Minimalisme drang

..en ineens was hij daar. Ik keek rond in mijn woonkamer en wat ik aldoor als knus had gezien, ervoer ik ineens als benauwend. Hoe kan dat? Geen idee. Maar het leek wel alsof ik een bril had opgedaan met de juiste sterkte. Alles was messcherp in beeld. Ik zag de hoeveelheid aan prullaria zou ik willen zeggen, maar daarvóór was het geen prullaria voor mij. Eigenlijk was ik van plan om de kerstboom op te zetten en het huis wat in kerstsfeer aan te kleden. En dat is natuurlijk wel zo'n beetje de horror voor de zuivere minimalist onder ons. Ik bekeek nog eens de schilderij lijstjes met lieve foto's, de waxinelichthouders en vaas met droogbloemen. Een gerieflijke hoeveelheid kleurige kussentjes op de bank en het uitnodigende dekentje over de leuning gedrappeerd. Als hier nog een kerstboom in moet dan word ik gek... maar vorig jaar stond-ie er toch ook? Ik besloot ter plekke dat ik helemaal geen kerstboom wilde in deze overdaad aan uitgestalde 'gezelligheid'. Ik wilde liever ook weer een echt boompje en dan een kleine. Met misschien alleen maar lichtjes er in en wat witte houten sterretjes. Ik wist het zelf nog niet, maar ik had het minimalisme virus opgelopen. Want ik begon met het wegruimen van heel veel spullen, sorteerde wat naar de kringloop kon of gewoon weg. Ik ruimde op, maakte leeg en het voelde heerlijk. Dus ik ging door. Ieder ritje naar de kringloop gaf een kick. Mijn zusje heeft binnenkort een kraam op een rommelmarkt en ik bracht er dozen vol met spulletjes naartoe. Weg ermee. Soms werd ik even bang. Wat nou als ik hier spijt van krijg? Maar eigenlijk weet ik meer dan zeker dat dit niet gaat gebeuren. Omdat ik een eenpersoons huishouden drijf, kon ik ongeremd doorgaan. Er hoeft niet overlegd te worden of onderhandeld. Foto's gingen in een mooie doos en waxinehoudertjes weg. De berg kleurige en van velerlei formaat kussens, werden vervangen door een paar hele rustige creme witte. Mooi materiaal en zacht. En nu alleen het formaat dat ik nodig heb in mijn rug. Gekocht in de black fryday hype en daardoor met een fikse korting. Mijn bank leek er weer nieuw en prachtig en vooral uitnodigend door. Ik had geen idee dat dit mooie meubelstuk eigenlijk gegijzeld werd door die waanzin aan kussentjes-geweld. Maar nu het gekke. Ik heb de hut voor mijn gevoel praktisch kaal getrokken. Maar ik heb nu al een aantal mensen gehad die spontaan zeiden:'wat heb je het gezellig'. En dat terwijl ik toch nooit troep had liggen; stapels tijdschriften, dooie planten of rondslingerende huisraad. Eigenlijk ben ik van nature al redelijk geordend. Mijn planten heb ik trouwens ook rigoureus geruimd. Laat stichtingen als helpstekkies of hulpplant het niet horen. Maar alles wat er eigenlijk niet meer pastte of pierig bleef ondanks verpot sessies en extra tlc heb ik gewoon weggedaan. Ik heb nu nog een paar planten, die het goed doen, op de juiste plek staan en alsof het zo moest zijn, 4 jaar geleden zelf heb aangeschaft na mijn scheiding. Trouwe honden. Ik leef nu 2 weken in mijn minimalisme bubbel. In tussentijd heb ik het boek (bij de digitale bieb geleend) van Joshua Fields Milburn gelezen en dat was een eyeopener als het gaat om het mentale gedeelte dat minimalisme inhoud. Aanrader. Want het is niet normaal hoeveel het met je doet als je echt gaat opruimen. Mijn hoofd is zoveel leger en ik ervaar meer overzicht. Hij schrijft onder andere over het koesteren van je passies. Dat zette mij aan het denken. Ik hou zo van schrijven. Maar waarom doe ik dat niet meer? En wat als ik dat wel weer ga doen..

wat ik niet zie...wens ik mij nie

en zo is dat.

Ik heb vorig jaar een NEE/NEE sticker op mijn pitoreske brievenbus geplakt.
Wij gingen namelijk een drietal weken met vakantie. En dan let de overbuurman op onze casa. Dat neemt hij erg serieus en erg letterlijk.
(de lieve man zet zelfs mijn lege (!) containers aan de weg.dat was weer minder want de gemeente rekende gewoon 4.50 per keer.)
Om te voorkomen dat mijn overbuurman zich een liesbreuk zou gaan tillen aan het overvloedig aangeboden reclamevoer, dat onze Zutphense brievenbussen als een niet te stoppen papierdiaree teistert, is er zo'n foeilelijke NEE/NEE sticker midden op het boerengroen geplet.
Ziet er vintage uit. Boerengroen met oranje schreeuwletters.
Neme men daarbij een flinke scheut automatische overboekingen en de uitkomst van de som = weinig post.
Dat was wel effe opkijken bij thuiskomst.
Want dat naast de puist aan wasgoed er ook een klus pur sang op ons wachtte was een feit....de post.
Niet meer dus. De sticker is gebleven en nu zelfs geliefd,
Wie lacht niet die de mens beziet.
Maar er gebeurd met je innerlijk méér door zo'n foeilelijke sticker.
Er gaat namelijk ineens van alles aan je voorbij. Letterlijk hè.
En dan wordt er een nieuwe spreuk voor een good old wandtegel geboren:
"Wat ik niet zie..wens ik mij nie"
Geen aangeprate aanbiedingen meer. Ik koop geen voorraden voor vriezer en koelkast en ik maak op wat ik heb en ga dán naar de winkel en koop alleen wat ik nodig heb.
Klaar. En in het begin ook eng. Je moet er lef voor hebben zei ze trots.
Want we zijn van jongs af aan gehersenspoeld met woorden als voorraad, voorbereid zijn, ojee!! Op!!!= erg! ect ect ect.
Simplify your shopping-mode. Knop uit.
 Ik ben zo simpel als een kind in mijn aankopen en het lijkt wel alsof ik maar hooguit 3 dagen verzekerd ben van rondwandelen op deze aarbol als je mijn boodschappenkar ziet. En dat werkt prima.
Ik ben af van de 'wat áls'-druk en het werkt enorm bezuinigend voor je uitgavepatroon.
Ik heb mij voorgenomen dat mocht er ineens een schep visite voor de deur staan die uitgehongerd is, dat ik dan maar in mijn auto stap en naar patatboer of de chinees rij en daar MAALTIJD haal voor de hele bubs en daar niet moeilijk over doe.
Niet zeiken Tess, hálen!
Is welgeteld 2 keer gebeurd in een heel jaar....

...en ontwikkel een voelspriet voor...

Manieren om die (enorme?) lening op je huis af te betalen.
(en heb je geen hypotheek maar een lening voor welk ander iets ook in je leventje dan kan je Of rustig doorlezen Of naar een volgend blogje browsen)
Een hypotheek is geen doodnormale financiële bijkomstigheid in ieders leven, je hypotheek is gewoon een schuld.
Je bent pas financieel onafhankelijk en werkelijk vrij om je leven in te richten zoals jij dat wilt als je die hypotheek hebt weten terug te dringen tot je niet meer dan een maandelijks schijntje hoeft te betalen om daaraan te voldoen.
(En dan nog zou ik 'm lekker afbetalen tot het magische cijfer 0.)

ik moet nog leren genieten geloof ik....

De januari maand duurt me lang. Mijn goede voornemens om zo low-budget mogelijk deze maand door te komen, lijken systematisch te worden ondermijnt.
Met de boodschappen lukt het nog wel, maar dat heb ik dan ook grotendeels zelf in de hand.
Mits ik, eerlijkheidshalve, manlief NIET meeneem naar welke supermarkt dan ook....
Het zijn de onverwachte uitgaven.

Spaarloon uitbetaald. Bij wie nog meer?

De kranten stonden er heel eventjes bol van dat er zo'n run was geweest op de laatste ronde van het spaarloon.
Ik ben een van die mama's die meegerend is.
Onze financiele administratie deed eind oktober heel aardig/argeloos een mail rond waarin dat werd uitgelegd en ook 2 invulformulieren voor als je daar nog gebruik van wilde maken. Wisten die veel dat dit binnen 2 weken tot een ware paniekaanval onder de bankmensjes zou leiden...
Ik was meteen geïnteresseerd. Ik werk nu voor het tweede jaar bij mijn bedrijf en nog steeds onder jaarcontract, dus tot echte drastische toekomstplannen qua spaarloon of levensloop-gedoe is het nog niet gekomen. Is ook nog zinloos voor mij. Eérst in vaste dienst en dan kan dat.
Maar oké. Ik hup de boel ingevuld en niet verder kijkend dan mijn neus lang is het ene formulier in postvak fin.adm. en de ander opgestuurd naar Centraal Beheer want daar moest een rekening worden geopend voor mij.