. Dáár komt het door...
Toch wil en moet en kán ik ook zuinig en welbewust met mijn geld omgaan.
Meedoen aan iedere modegril kost bakken geld. Heerlijk wegzwijmelen bij al die tracks die van de Gooise Vrouwenfilm over de tv tuimelen is prima. Maar het is voor mij niet haalbaar.
Net als voor die andere 90% van ons vrouwenvolkje. Want wij hebben daar eenvoudigweg het geld niet voor. Zo simpel is dat.
Ook zijn we en masse tot het inzicht gekomen dat deze levenswijze niets met geluk te maken heeft.
Hoe kom ik nou bij opmaken wat ik heb en modegrillen?
Omdat ik al snuffelend in mijn kasten, lades, mandjes van alles en nog wat tegenkom.
Uit mijn doos met nagellakjes diep ik turkoois op. Die is echt nog prima hoor. Tussen mijn toiletteartikelen; zoveel nog niet of nauwelijks gebruikte crèmes of scrubs. Is het al wat ouder, gebruik het dan voor je armen en benen. Die zijn lang zo gevoelig niet als je gezicht.
En je gezicht? Trap niet in die dure merken. Bij het kruidvat verkopen ze voor nog geen €3,- prima gezichtscrème. Dierproevrij.
Ik heb schoenen zat! Onzin dat ze uit de mode zijn. Als je ze met flair draagt heb je je eigen pleit beslecht. Want hoe duur je schoeisel ook is, als je er onzeker in rondhobbelt ziet het er toch niet uit.
Daar gaan we weer, schoonheid komt van binnenuit. Maar het is waar. Je echte trigger zit 'm in je zelfverzekerdheid met een vleugje ondeugendheid. Dat is mijn wat mijn gevoel me altijd weer bewijst.

Heb maar gewoon lol aan je eigen spullen.
Ik merk inmiddels dat ik me bijna schaam voor de hoeveelheid spullen die ik nog heb.
Ik heb me vast voorgenomen: ik maak het op!
Ik geef er voorlopig geen cent meer aan uit.
p.s. Ook zonnebrandolie...laat je niet gek maken dat die van vorig jaar niet meer zou werken..bullshit. Doet 't prima.

casa ciabatta!!

2011-03-01T20:03:00.000+01:00

Zoals ik al eerder blogde, werk in instelling die je kan vergelijken met een sociale werkgelegenheid, maar dan echt voor mensen met een verstandelijke handicap.
Ik werk daar in het 'restaurant'.
Het loopt best lekker en we hebben zowaar een paar vaste klantjes uit de nabije omgeving die hun lunch door onze luitjes laten cateren.
Soep, een warme snack, fruit, melk, sap en natuurlijk...broodjes! Want wat is een lunch zonder broodjes?!
Pistoletjes worden afgebakken en belegd met de keuze uit broodje gezond en ham of kaas. Gekker hoeft het niet te worden, want dan besteld zo'n bedrijf wel een échte cateraar met alle kosten van dien.
Daarnaast wordt door de mensen van de instelling zelf ook altijd met veel enthousiasme een broodje besteld. Gaat één van onze restaurantmedewerkers rond met een lijst en een pen en daar wordt de hele bestelling dan met koeienletters opgeschreven...
Maar één van onze managers heeft er een handje van altijd wel wat op te merken.
Hij gaat helemaal niet over mijn afdeling, maar o o wat weet deze man toch veel, ondanks dat hij altijd met zoveel haast binnenvliegt dat ik alleen de achterkant van zijn jas kan beschrijven en die wappert.
Je merkt 't al aan mij dat het geen liefde op het eerste gezicht is.
Dat komt omdat ik vind dat hij op zijn zachtst zeer onhandig met onze mensen omgaat. Hij komt uit het bedrijfsleven en/of de commerciële wereld en/of management op hoger niveau...noem het maar op hij heeft haalt het er te pas en te onpas bij en is dan zo betweterig. Irritant.
Maar werken met mensen met een verstandelijke handicap kan je daar niet mee vergelijken. Dat dringt nog niet helemaal tot hem door. Hij zegt dan ook rustig tegen iemand die een evenwichtsstoornis heeft dat-ie eens moet doorlopen (jawel dat vindt-ie zelf ook al járen, maar dat kán dus niet...) en hij begrijpt ook niet dat je niet 5 dingen tegelijk kan bestellen bij onze mensen want dat gaat echt te snel en dan zucht hij heel diep en rolt met zijn ogen. Dat zien mensen met een verstandelijke handicap echt wel en die weten verdomd goed wat hij dan bedoeld. Je ziet ze klein worden.
Genoeg over deze aimabele man.
Wij bakken dus broodjes af.
En hij zag en at die broodjes en beslistte ter plekke dat dit toch veel beter ciabatta's konden zijn. Veel chiquer en meer anno nu.
Dus die moesten besteld. Van de groothandel, grote doos, diepvries nog af te bakken ciabatta's.
Het moest maar.

De ciabatta's werden een drama, want ze zijn zo groot en knapperig dat ons eigen volkje ze met geen mogelijkheid weg krijgt. Wanhopig geworstel met gebitten en beleg dat eruit schiet aan alle kanten en het zijn geen pistoletjes..én dat zijn ze gewend en die willen ze dus. Geen veranderingen graag want alle verandering is eng.
Eind van mijn verhaal is dat er een halve doos ciabatta's maar richting container moest.
Maar daar heb ik een broodje voor gestoken.
Ik heb met mijn naaste collega overlegd of ik ze niet mee kon nemen. Dat vond ik wel zo netjes.
"tjah of jij ze nu meeneemt of ze gaan de container in...ga je gang."
Ik ben ermee naar huis gefietst en heb de onderste la van mijn vriezer leeggemaakt en daar liggen ze dan. zeker 20 ciabatta's. Ik ga er lekker mee aan de gang. Maak ik van het weekend goed belegde broodjes van ze, met mozzarella en pesto, of wat parmaham, minestronesoepje erbij. Aanschuiven maar.
Is toch niet te geloven...knikker ze maar in de container! mama mia!!!

Geld stinkt niet...zeggen ze..

2011-02-27T10:28:00.000+01:00

Gistermiddag lagen ze dan in mijn brievenbusje.
De gemeentelijke heffingen. Want zomaar ergens neerstrijken, is er in ons overgestructureerde landje niet bij. In het geval van de gemeentelijke heffingen is dat ook best te begrijpen.
Maar naar alles wat mij geld kost kijk ik wel twee keer.
Iedere gek zijn gebrek. Soms vind ik iets larie, soms wind ik mij op en soms begrijp ik ook heel goed dat dit in al zijn redelijkheid niet anders kan.
Dat laatste vind ik ook over de gemeentelijke heffingen.
In de middelgrote gemeente, in het natuurrijke Gelderland waar ik vertoef krijg ik er ook wel wat voor terug. Het is hier mooi. Het is hier groen, we zijn het meest antroposofische stadje van heel het land. En ook al hang ik deze ideologie persoonlijk niet aan, ze brengt wel een zekere liefde voor al wat groen is en puur is met zich mee. En dat vind ik heel mooi.

Maar oké. De gemeentelijke heffingen dus.
De WOZ-waarde van mijn huis is omlaag gegaan zie ik. Er is hier geen spat veranderd. Maar vorige jaar was het €7000,= meer dan dit jaar. Het zal wel...ik hoef iets minder aan belasting te betalen over mijn paleisje. Ik vind het fijn. Misschien dat er volgend jaar wel een ambtenaar door mijn straatje komt lopen die in katzwijn valt voor de landelijkheid even verderop mijn deur en hup dan kan het zomaar ineens weer anders uitvallen. Je hoort soms wilde verhalen.
Dan de afvalstoffenheffing. Daar heb ik het al eerder over gehad in mijn bloggie 'afval scheiden en je portemonnee ontzien' .
Ik word nog eens fijntjes met mijn neus op de afvalfeiten gedrukt...yak!
Ik zie in de specificatie hoe vaak ik mijn groene en grijze container heb aangeboden. (wat hebben we tegenwoordig tot beleefde uitdrukkingen ontwikkeld voor de meest banale bezigheden...je kliko naar de weg duwen en 'm laten leegkieperen in een vuilniswagen..we bíéden hem aan...).
Mijn groentje gaat niet zo vaak. Is een pleinvrees-tiepje en laat zich ook niet met van alles en nog wat vullen. Veel groen kan ik verwerken in mijn tuin en bewust leven brengt ook met zich mee dat er geen enorme overschotten aan teveel gekookt eten in mijn huishouden zijn.

Mijn grijze jongen is van een ander slag, dat kan een echte veelvraat zijn, vooral als ik niet goed op zijn dieet let. Dus dat doe ik met behoorlijk veel enthousiasme tegenwoordig. Want een zuinige levensstijl is zo verslavend als de pest.
Ik dacht dat het vorig jaar €4,50 per keer kostte om mijn grijze container te laten knuffelen door de mechanische armen van de vuilniswagen.
Pas enkele weken geleden raakte ik hierop attent toen ik mijn papieren voor de belastingaangifte bij elkaar zocht. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik toen pas beter ging nadenken over wat ik nu eigenlijk in de grijze container knikkerde. Ook veel papier, plastic en lege pakken van melk en sap. Hij zat dan ook iedere 14 dagen ramvol. Pure gemakszucht.
In mijn motivatie om echt bewuster, besparender en eenvoudiger te gaan leven merkte ik dat mijn container zomaar ineens nog maar voor de helft was gevuld met troep en kon hij, zeker met dit koele weer, prima een keer overslaan.
Ik zie echter op het nieuwe overzicht dat ik er ook nog een falikant naast zat met mijn €4.50..het heeft mij €6,00 per keer gekost en dat het dit jaar nog met €0,10 omhoog gaat.
Rekensommetje:
€6,00 per keer dat ik 'm aan de weg zette... 24x€6.00=   €144.00
Voor de groene betaalde ik €3,50...              2x€3.50=   €   7.00
Daarbij je vastrecht, in mijn gemeente                             €165.10
                                                                                   ---------------
                                                          totaal:                    €316.10 voor 2010

Dat is ik veel geld. Ik ga hier niet de discussie aan of ik waar krijg voor mijn geld, en de daaraan hangende verwerking van al ons afval, want ik begrijp dat je er niet bent met de zooi de stad uit te rijden en het op één grote berg te kieperen. We moeten er iets mee en dat 'iets 'moet ons milieu zo min mogelijk naar de Filistijnen helpen.
Maar ik ga nu ook even af op mijn casaknip en wat ik daarin kan besparen. De gemeente biedt namelijk naast de betaalde liefde voor afval ook gratis mogelijkheden.
Het zwarte kratje (glas, metaal, tetrapakken), de plastic inzameling en het oud papier. Helemaal heerlijk gratis opgehaald en goed voor het milieu! Het wordt hergebruikt.
Ik blijf dus gemotiveerd om secuur te scheiden. Het bespaard je echt de nodige euro's en het geeft ook écht een goed gevoel dat je meewerkt aan de bescherming van moeder aarde op je eigen niveau en naar eigen kunnen. Hoe noemen ze dat tegenwoordig ook alweer?
O ja, de win-win situatie..(Brrr wat een uitdrukking)

Ik gooi de knuppel in het hoenderhok

2011-02-24T20:19:00.000+01:00

Ik ga misschien wel een enorme knuppel in het hoenderhok gooien, maar dat moet dan maar.
Wat is dat toch met al die zussendagen, vriendinnendagen en ladiesnights?!
Ik snap heel goed dat we meestal zussen hebben, als je geluk hebt vriendinnen en dat je hoogstwaarschijnlijk, als je dit leest, lady bent (geen mannendiscriminatie op mijn hals erbij halen)

Maar waarom moeten daar dagen voor worden afgesproken die in mijn beleving altijd vré-se-lijk onvriendelijk zijn voor je budget?

Op vriendinnendagen of zelfs vriendinnenweekenden (!) moet er worden geshopt, een vorkje geprikt en een wit wijntje getinkeld en dat tot diep in de nacht en het glaasje.
Zussendagen zijn echt meestal zussenweekenden en dan worden de vakantieparken van heel de Benelux het parkeerterein voor deze hechte dames. Ook hier weer een luxe bungalow met sauna, whirls en een welnessresort onder handbereik. Dit alles om de onverbrekelijke zussenband nog onverbrekelijker te maken.
Ook weekendjes Parijs, London en laatst brak mijn goudklomp helemaal: een retour NewYork (gekkert!!!! Móét je eens meegemaakt hebben!) ...ja ja...
De ladiesnight ben ik 2 weken terug nog voor uitgenodigd. Via mijn werk. We gaan als meiden collega's leuk met elkaar om. Ook na werktijd drinken we wel eens wat of blijven we aan de vergadertafel langer hangen met een bakkie en komen er even wat bijklets momenten.
Maar de ladiesnight zou helemaal leuk en een giller worden. Er zou een mevrouw komen die erotisch speelgoed en andere 'tupperware' voor ons zou, tjah hoe zeg ik dat? Demonstreren zou het toch vast niet zijn geworden, uitleggen dan maar? Showen?
Je begrijpt nu vast wel dat het hele junglebook zijn entree zou maken, Tarzan, aapjes..eekhoorntjes, ook seaworld doet mee; dolfijnen, ect ect.
Mijn lieve collega woont ongeveer een drie kwartier van mij vandaan. Het feest was op een vrijdagavond. Ik vond het vleiend dat ik 'erbij'' hoorde en ook een party-uitnodiging kreeg.
Maar ik ben niet gegaan.
Ik ben niet preuts. Ik vind Tarzan een aardige man, vooral als hij naast me in bed ligt en luistert naar de naam van mijn kerel. Ik hou van de natuur en aapjes en eekhoorntjes zijn inderdaad hele bewegelijke beestjes.
Maar wat mij écht tegenhield was het kostenplaatje aan de ladiesnight.
Even een halve tank benzine wegrijden, op een gezellige vrijdagavond (waar mijn man en ik ons altijd echt op verheugen! ik noem hem dan namelijk Tarzan), dan nog terug door het stikdonker, waar ik geen held in ben, over een totaal onbekende weg, maar uiteraard hoofdzakelijk vanwege de casaknip. Wat denk je dat al die apparatuur en speelse outfitjes kosten?
Ja, je raadt of wéét het al. Je bent echt met tupperware goedkoper uit en daar kan je wel rustig mee voor het keukenraam staan...
Ik heb laf. Erg laf. Ik wilde niet tegen mijn collega's zeggen dat ik de ladiesnight niet zou bezoeken; omdat ik bang ben om in het donker te rijden, ook niet de indruk wilde wekken dat ik moeder Theresa's jongere zusje ben en ik wilde er ook niet voor uitkomen dat de uitgaven me te gortig zijn. Dat laatste had ik dus wel moeten doen.
mea culpa.. (ik beken schuld)
Ik heb gezegd dat ik een verjaardag had. Bijna waar, want die had ik wel op záterdagavond, nota bene van mijn zus...hmm dat maakt de leugen niet minder waar om, ik weet het.
Maar even terug naar de knuppel in het hoenderhok. Deze term begint inmiddels een tikkeltje een dubbelzinnige bijbetekenis te krijgen. Weet je wat een beetje Tarzan kost? 69,95! En wat dacht je van een Hemelse Dolfijn? (klinkt als een yoga-oefening, maar gaat toch echt op batterijen hoor) 99,99!
Ik vind het nogal wat om zulke bedragen maar eventjes op een avondje meidengein uit te geven.
Ik heb geen weekendje Parijs met mijn vriendinnen op de plank liggen.
En ook een uitgebreide saunadag-met-zussen komt al gauw neer op een kleine 80 euro per persoon. Ik heb het er eenvoudigweg niet voor over. Mijn zus (ik heb er eentje) gelukkig ook niet.
Dus wij gaan niet shoppen t'ill we droppen en we prikken ook geen vorkjes buiten de deur. We doen wel een lange winterwandeling en dan chocolademelk met Baily's. (nep van Aldi, want in warme chocomel proef je echt het verschil niet meer hoor van een fles van 3,95 of 16,95)
O ja, we halen nog wel eens ouderwetse puntzak patat met een schandalig grote klodder mayo erop, op de terugweg van de markt...zit wel een plastic vorkje bij, in 't gifgroen..dus technisch gezien 'prikken-wij-dan-een-vorkje' samen...

Een hype is gewoon leuk, geef het nou maar toe...

2011-02-21T17:11:00.000+01:00

Een hype is gewoon leuk, wat er ook van gezegd wordt. Zelfs het tegendeel bewijst nog hoe leuk een hype is...

Ja hij is er weer...de nationale hype. En ik kan de mensen die ik moet gaan uitleggen wát die hype van dit moment dan wel is, bij mij thuis op de koffie ontvangen. Is m'n kamer nog niet eens vol...
Maandagmorgen-gesprekken aan de koffietafel op het werk en de laatste updates in popu radioprogramma's. Wel met veel satire gebracht natuurlijk, want deze makers van het programma willen natuurlijk koste wat kost niet de indruk wekken dat ze méédoen aan de hype. Dat minimaal één van de collega's dan toch wel het programma moet hebben bekeken en daar hoogstwaarschijnlijk tot in de nachtelijke uurtjes zijn vileine pen op heeft moeten scherpen, wordt niet aan de neus van het grote publiek gehangen.
We hebben het hier natuurlijk om het alom bewonderde en verguisde Boer Zoekt Vrouw. Om te twitteren zou het dan dus #bvz moeten heten. Hype ingekapseld in andere hype. Een soort van digitaal kanibalisme eigenlijk.
Maar daar waar de nationale kneuteraars het moeten opnemen tegen de mensen de spontaan galbulten krijgen van al dat boerenbont, tiert de hype welig. En dat is goed. Heel goed zelfs.

Want hypes hebben een functie. Ze smeden het land op gezette tijden aan elkaar. Ze zorgen voor gespreksstof en zo hier en daar een echte mening...Het is goed voor de commercie en voor een zekere vorm van gezelligheid. Want hype's zijn leuk. Zelfs het niet meedoen bezorgt je onwillekeurig toch een tijdelijk lidmaatschap bij de tegenhangers van de hype.
Dus beste mede Boer Zoekt Vrouw liefhebbers of haters, verenigd u in deze hype.
Zet de hype naar uw hand en geniet ervan. Per slot van rekening is zo'n vette hype geheel en gratis! En van welk amusement kan je dat tegenwoordig nou nog zeggen?!
Wees lekker voor of tegen en onderwijl vinden we het gewoon met z'n allen: heel zielig dat Marcel tot over zijn aardappeloren verliefd is op een Poolse "Tatjana"..die hem echter bij nader inzien toch niet kiest (wie kiest Tatjana); dat koeienpoepboer Gijsbert met open ogen tuint in de blonde charmes van een Friese Doutzen Kroes maar dan mét smetvrees; dat Richard gewoon zijn hart heeft gevolgd én tegelijkertijd de tekstjes van driehonderdrieëndertig "liefde-is "strips uit zijn hoofd heeft geleerd; dat Frank & Anita misschien wel wat huilerig en braaf overkomen maar dat hun hotelbed fantastisch overloop lag bij de ochtendopnamen (mèèè`h!!!) en dat vorkhefchauffeur Adriaan zijn "Bassie" niet heeft gevonden in Annemarie... Ze smssen nog wel eens voor een bakkie...Heftig!...

40 dagen zonder drank.

2011-02-18T19:46:00.000+01:00

Vandaag is de laatste dag van 'ons project'.
Zes weken en 1 dag geleden vertelde ik aan de grote liefde van mijn leven dat ik in het programma Editie NL een item voorbij had zien komen dat me aan het denken had gezet.
Het ging over drankgebruik.

40 dagen zonder drank.
Vragen als 'hoe dicht zit je tegen een alcoholverslaving aan?' en 'kun jij wel zonder dat dagelijkse wijntje?' vlogen onverbiddelijk over het scherm.
Leuke reportage erbij van drie totaal verschillende Nederlanders om aan te tonen dat in alle types en lagen van de bevolking het goddelijk vocht wel heel makkelijk naar binnen werd gegoten.
Een alleenstaande moeder uit Velp, een ietwat Marijke Helwegen-achtige boetiekhoudster en een noest werkende bouwvakker stonden hiervoor model.
Ze erkenden alledrie to the point dat wijn/bier en een Jagermeistertje op het dagelijks menu stonden.
Met wijn begon het al als aperetiefje, vijfuurtje en/of avondafsluiter.
Tjah..niet voor niets valt je zoiets natuurlijk op.

Het is geen wereldschokkend onderwerp waarvan je 's avonds tegen je man zegt: "Goh! Wat ik nóú toch gezien heb op tv...een vrouw die wíjn dronk!"
Ik dacht wel bij mezelf, hoevaak zijn wij gezellig aan een glaasje?
Hoe makkelijk is het erin geslopen dat een glaasje inherent was aan een 'even uitblazen-moment'?
Vaak.
Tijdens het eten koken, leunend tegen het aanrecht, samen de dag doornemend.
Soms nog eentje bij het eten.
Een uurtje voor het slapengaan, even de dag afbouwen.
In het weekend kon het zomaar na vieren borreltijd zijn en in de zomer nog veel frequenter.
In het weekend een keer op de zaterdagavond een tikkeltje doorzakken moest kunnen.
Ik ben maar eerlijk. Want als ik het zo opschrijf vind ik het genant. In de praktijk voelde het dat helemáál niet.
Waren we er juist gezellige levensgenieters door.
Ik hoefde manlief niet met veel omhaal van woorden te overtuigen. Hij hoorde me even aan en het pleit was beslecht. Wij gingen meedoen met 40 dagen geen drank.
De televisiedeelnemers lagen een paar dagen op ons voor, maar dat maakt niks uit.
We pakten onze agenda's en rekenden 40 dagen verder en kwamen precies uit op de eerste dag van onze gezamenlijke voorjaarsvakantie.
We zouden het tegen elkaar gaan zeggen als we het moeilijk zouden vinden, de gezelligheid zouden missen, ons anders zouden voelen. Het was ineens zelfs een beetje spannend.
In alle eerlijkheid is het ons alleszins meegevallen. Geen dorstig verlangen of dips in namiddaguur of bijna-bedtijd. We voelden voldoening.
In het begin schonk ik nog wel eens een druivensapje in een wijnglas voor 't sfeertje. Maar dat voelde al heel snel (om maar in de vaktermen te blijven) bezopen. Goed bedoeld maar dat ging dus nergens over.
Wat ons allebei opviel was dat pas na 4 weken we allebei begonnen te merken dat we ons frisser, uitgeruster en rustiger (lees minder snel opgejaagd)voelden! Ook in ons gezicht was dat zichtbaar.
Hoe kan dat?
Heeft het lichaam dan toch zolang nodig om alle restjes eruit te spoelen?

Maar oké, mijn blog heeft als rode draad om op een lekkere manier zuinig te leven. En daar kom ik dan ook bij uit. Het scheelde wel enorm in de casa-knip.
Drank is duur. Ook goedkope drank is duur.
En aangezien je geen liters frisdrank en sapjes kan blijven drinken, want dat staat enorm tegen, ga je ook regelmatiger over op water. Ook dat went en dan vind je het zo lekker dat je daar gewoon trek aan kan hebben!
We vielen ook wat af, by the way. Het mocht geen naam hebben. In 6 weken allebei een pond. (maar daar ga ik weer..op jaarbasis hahaha)
Vandaag hebben we voor het eten dus ons eerste glaasje wijn weer ingeschonken en geklonken.
Succesvol project.
Maar dat het effect nou zo spectaculair was...ik heb nu wel hele rode wangen...dat wel.
Salud!

praten, piepers en pegels...

2011-02-15T19:01:00.000+01:00

Een dikke VERDORIE voor deze dag en dan druk ik me nog heel netjes uit..geloof me.
Vandaag had ik het gesprek op mijn werk over de naderende einddatum van mijn jaarcontract. Dat is om precies te zijn op 15 maart afgelopen.

Ik weet dat ze me niet kwijt willen. In tegendeel de cursussen vliegen me om de oren en ik ben gevraagd voor allerlei plannen die dit jaar verwezenlijkt moeten gaan worden. Ik lag goed in de markt dat was wel duidelijk geworden in het functioneringsgesprek dat ik in november heb gehad. Een gouden evaluatie en ik zo blij als een kind. Er wordt tenslotte wat afgeëvalueerd op de werkvloer en in mijn werkveld is het een soort van algemeen aangenomen hobby.

Ik werk met mensen met een verstandelijke handicap en met onbegrepen en risicovol gedrag.

Met andere woorden; ze hebben een laag IQ en een laag EQ en ze kunnen lekker doorflippen als het niet loopt zoals ze het willen, verwachten of soms ook gewoon omdat ze nu eenmaal effe kortsluiting hebben op dat moment. Nu zou je denken, wat zoek je daar?! Maar geloof me, het is het leukste werk ter wereld...voor mij en mijn 17 andere teamleden.

Maar het brengt wel met zich mee dat je soms behoorlijk in de weer moet als je pieperalarm afgaat en je er gewoon bovenop moet met je collega's, want deze mensen kunnen heel sterk zijn als ze pissig zijn of de weg kwijt. En je raad het al daarna is het evalueren geblazen tot je er groen van ziet.

Ik had zoveel positiefs over me heen gekregen in november dat ik vol vertrouwen het gesprek inging.

Had ik beter niet kunnen doen.

Ik kreeg te horen dat mijn jaarcontract verlengd werd met ..tataaaa nóg een jaarcontract.

Even flitste Hans van der Togt voor mijn geestesoog langs met een hele lelijke waterkoker in zijn hand, wat een foute prijs!

Ik vroeg dus ook alleen maar: "wat....?"

Vanaf januari geen omzettingen meer naar vaste contracten omdat het gewoon slecht loopt in de gehandicapten/psychiatrie. Verzekeringsmaatschappijen vinden het steeds vaker goedkoper om minder dagen in te kopen voor dit soort mensen om toch een zinvolle dagbesteding te hebben.
Liever dan dat ze het gevoel hebben ook naar 'hun' werk te gaan, moeten ze dan maar blijven hangen op hun woonplek/groep.

Geen taxi's die ze hoeven te laten rijden naar de sociale werkgelegenheid.

Dus de financiën lopen terug en ze moesten even flexibel blijven met fte's.

Ook zo'n kul-term. Je bent zoveel Fte. Een soort van menselijk pk.

Ik vind het extra zuur omdat er tegen mij in november zo positief is gedaan. Ik heb daar zelfs de verandering van mijn jaarcontract in een vast contract nog op tafel gehad en dat was geen probleem. Graag zelfs.

Maar we zouden dat puntje wel in februari op de i zetten. Formaliteit.

Mijn manager (een topwijf trouwens) moest zelf een traan wegpinken, omdat ze het naar haar eigen zeggen bijna niet wist hoe ze me dit moest verkopen. Ze had er in de afgelopen 2 weken echt hard voor geknokt maar ze hadden van bovenaf hun veto erover afgeroepen. Januari is januari.

Ze voelde zich schuldig.

Ik heb gezegd dat ik hier wel ontzettend van baal en het heel erg zuur vind dat ze in november zegt dat het wel goed komt in februari. Dat vond ze zelf ook (zeker ook naar school geweest..) en dat als ze toen het geregeld had er niets aan de hand was geweest. Dat beaamde ze.

'Het is gewoon echt lullig voor jou en daar draai ik ook niet omheen. Sterker nog, ik heb het in de laatste week van december nog geregeld voor iemand die hier korter werkt dan jij en die is dus gewoon Binnen (nee hij heet niet Marco B.)

Ik weet niet of ik blij ben dat ze me dit heeft verteld. Maar goed hoe vaak kan iemand sorry zeggen?

Dus ik heb me bij elkaar geraapt en me goed voorgehouden dat een jaarcontract ook niet niks is en dat ook met een vast contract je tegenwoordig verre van veilig bent. (dat doe je hè als je eigenlijk vet teleurgesteld bent..always look on the bright side of life..duh)
Maar goed, daar zit je dan. Er valt weinig meer te zeggen toch?

Dus ik zei: 'Ik stap maar eens op, eens kijken of ik me nog nuttig kan maken..." Ja natuurlijk, cynisch. Ik ben toch niet van steen?

Meteen gaat mijn pieper met een luid gekrijs af. Er is een knokpartijtje beneden in de hal en dus er moet ingegrepen worden (risicovol gedrag dus ;-) )

Ik kon het niet laten om haar nog te vragen: 'Ga je mee? Kunnen we even onze frustratie kwijt.'

Ik weet dat het flauw is, want zij heeft de trainingen niet die wij krijgen om agressie te hanteren en om als team er met succes op te kunnen duiken.

Deze zelfde ochtend heb ik tot 2 maal toe zo'n pieperalarm gehad en dat komt dus echt niet vaak voor. Laat ik me niet verleiden tot stoer doen want meestal kan je vol harmonie en met heel veel voldoening lekker aan de slag met je groepje pappenheimers en ik ben echt heel gek met ze. Ieder met hun eigen tik en hun eigen gebruiksaanwijzing. Dat mag ik nu juist zo graag aan ze.

Vanmiddag was er na afloop een borrel drinken met het hele team dat betrokken is bij het werken met deze mensen. Dus ook de leden van het management dat de beslissing heeft genomen dat op 1 januari de deur naar vast contract maar eens even dicht moet.
Eerlijk is eerlijk ik heb me er wel heen moeten slepen, want het liefst was ik naar huis gegaan. Ik voelde me niet zo vrolijk en moet wel weer even mijn motivatie om het echt te zien en vóélen als mijn werkplek weer in de steigers hijsen.
Het voelde toch een tikkeltje als een spek en bonen. Wel een flink bord van een jaar...maar toch.
Ik moest het even kwijt.
Wat denken jullie, zal ik morgen om een salarisverhoging gaan vragen? geintje............

shophoppen, oude schoenendozen en knutselen in de casa...

2011-02-13T11:37:00.000+01:00

Het is alweer een poosje geleden dat ik écht creatief was met spullen. Breien, haken en uitgebreid koken zijn nooit weggeweest, maar het hardcore knutselen was een vage herinnering.
Gisteren heb ik echter heerlijk geshopt. Shoppen in de zin van speurend naar koopjes, met een regelrechte waardebon van Livera op zak (die zat deze week tussen de huis aan huis folders).
Geprikkeld in de wetenschap dat de moeder aller opruimingen nu echt was begonnen.
Zelfs de spullen die al voor de helft waren afgeprijsd worden nu nog eens met een kassakorting oplopend tot 75% de deur van winkel gewezen.

Héérlijk! Ik had wel wat dingen op mijn verlanglijstje staan. Ik zie namelijk al weken de leukste, stoerste en sexiest enkellaarsjes voorbij komen in makeover programma's en bij de vlotte tantes presentatrices. En ook al ben ik een tot geloof gekomen consuminderaar en bezuinigster, mijn vrouwelijke kant heb ik daar niet voor hoeven inleveren.

Dus gisteren was het scoor-dag.

Ik ga op zo'n dag dan ook het liefst alleen. Ik heb een hele geduldige, ja zelfs actief meeshoppende conquistadore, maar aangezien die mij graag in leuke kleding/schoenen ziet, pakt dat bijna altijd véél duurder uit dan ik van plan was.
(Hij weet altijd wel iets uit een rek te trekken dat inderdaad fantastisch staat en koop het dan maar eens niet! Moeilijk hoor!)
Verder mag je wel van een engelengeduld voorzien zijn bij mij, want waar ik me kostelijk vermaak, schiet het voor de ander natuurlijk niet echt op...druk ik me nog zachtjes uit.
Oké. Mijn missie is geslaagd. Bij Bristol kwam ik ze tegen. Stoere, sexy enkellaarsjes. 50% kassakorting. Een meter of twee verderop het zalige rek met jurkjes/longshirts hoe je ze ook noemen wilt. Ik werd er helemaal blij van in ieder geval. Daar viel vast wel iets uit te vissen dat bij mijn enkellaarsjes ging passen en me weer van mijn vampgehalte zou kunnen gaan voorzien.
Want in de casa mag het best een beetje spicy zijn, dat leeft wel zo leuk.
Om een lang verhaal kort te maken is het gelukt om nog twee echt leuke outfits op te duikelen. Twéé, want de aanbieding was 3 dingen halen = twee betalen. Combi schoenen/kleding no problem.
En zo kwam het dat ik voor 30 euro in totaal, enkellaarsjes, een zwart jurkje met kanten mouwen en een stoere top met opdruk en riempje (ja nou krijg je ook álles te weten hoor!) mee naar huis kon nemen.
De enkellaarsjes gingen keurig in de doos mee. Meestal zeg ik dat ze de doos wel mogen houden in de winkel. Maar deze keer niet.
Ik had bij AH het allergeinigste cadeaupapier gezien op de rol bij de inpakbalie. Kan je daar zelf je spullies verpakken als je dat wilt.
Ik kom langs die AH als ik naar de auto loop en ik heb er een stuk van dat papier afgehaald.
Vanochtend met het zonnetje in de kamer en een lekker cd-tje op ben ik met lijm en dat papier aan de slag gegaan. Binnen een kwartiertje was de schoenendoos gepimpt met het papier. Super.
Hij gaat als-ie droog is mijn kast voor toiletspullen in. Als die losse troepjes kunnen daar vanaf nu mooi in. Deksel erop en mijn kast lijkt ineens erg opgeruimd.
Ik weet niet waarom ik dit simpele maar o zo leuke dingetje ooit vergeten ben. Ik ga dit weer vaker doen en ga er anderen ook blij mee maken. Want het is een echt leuke manier om een cadeautje in te geven. Vraag in de schoenenzaak om lege schoendozen, liefst van kinderschoenen, die zijn zo leuk van formaat en dan maar speuren in welke supermarkt er een leuk inpakpapiertje op de rol hangt. Daar dan helemaal blij van worden en gewoon met fatsoen een stukkie van meenemen. Dat mag toch wel?!

HELP! Mijn ouwe kringloopwinkel!

2011-02-08T14:53:00.000+01:00

Het is verschrikkelijk!
Ik kan me er echt op verheugen om zo af en toe naar de kringloop te gaan. Heerlijk scharrelen. Trekken in de rekken, graaien in de bakken, neuzen in de boeken en zeker even kijken bij die ouwe kapstok boordevol met tassen. Daar heb ik al vaker een hele geinige of kekke tas weten te scoren.
Schatzoeken in de kringloopwinkel.
Hoe fantastisch om voor een habbekrats een giletje op de kop te tikken met een mooie roezelbloes erbij. Samen nog geen 5 euro.
Een leuk rokje en stoere laarzen eronder. 10 piek bij elkaar!
Maar vorige week kwam ik met een kater thuis.

Tot mijn stomme verbazing hadden ze er een heuse verbouwing ondergaan in de weken dat ik er niet was geweest. Nooit iets van gemerkt dus. Hij was warempel juist de dag ervoor opnieuw weer open. Oké...Maar bij binnenkomst kwam ik in een grote witte zaal terecht. Met grijze vloerbedekking en een deuntje a la V&D op de achtergrond. Kledingrekken op kleur en met maar weinig items. Pashokjes met een bordje erboven dat ik niet meer dan 2 kledingstukken tegelijk mocht meenemen.
Grote witte kubussen met daarop etalagepoppen die volledig aangekleed waren met kledingstukken waarbij vermeld werd dat díé niet te koop waren.
Hier en daar een handtasje op een schap. En alles voorzien van prijzen waar ik stil van werd. Een spijkerrokje voor 14.50 een riem 8.50... Geen bakken met sjaaltjes, geen geinige kledingstukken in vrolijke rekken. Alles op stijl en kleur. Afschuwelijk!!
In het korte gedeelte van de L-vormige ruimte was een 'leeshoek 'gemaakt.
Boeken op planken langs de muur en in het midden een lange leestafel met tijdschriften erop. Grote lampen erboven en het bordje stilte aub. Er zat geen hond, dus die stilte zat wel goed.
Een supersonische koffiemachine bood de bezoeker voor 1.50 een kopje koffie aan...
De medewerkster achter de kalkwitte balie stond trots te glimmen. Op de balie, een kassa waar ze bij AH nog een puntje aan kunnen zuigen.
Ze leunde licht tegen de rand van de balie aan en keek in de verte.. Geen bal te doen.
Er liep nog één ouder echtpaar en dat was het. De oude kringloop was altijd lekker druk bezocht. Een santekraam van spullen en kleuren en maf servies. Mensen spraken elkaar ook vrij aan, want het gaf een soort gekke verstandhouding dat je allemaal aan het scharrelen was bij de kringloop.
Ik heb het gauw voor gezien gehouden in die steriele tent. Ik zal in het vervolg een dorp verderop moeten als ik ouderwets gezellig wil 'kringlopen'.
Wat kan vooruitgang soms toch een armoe zijn!

ouwe boeken, krijg nou tieten en Pegels!

2011-02-05T17:36:00.000+01:00

Ik wist wel dat het bestond, maar in mijn gedachten was het een gecompliceerde aangelegenheid. Het tweedehands verkopen van boeken via Bol.com
Maar al struinend langs mijn favoriete bloggers kwam ik Bol toch regelmatig tegen. Want consuminderaars, bewust leven-aanhangers, bespaarders en bezuinigmama's deze hele mikmak is dol op het verkrijgen van financiële succesjes. Ik dus ook!

Er werden zo hier en daar wat cijfers uitgewisseld en dat was interessant.

Mijn oog viel echter op een reactie waarin stond dat het zo verrassend eenvoudig was om je boeken bij Bol onder het dak te krijgen en dat je geen ellenlange lijsten met gegevens hoefde in te vullen. Dat Bol je als een goedgeoliede boekenmachine door het magazijn van het tweedehands gebeuren heen loodste.

Tjah, dat klonk niet gek.
's Avonds op de bank had ik het met mijn studerende dochter over haar blijvend nijpende situatie wat betreft geld.

Deze keer gooide een tegenvallende jaarafrekening van haar zorgverzekeraar roet in het eten.
(eerst in november 227 euro en nu weer 247 euro, dus daar gaan we zeker achteraan!)
Dus stelde ik voor om samen eens een kijkje te gaan nemen op de site van Bol en samen onze boeken te gaan verkopen die we niet meer lazen of die zij niet meer nodig had voor haar studie. De opbrengst is voor haar.
Zo gezegd, zo gedaan. We werden al gauw enthousiast. Het was inderdaad helemaal niet moeilijk. We vlogen het huis door om boeken te verzamelen. Deze en deze! En deze was vorig jaar écht heel prijzig om aan te schaffen! Zo ging het maar door en al snel hadden we een redelijk stapeltje boekwerken rondom ons op de bank liggen.
Verder met invoeren van de gegevens. Er werd zowaar gevraagd hoe onze webwinkel moest gaan heten...dat was geinig. Zo hadden we het nog niet gezien. Wébwinkel.
Nou ja..een beetje schouderophalen. Wat is het doel van deze actie vroegen we ons hardop af. Om heel direct te zijn? Géld ervan maken. Pegels!
En zo heet ons 'webwinkeltje' nu dan ook. We draaien er niet omheen. Pegels! (met uitroepteken)
Snel even koffie zetten en toen hup weer verder. We moesten een eigen systeem bedenken stond er, om onze eigen administratie bij te kunnen houden. We kozen voor de combinatie jaar en rangorde. Dus boek 11-01, 11-02, 11-03 enz. enz.
Dochterlief zat druk te pennen in een blocnote en registreerde de artikelen van onze webwinkel.
Het ging vlot en het was leuk. Ook temeer omdat we het als moeder en dochter er zwaar van te pakken kregen. Na een halve avond dolenthousiast onze boekenkraam te hebben ingericht ging het zaakje de lucht in. Nou afwachten maar.
We zeiden dat we geduld moesten hebben, dat het niet erg is als hier een paar weken overheen gaan. Geen hoge verwachtingen.
Toen ze 's avonds allang weer thuis was smste ze me. "Mam, gekkenhuis hoor, we hebben ons eerste boek verkocht..geloof ik. Pff! X "
Ik mijn laptop op schoot getrokken (daar ist-ie voor en híj protesteert niet..) en ingelogd. Helemaal een peu nerveus. En jawel, het was waar. Krijg nou tieten..een uur nadat we online waren gegaan, bingo!
De volgende dag, volgens instructies ingelogd en de pakbon opgezocht. En daar stond het: wéér een boek verkocht. Nou dit stukje blog gaat anders wel erg langdradig worden, 's middags nóg een boek verkocht.
Bij deze; dankjewel lieve medebloggers voor jullie terechte reclame voor het bol. tweedehandsboeken-fenomeen. Wat een gelukkie!
Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen met Bol boekenverkoop en als je nog tips hebt hierover? Gráág!

Hier heb ik al jaren plezier van!

2011-01-13T20:08:00.000+01:00

Voor mijn verjaardag vraag ik steevast een cadeau-abonnement.
Mijn beide kinderen verzorgen dat. Het is niet zinvol om tegen je eigen broedsel te zeggen dat je niks voor je verjaardag wilt hebben.
Dat is niet leuk. En in mijn geval ook niet waar..ik vind cadeautjes hartstikke leuk.
Wat dan veel beter bij mij werkt is ten eerste laten merken dat ik blij ben met het feit dat ze me wat willen geven voor mijn verjaardag. En ten tweede dat zoiets financieel écht te behappen blijft, want cadeau-abonnementen zijn er in allerlei maten en bedragen. Daar valt dus wel iets te regelen.
Over een poosje hoop ik weer jarig te worden en dus kijk ik nu eens hier en dan eens daar bij de websites van de tijdschriften die de eer te beurt zouden kunnen vallen om mij een cadeau-abonnement van hun fijne blad te mogen leveren.
Bladen als Happinez, Flow, Mind-magazine en de Psychologie (heeft niet veel geholpen) zijn in de afgelopen jaren al eens maandelijks op mijn deurmat gevallen.
Telkens weer gebeurd er dan hetzelfde. (In de psychologie wordt dat vast een keer uitgelegd) 'Ik ben blij!'.
Het voelt keer op keer als een cadeau. Gauw kijk ik wat het blad die keer aan artikelen voor mij in petto heeft. Ik leg 'm neer op mijn koffietafel, zodat ik er al een aantal keren langsheen ben gelopen en heb kunnen denken "daar ga ik straks met een kop thee eens lekker in wegduiken".
Ik heb geen aandelen in een blad als Happinez of Flow, maar ik heb gemerkt dat dit voor mij bladen bleken te zijn die ik ook in de maanden daarna nog wel eens opnieuw doorbladerde.
Of dat ik een half jaar na dato de aangeprezen bestsellers of mooie boeken uit de bibliotheek kon lenen en dat ze gewoon bést wel héél mooi staan als stapeltje op mijn koffietafel. (snobbie hè...duh)
Ook dat ik er nog wel eens eentje weggeef aan een vriendin die geïnteresseerd is in een bepaald onderwerp. Dan doe ik er een wat bloemen uit de tuin of een pakje favoriete thee bij en het is ineens een oprecht gemeend cadeautje voor gewoon zomaar tussendoor. Kost je geen of nauwelijks een cent maar zegt alles. En een echte vriendin denkt heus niet 'ik krijg een blad van vorige máánd...' want die weet allang van mijn bewust leven praktijken en zal er negen van de tien keer net zo besmet mee zijn als ik.
En het gaat nog verder dan dit...ik biecht op dat mijn zus nu ook een cadeau-abonnement heeft en we hebben onze keuzes op elkaar afgestemt..je weet wel..om te ruilen...

Huisje Weltevree

2011-01-13T19:00:00.001+01:00

Ik ben een van de velen die door schade en schande wijs is moet gaan worden. Tenminste...wijzer. Zo'n kleine drie jaar geleden stond het financiële water ons aan de lippen. En daar konden wij helemaal niemand behalve onszelf de schuld van geven. We stonden op het punt om als gewoon burger failliet te gaan. Want dat is wat er gebeurd als je maand in maand uit verder in het rood komt te staan. Tot je je hypotheek niet meer kan betalen en het salaris dat je verdiend aan het begin van de nieuwe maand meteen al weg is. Het was een mega wake-up call! Er moest wat gebeuren en wel meteen. Onze levensstijl was gevuld met leuke, spannende, dure dingen. Zaken waarvan we het gevoel hadden gekregen dat we daar niet zonder konden. Dat we onszelf dat moesten gunnen. Deze gedwongen rigoreuze ommezwaai heeft ons leven veranderd. Maar niet op de manier die je zou verwachten...Ik dacht te moeten inleveren op heel veel leuke, fijne en gelukkigmakende dingen, maar ik heb ontdekt dat het nog véél leuker, fijner en zéker gelukkigmakender kan. Zuinig zijn is fijn. Inmiddels zijn we zonder de financiële zorgen een stuk zonniger gaan leven. Er valt zoveel te ontdekken in het land dat zuinig heet.