wat ik niet zie...wens ik mij nie

en zo is dat.

Ik heb vorig jaar een NEE/NEE sticker op mijn pitoreske brievenbus geplakt.
Wij gingen namelijk een drietal weken met vakantie. En dan let de overbuurman op onze casa. Dat neemt hij erg serieus en erg letterlijk.
(de lieve man zet zelfs mijn lege (!) containers aan de weg.dat was weer minder want de gemeente rekende gewoon 4.50 per keer.)
Om te voorkomen dat mijn overbuurman zich een liesbreuk zou gaan tillen aan het overvloedig aangeboden reclamevoer, dat onze Zutphense brievenbussen als een niet te stoppen papierdiaree teistert, is er zo'n foeilelijke NEE/NEE sticker midden op het boerengroen geplet.
Ziet er vintage uit. Boerengroen met oranje schreeuwletters.
Neme men daarbij een flinke scheut automatische overboekingen en de uitkomst van de som = weinig post.
Dat was wel effe opkijken bij thuiskomst.
Want dat naast de puist aan wasgoed er ook een klus pur sang op ons wachtte was een feit....de post.
Niet meer dus. De sticker is gebleven en nu zelfs geliefd,
Wie lacht niet die de mens beziet.
Maar er gebeurd met je innerlijk méér door zo'n foeilelijke sticker.
Er gaat namelijk ineens van alles aan je voorbij. Letterlijk hè.
En dan wordt er een nieuwe spreuk voor een good old wandtegel geboren:
"Wat ik niet zie..wens ik mij nie"
Geen aangeprate aanbiedingen meer. Ik koop geen voorraden voor vriezer en koelkast en ik maak op wat ik heb en ga dán naar de winkel en koop alleen wat ik nodig heb.
Klaar. En in het begin ook eng. Je moet er lef voor hebben zei ze trots.
Want we zijn van jongs af aan gehersenspoeld met woorden als voorraad, voorbereid zijn, ojee!! Op!!!= erg! ect ect ect.
Simplify your shopping-mode. Knop uit.
 Ik ben zo simpel als een kind in mijn aankopen en het lijkt wel alsof ik maar hooguit 3 dagen verzekerd ben van rondwandelen op deze aarbol als je mijn boodschappenkar ziet. En dat werkt prima.
Ik ben af van de 'wat áls'-druk en het werkt enorm bezuinigend voor je uitgavepatroon.
Ik heb mij voorgenomen dat mocht er ineens een schep visite voor de deur staan die uitgehongerd is, dat ik dan maar in mijn auto stap en naar patatboer of de chinees rij en daar MAALTIJD haal voor de hele bubs en daar niet moeilijk over doe.
Niet zeiken Tess, hálen!
Is welgeteld 2 keer gebeurd in een heel jaar....

money money money...always funny...

ik ben er even tussen uit geweest. Afgezien van een piepklein berichtje over mijn (bij de laatste nachtvorst vorige week ter ziele gegane) aankweek van de pompoen, was het stil op mijn blog en was het stil in het creatieve blogsigment in mijn kersepit.
Ik had er even geen zin meer in om consuminderig, consequent en in-controle te zijn.
Het ontbrak mij ten enenmale aan bezieling.
Ik bleef wel wat lezen en wroeten op ons wereldwijdeweb maar ik vond er geen inspiratie.
Ik concludeerde dat ik blijkbaar een consuminder burn-out had opgelopen.
Ik besloot om de natuur zijn gang te laten gaan en mijn 'geen zin' gewoon te laten bestaan.
Hoe zen is dat...
Zoals met de meeste dingen bleek dit de perfecte remedie. Het ging namelijk vanzelf weer over.
Van de week merkte ik het ineens. Ik voelde me weer enthousiast over beheer van uitgaven. Ik liep weer warm voor een scherpe aanbieding. Ik skipte onder het genot van een bakje koffie uit louter plezier even wat blogs langs met een lekker artikel over geld en aanverwante zaken.
Blijkbaar hoort het er dus gewoon bij. Dat je af en toe aan vakantie toe bent van je eigen drukke gedoe om zo zuinig, bewust en oplettend mogelijk te leven.
Dágelijks te leven.
Ik ben er weer klaar voor.
En ach...dat deze time-out me nou zoveel gekost heeft...het consuminderen heeft te diep wortel geschoten om zomaar weer in een 'over-de-balk-smijt' modus te belanden want ongemerkt ga je gewoon stomweg niet meer voor bepaalde dingen.
Prettig gehersenspoeld door jezelf...of zoiets. 

geluk zit in een klein potje.

ik had al zo'n gevoel dat we voor het vijfde jaar op rij een meer dan heerlijke voorzomer zouden gaan krijgen. En dus ben ik mijn jonge aanplant al vroeg gaan kiemen en poten.
En zie hier. Trotse spruiten van de Ackersloot pompoen. Dieporanje, nootachtig van smaak en in augustus als één van de eerste al te oogsten.
Mijn peulen gaan ook de grond in en de jonge aanplant voor de groene pepertjes brult de aarde in hun potje uit.
Ik geniet ervan. Nog even geduld en ze gaan de volle grond in.
Toen was geluk nog heel gewoon...

...en ontwikkel een voelspriet voor...

Manieren om die (enorme?) lening op je huis af te betalen.
(en heb je geen hypotheek maar een lening voor welk ander iets ook in je leventje dan kan je Of rustig doorlezen Of naar een volgend blogje browsen)
Een hypotheek is geen doodnormale financiële bijkomstigheid in ieders leven, je hypotheek is gewoon een schuld.
Je bent pas financieel onafhankelijk en werkelijk vrij om je leven in te richten zoals jij dat wilt als je die hypotheek hebt weten terug te dringen tot je niet meer dan een maandelijks schijntje hoeft te betalen om daaraan te voldoen.
(En dan nog zou ik 'm lekker afbetalen tot het magische cijfer 0.)

voor alles wat genoeg is...lekker besparen maar!

ontwikkel een voelspriet voor wanneer het 'genoeg' is.
Mijn oma zei altijd: 'op is tekort'. Dan had ze het over eten, aan de tafel mochten de bodems van de schalen niet in zicht komen, zeker niet als er visite mee at.
Maar hoe zeer ik de oude wijsheden en het ouderwetse huishouden ook waardeer, hier zat ze er toch wel degelijk naast.
Wij zijn allemaal grootgebracht/gehersenspoeld dat we niet tekort mogen schieten en dat het genoegpunt bereiken eigenlijk moet worden gezien als het minimaal te behalen punt.
Net genoeg...

Mister Pollan ontleden...

Nou it git oan of it git net oan...hier staat een grote pan erwtensoep te pruttelen en het huis ruikt naar 'vroeger'.
Hoe fijn is dat. Helemaal een lekker gevoel is dat alles biologisch is dat er in dit soepje zit en hij is zonder vleesch.
Heb om de nostalgie compleet te maken ook nog wat pannenkoeken gebakken. Dus vooraf een pannenkoek eten.
Manlief gaat veel van me houden als hij thuiskomt. Ik weet het zeker.
Voorts heb ik het boek van Michael Pollan te pakken (besteld uit bieb, moest lang wachten..) en ik heb mij vastgebeten in 'Een pleidooi voor echt eten' .
Het is geen luchtig schrijfsel van deze man, want je kan goed merken dat hij een filosofische achtergrond heeft. Veel lange volzinnen met een overdaad aan komma's.
Maar hij heeft al wel voor elkaar dat ik de gifballon van de margarines heb doorgeprikt.
Na zijn schokkende verslag hierover voelde ik een mengeling van domheid en boosheid.
Plastic voer. Ik had het eigenlijk toch best kunnen nagaan.
De heftige propaganda voor voedingsstoffen waar we chronisch 'behoefte' aan hebben en hoe gemakkelijk dat voor ons consumentjes al in kant en klare voedselachtige produkten bijelkaar is gemieterd. We hoeven het alleen maar door te slikken en vooral alles wat echt voedsel is te laten staan. En kopen wat er in fabireken gemaakt is. Ik ben verbijsterd.
Heb de omega vetzuren en cholesterol verarmende, extra vitamine-troep dat voor boter moet doorgaan in mijn grootste dossier gegooid. De vuilnisbak. Er een bescheiden pakje biologische roomboter in botervlootje voor in de plaats gezet.
Stap 1. Mister Pollan. Als ik het volgende hoofdstuk begrijp volgt stap 2.

Chili Sin Carne, lowbudget afspraak met medebloggers is fantastisch!

Nou de hyacintenbollen zijn vandaag opgehaald hoor. Mijn prijs staat te pronken in de vensterbank.

Er gaat een zachte fluistering vanuit: 'zeg mij op, zeg mij op...'
Dus dat moet nog even geregeld worden.
Voor diegenen die denken dat ik nu aan het hallucineren ben, zie mijn vorig stukkie.

Verder ben ik mij nog scherp bewust van 'onze' januari afspraak om het budget wat betreft de boodschapperij zo laag mogelijk te houden.
Volgens mij bij Zena begonnen?

Kerst, kosten en kneuterigheid.

De kerstsfeer is in volle hevigheid over mij heen gestroomd.

Daar hoef je trouwens ook niet zo veel voor te doen, ik ben dol op kerst.
Ik hou van de sfeer, de nostalgie, de warmte en zelfs de kitsch.
Het mag van mij allemaal.
Ik hou er alleen niet van als kerst de duurste tijd van het jaar wordt genoemd.
Dat december 'de dure feestmaand' als predikaat krijgt.
Ik vind dat een knieval aan de inventiviteit die je als echte consuminderaar en creatieve bezuiniger niet moet willen maken.
Mijn boom is dan ook een neppert die ik al járen heb. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat een prachtige boom die zeker 10 tot 12 jaar heeft staan groeien, voor de prijs van een flinke bos bloemen wordt verkocht. Hij staat vervolgens dapper een kleine maand te overleven (en meestal overlijden) in je te warme huiskamer. Terugzetten in de tuin is bij mij niet meer mogelijk: francobollo (postzegel) staat overvol!
Mijn respect voor de natuur krijgt dan een knauw. Dat kan je niet maken...
Ik doe niet mee aan hypes voor moderne bomen, zoals de landelijke boom waarin ineens alleen maar houten figuurtjes met schors en riet mogen hangen.
Intratuin, Europatuin en Tuinland doen er flink hun voordeel mee, al deze natuurlijke produkten liggen voor idioot hoge prijzen nu hoog op de schappen gestapeld.
Ook geen kerstballen in staalgrijs en kristallen schitterpegels met strass, voor een 'classy' boom waar een prijskaartje aan mag hangen lieve mensen.
Gewoon mijn twee dozen (nog van kerstpakketten dus heel makkelijk herkenbaar door de winterse taferelen erop) waarin mijn geijkte tuigage voor de neppert zitten.
Juist het feit dat ze al jaren en jaren meegaan maken ze voor mij nóg dierbaarder en sfeervoller.
Met kerst eten we gezellig samen. Geen gerechten die ik niet kan uitspreken, geen beesten op tafel die in andere seizoenen worden geknuffeld of petieterige stukjes vlees van een sneue duif of een kwartel.
Geen opgefokte plofkalkoen en al helemaal geen doodgemartelde gans.
Ik dek de tafel met mooi linnengoed en servies dat al jaren in de familie is. We kleden ons mooi aan en de sfeer is compleet. Een mooi glas met een inhoud naar ieders believen en de in Italiaanse stijl volgekwetterde maaltijd kan beginnen. We praten, lachen, denken aan hen die er niet meer zijn of vertellen anekdotes die we wel kunnen dromen. Het hele scala komt voorbij. Familie zoals familie is.
Kerst en oud&nieuw zijn echt het hoogtepunt van het jaar maar zonder gekke uitgaven.
Ik merk er hoegenaamd niets van in de portemonnee.

Mijn geheime vriendje...

Ik heb in mijn huis een hele geheimzinnige plek.
Ook al is het er ongezellig koud, toch verzamelen er daar telkens weer op wonderbaarlijke wijze zaken waar ik zomaar geen weet (meer) van heb...
Mijn vriezer.
Het is een eigenzinnig ding. Zijn simpele vorm van een dom rechthoekig blok met een indeling van lades, is een valkuil.
Want vriezer is helemaal niet eenvoudig. En vriezer kent binnen zijn rechtlijnige buitenkant, hele stiekeme hoeken en gaten.
Daar kom ik na een poosje telkens weer achter.
Dan ga ik voor hem door de knieen en trek ik zijn lades open en gluur naar binnen...
Zodat ik wat kan bezuinigen op boodschappen. Zodat ik ga voorkomen dat er voedsel te lang in blijft, want dat vind ik geen prettig idee. Zodat ik puur geld kan besparen, dankzij vriezer.
Ik kom steevast dingen tegen waar ik werkelijk niet meer bij had stilgestaan dat ik ze nog had. Een verpakking met nog 4 velletjes bladerdeeg. Een klein bakje met gedroogde selderij. 2 apart verpakte krentenbollen (voor mee naar het werk). Een restje zuurkool inclusief een stuk rookworst, een pak vissticks, 2 roti bladen en een paprika, ga zo maar door.
Met wat scharrelen in de groentemand in de schuur en de voorraadkast, maak je dan toch ineens een heel weekmenu. Eigenlijk van restjes, maar als ik er wat energie en fantasie in steek heeft niemand aan tafel dat in de gaten.
Dus samen met vriezer ben ik dan ineens een uitgekient setje en voor ik het weet heb ik een half weekbudget uitgespaard met behulp van mijn onderkoelde vriendje.

O ja en toen was het ónze schuld...

Van de week kwam voor de zoveelste keer de naderende nog-eens recessie voorbij. Alarm! Alarm!
Onze economie vertoont daling.
Goh..gek hè?
Er werd uitvoerig door 'deskundigen' verteld wat dat voor effect gaat hebben. Nog meer achteruitgang in de koopkracht van den mensch en banenverlies, ect ect.
Ook de kwestie wat de oorzaken waren van deze krimp.
Maak je borst maar nat. Het is namelijk jou en mijn schuld.

Warme groet uit de casa.

Dat schrijf ik meestal onder een comment.
Ook al hebben we de afgelopen dagen waanzinnig warm en zonnig najaarsweer gehad, dat blijft natuurlijk niet zo. Er is zelfs al een voorspelling gedaan dat ons juist een uitzonderlijk koude en lange winter te wachten staat. Maar dat valt nog te bezien, da's de crux met voorspellingen.
Toch moet je wat met die gegevens, want je een beetje aangenaam warmhouden gaat wel een luxeartikel worden.
Dát is geen voorspelling. Dat is een belofte. Die komt uit de trukendoos 'bezuinigingen' en die valt dan onder het kopje: milieuheffing of transportkosten. Die schroeven ze doodleuk op. Of jij nou die hele verwarming aan zet of niet. Die kosten krijg je gewoon door je strot geduwd.
De enige manier om de energierekening dan toch te bedwingen is zelf bezuinigen op verbruik.
Jawel een onderwerpje in ons consuminderland zo oud als de weg naar Rome (waar het overigens vaak best lekker warm is).
Toch waag ik mij eraan om te bloggen hierover, op het gevaar af dat je NU afhaakt.

met de billen bloot.

Keer op keer neem ik onder de loep waar ik nog op kan bezuinigen. En dan natuurlijk nog het liefst die zaken die zoden aan de dijk zetten.
Wat me dan steeds weer opvalt is dat bij het doen van de wekelijkse boodschappen mijn moment aanbreekt. Ik kan op lumineuze wijze maaltijden plannen die voor een habbekrats te maken zijn. In mijn hoofd ontstaat al doende zelfs al het plan hoe dit alles op woensdag een perfecte overschotel aan restjes gaat opleveren.
Maar...dan komt de afdeling snoepen, snacken en alcohol.
Want ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij ons is dat wel degelijk een dingetje en dan met name voor het weekend. (Door de week geen bakken chips en een frituurpan heb ik niet eens.)
Daar gaat de kassa rinkelen.

Drie dolle dagen?!

Ik erger me suf aan het feit dat zelfs een min of meer gerennomeerd programma als 'vandaag de dag' aandacht schenkt aan de 'de drie dolle dagen' van je weet wel wie.

Een heuse verslaggever is erheen gestuurd om proefondervinderlijk te ervaren of hij omver wordt gelopen door trappelend kooplustig dames-vee.
Hij heeft zich opgesteld op het stalen rooster voor de weldra openschuivende deuren. Spannend!
Alsof de Bijenkorf, want dáár gaat het tenslotte om, zo'n Walhalla van goede smaak en exclusief spul is. Daar begint bij mij de tegenzin al. Gelul. Het is gewoon een opgedirkte mengelmoes van Hema en C&A. (prima zaken overigens behalve dat onophoudelijke gerotzooi met weinig fairtrade handel)
Er wordt massaal overbodige meuk voor een prikkie van de hand gedaan. Ook weer bullshit, want het is helemaal geen prikkie.

crisis..op de plaats rust!

heb jij dat nou ook?

Sinds de regelrechte onheilstijdingen over de miljoenennota, de teruglopende koopkracht en de opgehoogte ziektenkostenverzekeringen en ga zo maar door, zie ik steeds dingen waarvan ik ineens denk: 'dat is over een jaar vanaf nu niet vanzelfsprekend meer...dat kunnen de mensen zich dan niet meer veroorloven'

Dan denk ik aan dingen als:
Leuk aanbod van welness-paradijsjes die je 2 voor de prijs van 1 aanbieden. Maar er niet bij zeggen dat je al met al voor zo'n dagje tóch nog gauw zo'n 60 euro kan neertellen inclusief de benzinekosten...
Maar ook aan uit eten gaan, het inhuren van Mc Donalds voor je kinderfeestje (bah), de nieuwste sieradenlijn van merken als Zinzi en de ringen van Stacy Rookhuizen, of weer een supersonische camera die nog beter datgene fotografeert in de natuur waar de National eigenlijk ook al mee vol staat.
Telkens weer een nieuwe phone, álles uitprinten ook wat je helemaal niet nodig hebt, sushi bestellen en thuis laten bezorgen terwijl je het prima voor een prikkie zelf kan fröbelen.
De zalando die ons wijs maakt dat we permanent schoenen, tassen en jurkjes moeten bestellen.
Ach ik kan nog wel even doorgaan met de lijst van totaal overbodige rimram...

Bezuinig..word vakkenvuller!

Altijd blijf ik bezig met speuren naar nog weer nieuwe tips en methodes om zo zuinig mogelijk te leven.

Het is een verslavende hobby die je bovendien nog aardig wat oplevert ook.
Ik heb daarom mijn koopgedrag in de supermarkt nog eens onder loep genomen.
Blogde ik al over het heilige boodschappenlijstje en niet pinnen maar contant betalen, nu doe ik sinds een paar weekjes 'het tweede rondje' in de supermarkt.
Mijn tweede rondje is een moment van bezinning dat ik in de supermarkt zélf neem.
Het heilige boodschappenlijstje wapent mij namelijk niet voor alle psychologisch perfect uitgedokterde valkuilen en natuurlijk mijn eigen impulsieve kooplust. (Twee voor de prijs van één, 35% kassakorting en de 3 naar keuze voor allemaal dezelfde prijs...noem het maar, ze rekenen je rijk waar je bij staat..dénk je)
Voor ik naar de kassa ga, loop ik met mijn wagentje naar een wat rustiger hoekje van de winkel.

Koop je eigen IK terug..voor weinig.

Nu ik zo ongeveer een jaartje heel bewust géén spullen meer aanschaf, merk ik dat dit een enorme rust geeft. Met spullen bedoel ik dan met name de sfeermakertjes voor in de woonkamer die seizoensgebonden en o ja zeker ook modegevoelig in enorme hoeveelheden bij Leen Bakkers, Actions, Zeemannetjes en marktkramen lagen te lonken.
Maar daar is heel bewust een halt aan toegeroepen. Dankzij Annemarie. Annemarie liet mij even lekker schrikken met haar Succes-kasboekje, dat ik overigens in de bieb heb geleend. Na het lezen van Annemarie's boek ben ik met frisse tegenzin dat kasboekje gaan opzetten (heel bezuinigend in een oud schoolschriftje van dochter) en jawel hoor, KATJINGGG!! de kostenpost 'overigen' bezorgde mij het gevoel van een ware junk.
Ontkenning (moet een rekenfoutje zijn hoor), 'dit is tijdelijk!' en ook de: hier- kan- ik -zo- weer- zonder-fase. Het kwam allemaal voorbij...
Maar die kostenpost was hoog. Heel hoog.
Al die fröbels en die lieve fotolijstjes en die keukenhandigheidjes en die geinige wc-verfris-geurdingetjes. Die leuke ouderwetse koekblikjes, kaarsenhouders, zogenaamd oud glaswerk, dienbladen, sierkussens...oh gossie.
Rigoreus heb ik het roer omgegooid en de hand is ferm op de knip gegaan.
De eerste beloning kwam aan het eind van die maand.
Maar nu ruim een jaar na dato, merk ik dat ik afgekickt ben.
Het doet me niks meer dat we in brocante stijl de voordeur moeten opsieren. Dat de keuken een Franse boerenuitstraling moet hebben, ondanks dat ik in een tussenwoning uit de jaren 70 woon...Dat mijn slaapkamer er Engels landelijk uit moet zien en dat op de grote houten eettafel aardewerken schalen vol met pompoenen, citroenen en vazen met rozen moeten staan.
Ik ben ook gekker op mijn spullen geworden die ik al had. De oude houten snijplanken, de aardewerken schalen met dat barstje eraf of die al krakelé is omdat-ie nog van mijn oma afkomt. Die mooie blauwe vaas met bijna alleen maar klimop erin en de wilde stengels dille die hier in de berm groeien.
Verder geen verandering van zaken.
Laten zoals het is. Geen getrek en gesleep met items.
Ik heb al een jaar dezelfde kussens op de bank liggen met dezelfde plaids en dat zegt wat!
Kun je nagaan... (junk)
Ik maak op, ik verbruik en ik verslijt. Dat is hoe ik met al die spullen, voorwerpen, kleding, schoenen, laarzen om wil gaan. Ik doe niet meer met de mode mee, maar combineer met wat ik heb. En dat gaat prima! Eigenlijk is dat zelfs heel leuk.
Ik ben eindelijk IK, dankzij het feit dat ik doodgewoon mijn geld in mijn portemonnee moest gaan houden.
(en ze leefden nog lang en gelukkig)

Acceptatie, tijdperken en kaneelkaarsjes...

Alleerst zal ik moeten accepteren dat ik opgescheept zit met 'de sliert'. Zie klaag blogje hieronder.
Wat ik ook doe en knutsel en uitprobeer...sliert stays.
Het acceptatie proces gaat verder dan de blog sliert. Met al die heftige berichten over de financiële wereld, onze wereld, mijn wereld, ligt er volgens mij een toekomst op openbarsten waarin nog heel veel geaccepteerd zal moeten gaan worden.
Misschien ben ik arrogant als ik stel dat de mensen die nu al een paar jaar bewust consuminderen, bewust besparen, bewust frugelen, bewust herontdekken wat er vroeger aan sfeervolle rituelen en huishouden bestieren zo waardevol was,  hier een voorsprong hebben op degenen die nog steeds in het "t gaat wel weer over'  -tijdperk zijn blijven hangen. Die zich geen moer van die hele niet populaire recessie hebben aangetrokken en gewoon zijn blijven leven zoals ze vonden dat ze daar goed aandeden.
De 'L Oreal reclame met de afgrijselijke kreet:  'Je bent t waard!'  komt op de een of andere manier spontaan bovendrijven. We hebben ons te lang in het kader van de bakken met geld verdienende commercie laten behandelen als een stel verwende kleuters.
We verdienen het, we hebben er recht op en we hoeven met niks minder te doen dan absolute exclusiviteit. ( ook al houdt dat in dat iedere buurvrouw het ook heeft, draagt of gebruikt)
We zullen straks voor andere keuzes staan. Veel mensen trappen er ook al niet meer zo vaak in.
Er gaat veel veranderen. Dat kan niet anders. Dat hoeft ook niet verkeerd te zijn. Misschien doet het zelfs op een bepaalde manier de integriteit van de levensstijl wel goed.
Weer voelen dat je blij bent met een mooie trui voor kerst. Weer verheugen op het weekend waarin je een extraatje bij de koffie hebt. Genieten van een mooie herfstschaal gemaakt van je wat gevonden hebt op je herfstwandeling in het bos. Kaneelkaarsjes aan en weten dat ze speciaal zijn. Geen pakje dat je nog maar eens gedachtenloos bij de Blokker uit een rek hebt gegrist.
Nee, speciaal gekocht met het oog op de gezellige sfeer die je wilt maken in je huis...in je thuis.
Veel bloggers die dit lezen kennen dit concept al láng, maar veel mensen om je heen kijken je toch nog steeds meewarig aan als je dit zegt.
Ik wil geen kunstmatig, romantisch sausje gieten over iets wat wereldwijd als een drama wordt aangemerkt. Maar ik kan er niks aan doen. Iets in mij verteld me dat we nog dieper moeten duiken met z'n allen voor er echt iets veranderd in alle lagen van de maatschappij in het weer voelen wat de essentiele waarden zijn voor een tevreden en vooral gelukkig leven.
Eenvoud loont.
Wat een bevrijding ook om gewoon je favoriete kleding helemaal af te dragen, omdat toch geen normaal mens meer de dwingelarij van de modewereld kan betalen. Met hun dat 'bont weer in is.'
Of de iele liflafjes van beestjes die te klein en te fijn zijn om als voedsel te dienen met rust te laten. (dijbeenboutje van de kwartel (maatje lucifer) lamsrack, met een stukje vlees net naast de ruggengraat ter grote van 5 eurocent, kalfsoester, lekker wit, omdat-ie nooit buiten is geweest en als galgenmaal nepmelk uit een fles heeft gehad)
We moeten weer terug naar een faire en reeële levensstijl. Misschien kan het wel niet anders dan via dat eeuwige geld..

Dit bespaart je honderden euro's per jaar.

Het besparen zit 'm zo onderhand in het bloed. Des te beter.
Gemotiveerd blijven en er lol in blijven houden om met weinig financiële middelen het tóch allemaal voor elkaar te krijgen.
Oog blijven houden voor de instinkers die de consumtiemaatschappij zo rijk is. Zoals de belachelijke prijzen voor gesneden en gewassen groenten, je wijs laten maken dat een andere energiemaatschappij zoveel goedkoper is dan die je nu hebt. Ze gooien met energieprijzen en vertellen je er niet bij dat het de transsportkosten zijn die de rekening onaangenaam kunnen ophogen. Neem vooral de maatschappij uit je eigen regio. (er zit altijd wel een groene tussen als je dat wilt)
Tevreden zijn met wat je hebt aan meubels, kleding en je niet gek laten maken door reclames voor modegevoelige items. Wat dacht je van wéér kussens in de nieuwe modekleur voor het komende najaar..shutters inplaats van overgordijnen en die ouderwetse planten moeten de groencontainer in omdat de vetplant van groot formaat nu hot is. Trap er lekker niet in.
Niet mee in de ratrace om snufjes en gadgets te moeten hebben en mobiele telefoontjes die nog net niet je eigen begrafenis voor je regelen, maar verder zo'n beetje álles voor je schijnen te doen. Kost wel wat...maar dan ben je ook update. Kan je door AH lopen met je gezicht op je beeldschermpje gedrukt zodat meneer Heijn je kan vertellen hoe jouw favoriete boodschappenlijstje er ook al weer uitzag. Kassa!
Merkengekte en je tuin als ultieme buitenhuiskamer in te moeten richten inclusief tuin-schilderijen voor op je schutting (?!!*&^*()!!) en ja echt, buitenschemerlampen.
Zo dat was weer even een ouderwets "hou het geld in je knip" oppeppertje.
GRATIS.

Euro op sterven na dood?

Er is weer een hoop reuring in moneyland.
Stresstesten voor banken, eurowaardes die als fragiele dominosteentjes worden afgespiegeld. Meer geroep om weer de eigen valuta voor de afzonderlijke landen.
Meer noodlijdendende economiën in de landen direct om ons heen. Spanje meldt zich nu ook voorzichtig aan, Portugal heeft nog niet genoeg en ook voor Ierland moet de miljarden-injectie op herhaling. O ja, en lenen betekend gewoon geven als je in het aan Griekenland doet.

Waar moet dat heen?

Wie is zoete lieve Gerritje die al sinds begin 19oo altijd alles betaalde?

Worden de mensen die al 10 jaar lang roepen dat ze die goeie ouwe gulden zo graag terug willen, niet langer als loslopende en raaskallende geld-anafalbeten meer aangekeken?

Dat het één grote vette leugen is geweest dat we er met z'n allen op vooruit zouden gaan door de komst van de euro, daar is nu echt iedereen wel achter. Dat onze koopkracht er op vooruit zou gaan, is opgegaan voor de kleine elitegroep, die elkaar de handel van het omruilen van de gulden naar de euro heeft toegespeeld. Niet voor ónze koopkracht.

En dat wij gewone burger eenvoudigweg ons gehalveerde loon op die allereerste euro-loonstrook niet konden geloven, staat ook iedereen als een posttraumatische stressstoornis in het geheugen gegrift. Of wil je soms beweren dat je niet met een rekenmachine hebt omgerekend of dit wel kon kloppen?! ;-)

 Dat we in de winkels al heel snel merkten dat de prijsstickers geen F meer maar € hadden gekregen en dat was dan dat.

Dat je bloemkool of je haring omgerekend in guldens absurde bedragen zijn gaan kosten was inderdaad 12 jaar geleden ondenkbaar.

(2 nieuwe haring alstublieft visboer. Uitjes erbij? Ja, graag apart. Dat is dan 9 gulden 20 mevrouwtje.)

Aanbieding hollandse bloemkool: 3 gulden 95...

Maar een bloemkool kost nu wel €1.79

En een nieuwe haring €2.40...

Er is een verhelderend boekje op de markt gelanceerd over de toekomst van de euro.
 Zie plaatje.
Verder een interessante site:
http://www.allesovereuro.nl/Home.php

Enkele opmerkelijke kreten:

Griekenland jarenlang gelogen heeft over de staat van zijn overheidsfinanciën, bleek enkele jaren na de invoering van de euro. Ook Frankrijk en Italië bleken uiterst creatieve boekhouders te zijn.

alle lidstaten van de Europese Unie verplicht zijn de euro vroeg of laat in te voeren. Alleen Denemarken en Groot-Brittannië hebben een vrijbrief.

93 procent van de Europeanen vindt dat de introductie van de euro als gevolg heeft gehad dat alles duurder is geworden.

sommige vooraanstaande Amerikaanse economen aan de vooravond van de invoering van de euro voorspelden dat de euro tot burgeroorlogen zou leiden in Europaer nu al meer euro’s in omloop zijn dan de Amerikaanse dollars.

Nou ja, voorlopig zitten we nog wel vast aan deze rollercoaster van de eindeloze handel in geld. En zal je gewoon ouderwets verrekte goed op je eigen eurootjes moeten passen en gemotiveerd moeten blijven om lekker zuinig te zijn.

Macedonië, vakantieverslagje

Weer terug van weggeweest. Heerlijke vakantie gehad in Macedonië.
Apart land hoor. Ik dacht het zal wel wat van Griekenland weghebben. Tenslotte zijn het de buren, hebben ze ooit al heel lang deel uitgemaakt van Griekenland en maakt Griekenland zich ondanks hun eurodrama ook nog steeds pislink dat ze Macedonië-landje-pik door de flinke Griekse neuzen is geboord bij de opdeling van het voormalig Yoegoslavië. Alsof ze zich Macedonië überhaupt kunnen veroorloven!...Alsof je een hamster wilt blij maken met een sinaasappel...gaat niet lukken ook al ziet het er nog zo lekker uit, hier komt dit beestje nooit doorheen...

Maar niks Grieks hoor. Macedonië lijkt ontzettend op een oostblokland. Niet alleen qua taal en alfabet, maar ook in huizenbouw en bevolking. En de auto's! De Zastafa Yugo's rijden er zwierig en levenslink rond. Zo oud als een museumstuk en mooi van lelijkheid! Ze hangen letterlijk van het plakband aan elkaar.

De Macedoniër zelf ziet er over het algemeen tenger en wat grauw uit. Moe ook. Er moet hard gewerkt worden in een land waar eigenlijk genoeg ingrediënten aanwezig zijn voor een rijk leven. In de zin van zon, natuur en mogelijkheden. Het is een centenkwestie. Berooid achtergebleven na een moegestreden oorlog die vooral gewonnen is door de buurlanden.

Ze zouden lekker olijfbruin zmoeten zijn met dat mooie weer, maar ze zijn veelal afgetobt door binnenwerk. De mode is er niet of nauwelijks doorgedrongen. Ze zijn eerder verlegen en erg sober, zéér vriendelijk en behulpzaam. Engels is er net zo lastig als Bengaals en dat is vaak lastig.

Geen  gulle Griekse ouzo's, tzatsiki's en Zorba-dansende vrolijkheid. Het is een serieuze aangelegenheid om te leven in Macedonië.
Het land heeft veel mogelijkheden. Zéker wat betreft klimaat. Met dat weer moet je in feite nog aardbeien aan courgetteplanten kunnen kweken. Maar no way.
Geen aubergines, courgettes, paprika's in 6 kleuren, olijven of andere overdaad aan groenten.
Op de lokale fruit en groente markt viel me steeds op dat het tomaten, komkommers, meloenen en kersen zijn.
Ook op de menukaarten is de groente puur voor een randje kleur in aantocht op de rand van het bord en altijd is het een mix van doperwten, blokjes wortel en treurige broccoli uit een overduidelijk diepvriespak.
Ik snap er niks van!
Geen knoflook in het eten. ?!! Geen uien, geen kruiden, geen basilicum, oregano, tijm...hoe kan het?!
Je zou bijna denken dat ik geen fijne vakantie hebt gehad maar dat is allerminst waar. Het weer is er fantastisch. Het meer van Ohrid is idioot helder en de mini-forelletjes komen je gewoon langs je lijf zwemmen als je stil in het water blijft liggen.
De prijzen in Macedonië zijn ongelooflijk laag. Met z'n tweetjes uit eten inclusief uitstekende Macedonische wijn is voor hooguit een €10,= en dan heb je het nog uitgebreid gedaan ook.
Neerstrijken op de knusse terrasjes kan je rustig doen. Je betaald nog geen euro voor een heerlijk knetterkoud glas bier en een mooie witte wijn. Mocht je van shoppen houden dan kan je er je hart ophalen, want alles kost drie keer niks.
Deze verleiding met succes weerstaan, want de mama van deze casa weet inmiddels dat je altijd weer meer van hetzelfde koopt.
Ik heb als souveniertjes wat kekke iconen armbandjes en kettinkjes meegenomen voor dochterlief en zus. Humor. Want het is er zo Orthodox als 't maar kan. Overal is een heilige voor en wij hebben er Maria met de Baard bij verzonnen, die is tegen een slecht humeur, want we wisten wat voor 'n weer ons hier te wachten stond...
 Verder voor wat lieve mensjes om mij heen prachtige tubes met acaciahoning-crème en pure olijvenzeep. Ik durf niet te vertellen wat het daar kost...want dan maak je hier nóóit meer iets zelf.
Goed, ik ben weer thuis. Meteen teruggeworpen op warme thee, een knus breiwerk en mijn heerlijke blogwereldje...en met een bruine kop en genoeg zon in mijn  lijf om er weer tegenaan te kunnen.
Ik denk dat ik vanavond maar eens boerenkool ga maken..haha.