Warme groet uit de casa.

Dat schrijf ik meestal onder een comment.
Ook al hebben we de afgelopen dagen waanzinnig warm en zonnig najaarsweer gehad, dat blijft natuurlijk niet zo. Er is zelfs al een voorspelling gedaan dat ons juist een uitzonderlijk koude en lange winter te wachten staat. Maar dat valt nog te bezien, da's de crux met voorspellingen.
Toch moet je wat met die gegevens, want je een beetje aangenaam warmhouden gaat wel een luxeartikel worden.
Dát is geen voorspelling. Dat is een belofte. Die komt uit de trukendoos 'bezuinigingen' en die valt dan onder het kopje: milieuheffing of transportkosten. Die schroeven ze doodleuk op. Of jij nou die hele verwarming aan zet of niet. Die kosten krijg je gewoon door je strot geduwd.
De enige manier om de energierekening dan toch te bedwingen is zelf bezuinigen op verbruik.
Jawel een onderwerpje in ons consuminderland zo oud als de weg naar Rome (waar het overigens vaak best lekker warm is).
Toch waag ik mij eraan om te bloggen hierover, op het gevaar af dat je NU afhaakt.

Acceptatie, tijdperken en kaneelkaarsjes...

Alleerst zal ik moeten accepteren dat ik opgescheept zit met 'de sliert'. Zie klaag blogje hieronder.
Wat ik ook doe en knutsel en uitprobeer...sliert stays.
Het acceptatie proces gaat verder dan de blog sliert. Met al die heftige berichten over de financiële wereld, onze wereld, mijn wereld, ligt er volgens mij een toekomst op openbarsten waarin nog heel veel geaccepteerd zal moeten gaan worden.
Misschien ben ik arrogant als ik stel dat de mensen die nu al een paar jaar bewust consuminderen, bewust besparen, bewust frugelen, bewust herontdekken wat er vroeger aan sfeervolle rituelen en huishouden bestieren zo waardevol was,  hier een voorsprong hebben op degenen die nog steeds in het "t gaat wel weer over'  -tijdperk zijn blijven hangen. Die zich geen moer van die hele niet populaire recessie hebben aangetrokken en gewoon zijn blijven leven zoals ze vonden dat ze daar goed aandeden.
De 'L Oreal reclame met de afgrijselijke kreet:  'Je bent t waard!'  komt op de een of andere manier spontaan bovendrijven. We hebben ons te lang in het kader van de bakken met geld verdienende commercie laten behandelen als een stel verwende kleuters.
We verdienen het, we hebben er recht op en we hoeven met niks minder te doen dan absolute exclusiviteit. ( ook al houdt dat in dat iedere buurvrouw het ook heeft, draagt of gebruikt)
We zullen straks voor andere keuzes staan. Veel mensen trappen er ook al niet meer zo vaak in.
Er gaat veel veranderen. Dat kan niet anders. Dat hoeft ook niet verkeerd te zijn. Misschien doet het zelfs op een bepaalde manier de integriteit van de levensstijl wel goed.
Weer voelen dat je blij bent met een mooie trui voor kerst. Weer verheugen op het weekend waarin je een extraatje bij de koffie hebt. Genieten van een mooie herfstschaal gemaakt van je wat gevonden hebt op je herfstwandeling in het bos. Kaneelkaarsjes aan en weten dat ze speciaal zijn. Geen pakje dat je nog maar eens gedachtenloos bij de Blokker uit een rek hebt gegrist.
Nee, speciaal gekocht met het oog op de gezellige sfeer die je wilt maken in je huis...in je thuis.
Veel bloggers die dit lezen kennen dit concept al láng, maar veel mensen om je heen kijken je toch nog steeds meewarig aan als je dit zegt.
Ik wil geen kunstmatig, romantisch sausje gieten over iets wat wereldwijd als een drama wordt aangemerkt. Maar ik kan er niks aan doen. Iets in mij verteld me dat we nog dieper moeten duiken met z'n allen voor er echt iets veranderd in alle lagen van de maatschappij in het weer voelen wat de essentiele waarden zijn voor een tevreden en vooral gelukkig leven.
Eenvoud loont.
Wat een bevrijding ook om gewoon je favoriete kleding helemaal af te dragen, omdat toch geen normaal mens meer de dwingelarij van de modewereld kan betalen. Met hun dat 'bont weer in is.'
Of de iele liflafjes van beestjes die te klein en te fijn zijn om als voedsel te dienen met rust te laten. (dijbeenboutje van de kwartel (maatje lucifer) lamsrack, met een stukje vlees net naast de ruggengraat ter grote van 5 eurocent, kalfsoester, lekker wit, omdat-ie nooit buiten is geweest en als galgenmaal nepmelk uit een fles heeft gehad)
We moeten weer terug naar een faire en reeële levensstijl. Misschien kan het wel niet anders dan via dat eeuwige geld..

Bijna...bijna!

Ik heb ze lang niet gehad, de vakantiekriebels. Maar nu het eind van juni in zicht komt en er nog maar 3 werkdagen op het programma staan, voel ik ze heerlijk door me heen dwarrelen.
We zijn een paar jaar niet met vakantie geweest. Gewoon omdat het niet kon.
Ook in Nederland weggaan is nog schreeuwend duur in de vakantietijd en de valkuil van de dagjes uit is euro-meters diep. Die zijn ook zeker niet voor gratis.
We hebben ons wel op een echte toen-was-geluk-nog-heel-gewoon-manier het ouderwetse vakantieplezier gegund door letterlijk met een geblokte plaid en een thermosje op een lekker plekje neer te strijken.
Fietsen en wandelen en ik mag niet zeuren, want ik woon op nog geen 30 meter van de IJssel en geloof het of niet, die heeft strandjes!
En als het 30 graden is dan zijn die heerlijk, ook 's avonds met je wijntje en een stel melige buren.
Maar toch..de spanning van het 'weggaan'. Dat bijna zenuwachtige blije gevoel. Het is er weer!
We hebben sinds vorig jaar telkens wat gespaard in ons vakantiepotje en daar zat dus dit jaar zomaar eens een bedragje in waar je wat mee kan! Joepie.
Dus een paar maanden geleden zijn we gaan struinen op het internet. Uiteindelijk kwamen we uit op een reis naar Macedonië.
Site bekeken, gegoogled, bibliotheekboekje gehaald en laaiend enthousiast overstag gegaan.
Nog een weekje en we gaan. Een volle veertien dagen lang in luxe baden en ondergedompeld in knetterhistorische kerkjes, bolwerken en Oosterse bazaars. Want dat heeft de plaats die we geboekt hebben allemaal.
En ik? Ik ben gewoon zo'n trut die het helemaal heerlijk vind om in haar vakantie in een ***** hotel rond te lopen alsof ik niet anders gewend ben. Niet door vertellen, jullie zijn de enigen die weten dat ik fake...wie lacht niet die den mensch beziet.