geluk zit in een klein potje.

ik had al zo'n gevoel dat we voor het vijfde jaar op rij een meer dan heerlijke voorzomer zouden gaan krijgen. En dus ben ik mijn jonge aanplant al vroeg gaan kiemen en poten.
En zie hier. Trotse spruiten van de Ackersloot pompoen. Dieporanje, nootachtig van smaak en in augustus als één van de eerste al te oogsten.
Mijn peulen gaan ook de grond in en de jonge aanplant voor de groene pepertjes brult de aarde in hun potje uit.
Ik geniet ervan. Nog even geduld en ze gaan de volle grond in.
Toen was geluk nog heel gewoon...

voor alles wat genoeg is...lekker besparen maar!

ontwikkel een voelspriet voor wanneer het 'genoeg' is.
Mijn oma zei altijd: 'op is tekort'. Dan had ze het over eten, aan de tafel mochten de bodems van de schalen niet in zicht komen, zeker niet als er visite mee at.
Maar hoe zeer ik de oude wijsheden en het ouderwetse huishouden ook waardeer, hier zat ze er toch wel degelijk naast.
Wij zijn allemaal grootgebracht/gehersenspoeld dat we niet tekort mogen schieten en dat het genoegpunt bereiken eigenlijk moet worden gezien als het minimaal te behalen punt.
Net genoeg...

olympisch bezuinig-fakkeltje

Op de één of andere manier moet je soms weer even in je eigen gareel.
Terug naar de super gemotiveerde fase die je dan weer eens wat meer en soms weer eens wat minder voelt.
Wat ik wel merk is dat je ook in de minder bewuste fases niet meer zo maar terugvalt in een überspenderende golf. Het blijft inmiddels op de automatische piloot ook steeds beter binnen de grenzen van de min of meer veilige financiele modus.
Dat is goed, dan heb ik toch bereikt dat mijn begonnen lifestyle-change niet meer een vlaag is, maar ook een  levensstijl is geworden.
Sommige uitgaven krijg ik gewoon echt mijn portemonnee niet meer uit.
Maar door te blijven graven in inspirerende boeken uit de onuitputtelijke bibliotheek en te blijven lezen op de andere blogs, houd ik mijn vuurtje brandende.
Tips blijven immer welkom en ik blijf ze dan ook met onverminderd enthousiasme verzamelen en publiceren op mijn bespaartips-pagina.
wat een heerlijke hobby!

Oei oei...ik moet een binnenblijvert zijn vandaag!

Nou daar gaat mijn plan dan om vanmorgen lekker de markt af te struinen.
Ik zag mijzelf alweer zakken met misvormde paprika's kopen voor een euro. Tomaten die te rijp zijn voor 0.50 een kilo. (maak je de lekkerste soep en pastasaus van) Verder de aubergines die krom zijn voor een habbekrats en als klap op de vuurpijl die magistrale bibliotheek die ons prachtige Zutphen rijk is met een uitvoerig bezoek vereren. Die is gevestigd in een enorme gothische kerk. Dus wat een sfeer!
Daar een kopje koffie pakken, de krantjes lezen en tijdschriften doorbladeren en natuurlijk weer duiken in de boeken over mijn favoriete levensstijl, symplify, consuminderen, money-control, kookboekje scoren met gekke recepten(vaste prik), een biografie over een bekende wereldburger (is zo leuk! echt waar je leest de meest verbazingwekkende dingen) en 2 of 3 heerlijke historische romans, want ik ben nog tot maandag vrij!
Maar het stormt!!!!!
Niet normaal. Slagregens, rukwinden..noodweer.
Ik zie me genoodzaakt om hier onder te duiken in blogland. Tussen al de heerlijke blogs en dat is vanaf de bank ook een uitje hoor.
Maar verdikkie, ik baal wel hoor. Misschien dat de wind vanmiddag nog gaat liggen en dan kan de bibliotheek wel doorgaan.
We zullen zien...Hoe is het met jullie?
Al weggewaaid?

Kerst, kosten en kneuterigheid.

De kerstsfeer is in volle hevigheid over mij heen gestroomd.

Daar hoef je trouwens ook niet zo veel voor te doen, ik ben dol op kerst.
Ik hou van de sfeer, de nostalgie, de warmte en zelfs de kitsch.
Het mag van mij allemaal.
Ik hou er alleen niet van als kerst de duurste tijd van het jaar wordt genoemd.
Dat december 'de dure feestmaand' als predikaat krijgt.
Ik vind dat een knieval aan de inventiviteit die je als echte consuminderaar en creatieve bezuiniger niet moet willen maken.
Mijn boom is dan ook een neppert die ik al járen heb. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat een prachtige boom die zeker 10 tot 12 jaar heeft staan groeien, voor de prijs van een flinke bos bloemen wordt verkocht. Hij staat vervolgens dapper een kleine maand te overleven (en meestal overlijden) in je te warme huiskamer. Terugzetten in de tuin is bij mij niet meer mogelijk: francobollo (postzegel) staat overvol!
Mijn respect voor de natuur krijgt dan een knauw. Dat kan je niet maken...
Ik doe niet mee aan hypes voor moderne bomen, zoals de landelijke boom waarin ineens alleen maar houten figuurtjes met schors en riet mogen hangen.
Intratuin, Europatuin en Tuinland doen er flink hun voordeel mee, al deze natuurlijke produkten liggen voor idioot hoge prijzen nu hoog op de schappen gestapeld.
Ook geen kerstballen in staalgrijs en kristallen schitterpegels met strass, voor een 'classy' boom waar een prijskaartje aan mag hangen lieve mensen.
Gewoon mijn twee dozen (nog van kerstpakketten dus heel makkelijk herkenbaar door de winterse taferelen erop) waarin mijn geijkte tuigage voor de neppert zitten.
Juist het feit dat ze al jaren en jaren meegaan maken ze voor mij nóg dierbaarder en sfeervoller.
Met kerst eten we gezellig samen. Geen gerechten die ik niet kan uitspreken, geen beesten op tafel die in andere seizoenen worden geknuffeld of petieterige stukjes vlees van een sneue duif of een kwartel.
Geen opgefokte plofkalkoen en al helemaal geen doodgemartelde gans.
Ik dek de tafel met mooi linnengoed en servies dat al jaren in de familie is. We kleden ons mooi aan en de sfeer is compleet. Een mooi glas met een inhoud naar ieders believen en de in Italiaanse stijl volgekwetterde maaltijd kan beginnen. We praten, lachen, denken aan hen die er niet meer zijn of vertellen anekdotes die we wel kunnen dromen. Het hele scala komt voorbij. Familie zoals familie is.
Kerst en oud&nieuw zijn echt het hoogtepunt van het jaar maar zonder gekke uitgaven.
Ik merk er hoegenaamd niets van in de portemonnee.

op jaarbasis...appeltje, eitje!

Lunchen komt iedere dag voorbij. Tenminste bij mij wel.
Ik neem altijd mijn eigen boterhammen en wat dies meer zij mee.
Ik weet inmiddels als geen ander hoe schrikbarend de bedragen zijn op maandbasis (laat staan op jaarbasis) als je maar lukraak broodjes besteld of op weg naar t werk de warme bakker met een bezoekje vereert.
Vorige week had ik er een gesprekje over met een collega. Die kon zich niet voorstellen dat je nou werkelijk een duit in het zakje deed met het kopen van een lunch.
Wij aan het rekenen dus. En wat dacht je?
Jawel op jaarbasis ruim een half maandsalaris. ?!.')**&^^%^$!!!!
Lekker dus je broodtrommeltje meenemen. Een blaadje sla zelf 's ochtends op je broodje kaas neer laten vlijen en jezelf eens verwennen met af en toe een krentenbol.
Toen was geluk nog heel gewoon.

Koop je eigen IK terug..voor weinig.

Nu ik zo ongeveer een jaartje heel bewust géén spullen meer aanschaf, merk ik dat dit een enorme rust geeft. Met spullen bedoel ik dan met name de sfeermakertjes voor in de woonkamer die seizoensgebonden en o ja zeker ook modegevoelig in enorme hoeveelheden bij Leen Bakkers, Actions, Zeemannetjes en marktkramen lagen te lonken.
Maar daar is heel bewust een halt aan toegeroepen. Dankzij Annemarie. Annemarie liet mij even lekker schrikken met haar Succes-kasboekje, dat ik overigens in de bieb heb geleend. Na het lezen van Annemarie's boek ben ik met frisse tegenzin dat kasboekje gaan opzetten (heel bezuinigend in een oud schoolschriftje van dochter) en jawel hoor, KATJINGGG!! de kostenpost 'overigen' bezorgde mij het gevoel van een ware junk.
Ontkenning (moet een rekenfoutje zijn hoor), 'dit is tijdelijk!' en ook de: hier- kan- ik -zo- weer- zonder-fase. Het kwam allemaal voorbij...
Maar die kostenpost was hoog. Heel hoog.
Al die fröbels en die lieve fotolijstjes en die keukenhandigheidjes en die geinige wc-verfris-geurdingetjes. Die leuke ouderwetse koekblikjes, kaarsenhouders, zogenaamd oud glaswerk, dienbladen, sierkussens...oh gossie.
Rigoreus heb ik het roer omgegooid en de hand is ferm op de knip gegaan.
De eerste beloning kwam aan het eind van die maand.
Maar nu ruim een jaar na dato, merk ik dat ik afgekickt ben.
Het doet me niks meer dat we in brocante stijl de voordeur moeten opsieren. Dat de keuken een Franse boerenuitstraling moet hebben, ondanks dat ik in een tussenwoning uit de jaren 70 woon...Dat mijn slaapkamer er Engels landelijk uit moet zien en dat op de grote houten eettafel aardewerken schalen vol met pompoenen, citroenen en vazen met rozen moeten staan.
Ik ben ook gekker op mijn spullen geworden die ik al had. De oude houten snijplanken, de aardewerken schalen met dat barstje eraf of die al krakelé is omdat-ie nog van mijn oma afkomt. Die mooie blauwe vaas met bijna alleen maar klimop erin en de wilde stengels dille die hier in de berm groeien.
Verder geen verandering van zaken.
Laten zoals het is. Geen getrek en gesleep met items.
Ik heb al een jaar dezelfde kussens op de bank liggen met dezelfde plaids en dat zegt wat!
Kun je nagaan... (junk)
Ik maak op, ik verbruik en ik verslijt. Dat is hoe ik met al die spullen, voorwerpen, kleding, schoenen, laarzen om wil gaan. Ik doe niet meer met de mode mee, maar combineer met wat ik heb. En dat gaat prima! Eigenlijk is dat zelfs heel leuk.
Ik ben eindelijk IK, dankzij het feit dat ik doodgewoon mijn geld in mijn portemonnee moest gaan houden.
(en ze leefden nog lang en gelukkig)

Acceptatie, tijdperken en kaneelkaarsjes...

Alleerst zal ik moeten accepteren dat ik opgescheept zit met 'de sliert'. Zie klaag blogje hieronder.
Wat ik ook doe en knutsel en uitprobeer...sliert stays.
Het acceptatie proces gaat verder dan de blog sliert. Met al die heftige berichten over de financiële wereld, onze wereld, mijn wereld, ligt er volgens mij een toekomst op openbarsten waarin nog heel veel geaccepteerd zal moeten gaan worden.
Misschien ben ik arrogant als ik stel dat de mensen die nu al een paar jaar bewust consuminderen, bewust besparen, bewust frugelen, bewust herontdekken wat er vroeger aan sfeervolle rituelen en huishouden bestieren zo waardevol was,  hier een voorsprong hebben op degenen die nog steeds in het "t gaat wel weer over'  -tijdperk zijn blijven hangen. Die zich geen moer van die hele niet populaire recessie hebben aangetrokken en gewoon zijn blijven leven zoals ze vonden dat ze daar goed aandeden.
De 'L Oreal reclame met de afgrijselijke kreet:  'Je bent t waard!'  komt op de een of andere manier spontaan bovendrijven. We hebben ons te lang in het kader van de bakken met geld verdienende commercie laten behandelen als een stel verwende kleuters.
We verdienen het, we hebben er recht op en we hoeven met niks minder te doen dan absolute exclusiviteit. ( ook al houdt dat in dat iedere buurvrouw het ook heeft, draagt of gebruikt)
We zullen straks voor andere keuzes staan. Veel mensen trappen er ook al niet meer zo vaak in.
Er gaat veel veranderen. Dat kan niet anders. Dat hoeft ook niet verkeerd te zijn. Misschien doet het zelfs op een bepaalde manier de integriteit van de levensstijl wel goed.
Weer voelen dat je blij bent met een mooie trui voor kerst. Weer verheugen op het weekend waarin je een extraatje bij de koffie hebt. Genieten van een mooie herfstschaal gemaakt van je wat gevonden hebt op je herfstwandeling in het bos. Kaneelkaarsjes aan en weten dat ze speciaal zijn. Geen pakje dat je nog maar eens gedachtenloos bij de Blokker uit een rek hebt gegrist.
Nee, speciaal gekocht met het oog op de gezellige sfeer die je wilt maken in je huis...in je thuis.
Veel bloggers die dit lezen kennen dit concept al láng, maar veel mensen om je heen kijken je toch nog steeds meewarig aan als je dit zegt.
Ik wil geen kunstmatig, romantisch sausje gieten over iets wat wereldwijd als een drama wordt aangemerkt. Maar ik kan er niks aan doen. Iets in mij verteld me dat we nog dieper moeten duiken met z'n allen voor er echt iets veranderd in alle lagen van de maatschappij in het weer voelen wat de essentiele waarden zijn voor een tevreden en vooral gelukkig leven.
Eenvoud loont.
Wat een bevrijding ook om gewoon je favoriete kleding helemaal af te dragen, omdat toch geen normaal mens meer de dwingelarij van de modewereld kan betalen. Met hun dat 'bont weer in is.'
Of de iele liflafjes van beestjes die te klein en te fijn zijn om als voedsel te dienen met rust te laten. (dijbeenboutje van de kwartel (maatje lucifer) lamsrack, met een stukje vlees net naast de ruggengraat ter grote van 5 eurocent, kalfsoester, lekker wit, omdat-ie nooit buiten is geweest en als galgenmaal nepmelk uit een fles heeft gehad)
We moeten weer terug naar een faire en reeële levensstijl. Misschien kan het wel niet anders dan via dat eeuwige geld..

Ga er maar even voor zitten...sorry het kon niet korter.

Afgelopen vrijdag is onze verzekeringsagent geweest.
We hadden hem uitgenodigd nadat er voor de tweede maal een brief op onze deurmat was gevallen van ASR,
Bij ASR hebben wij 2 polissen lopen. Eentje is een spaarloon-polis en eentje een lijfrentepolis.
In die brieven was de toon zo somber dat ze ons rechtstreeks adviseerden om 'naar een ander produkt om te zien'.
Het zijn brieven die je 10 jaar geleden (wat zeg ik, 5 jaar geleden!) niet voor mogelijk had gehouden.
Wij hadden inmiddels wel zo onze conclusie getrokken. Natuurlijk kijkend naar onze jarenlange inleg en wat het nu nog waard was in klinklare euro's.
Ook de sombere vooruitzichten voor een opleving in het financiële landschap speelden een cruciale rol.
Dit gaat nóóit meer opleveren, wat het zóú hebben opgeleverd als het allemaal in beetje meer in de lijn der verwachtingen was verlopen.
Tijd om spijkers met koppen te slaan. We wilden graag dat onze verzekeringsagent en ook financieel adviseur met ons mee zou rekenen, zodat we als leken zeker wisten dat we geen beren op de weg zagen.
Hij was er ook snel uit.
Kappen met die handel. Zo znel mogelijk eruit trekken wat het nú nog waard is en los er nog eens een lekker extra portie mee af op je hypotheek.
Mijn man is 56 dus zijn pensioen gerechtigde leeftijd is over een dikke 10 jaar.
In dat tijdsbestek trekt de rente (en de geleden schade van de afgelopen jaren) niet meer zo rigoreus aan dat je toch nog die beloofde bedragen hier uit gaat slepen.
Je woonlast zo vlot mogelijk zo laag mogelijk krijgen is voor ons echt het allerbeste.
Door het strenge en consequente financiële beleid van de afgelopen jaren is er al een hele flinke bres geslagen in die hypotheek.
Ons doel is nu om voor die 10 jaar om zijn op een woonlast te zitten van amper €200 en dat is zoals het nu gaat zeer haalbaar.
Zelfs als ons bij elkaar gepokkelde pensioen dan helemaal door het europese riool is afgedregt, kunnen we nog rondkomen van wat dan nog mag doorgaan van iets als een AOW.
Verder ben ik 9 jaar jonger en ik ben nog lang niet van plan om thuis te gaan zitten duimen draaien.
We werken allebei 3 dagen per week met veel plezier en voelen dit als onze pré-pensioen periode.
Een halve baan en een half 'pensioen'. We voelen ons er zeer bevoorrecht mee en maakt het bewust consuminderen en financieel slim leven helemaal de moeite waard.
Zelfs als we voor die tijd vanwege onze leeftijd/economische malaise/ reorganisatie uit onze banen worden afgeserveerd, kunnen we dan nog fatsoenlijk leven van een uitkering als het moet. En die kans is natuurlijk erg groot. Wie kan er straks in vredesnaam echt helemaal full-time tot zijn 67e door-arbeiden? Dat is een kleine, selecte groep. De 'rest' (lees mijns inziens minstens 75%)  moet weer ondergestopt worden in nieuw te bedenken uitkerings-achtige constructies met onwaarschijnlijke namen als deeltijd WIA of andere tijdelijke potjes als Vlak voor de Finish Gestrand-toelagekorting.
What ever, ze zullen iets moeten met die overgrote groep noeste werkers die het lichamelijk gewoon niet gaan redden om tot het gaatje van 67 de rug te buigen op de werkvloeren.
Want dat is de realiteit van nu. Dat is waar je je tegen moet wapenen en waar je je als uiterste op voor moet bereiden.
Het klinkt misschien heel pessimistisch zoals ik het nu opschrijf, maar gek genoeg geeft het juist een boost.
Een doel waar we ons in vastbijten en dat ons ontzettend motiveert.
We gaan ervoor. Financieel onafhankelijk. Niet door rentenieren, maar door overleven met wat je niet hebt...namelijk schulden. Want ook een hypotheek is gewoon een schuld.
De spaarloonrekening moet nog doorgaan, want als je die nu voortijdig stopt moet je 50% belasting betalen over het bedrag en krijg je een boete aangerekend. Waarschijnlijk is het spaarloon binnen 3 jaar door de overheid afgeschaft en dan kan je het gewoon belasting en boetevrij opnemen en ermee doen wat je maar verstandig acht.
Met de lijfrentepolis ligt het anders. Die mogen we nu zonder boete opdoeken, maar wel met toestemming van de bank, want de opbrengst was verpand aan de bank omdat we daar na ons 60e onze hypotheek mee wilden halveren.
Dat zal hoogstwaarschijnlijk geen punt zijn. Door de vele aflossingen, heeft het huis nu een overwaarde en is het voor de bank dus een zekerheid dat ze bij een CasaDiMama- faillisement altijd hun lening uit een verkoop terug kunnen krijgen.
Hoe zit bij jullie?
Hebben julllie ook zulke polissen ooit afgesloten? Krijgen jullie ook zulke waarschuwende sombere brieven? Wij krijgen dit jaar zelfs een kleine €190  compensatiegeld terug...omdat het verschil tussen de inleg en de waarde zo laag is. Dat is een beschermende regeling die door de overheid is opgelegd aan de maatschappijen. Een soort van foei!
Wie van jullie hebben ook dit soort stappen ondernomen? Of steek je juist je kop in het zand, omdat het allemaal zo ingewikkeld is? Of ben je het hiermee helemaal niet eens?
Nou het is een lijvig blogje geworden. Ik hoop dat je de moed hebt om het door te worstelen op deze regenachtige zondagmiddag. En reacties hierover zijn zéér zéér welkom!

Ondeugende Sangria

Met dit mooie weer en de verwachtingen voor het weekend alweer op de rol, wil ik toch graag een receptje neerzetten op de landkaart der gastvrijheid.
Zoals iedereen weet die op zijn budget moet/wil letten is het meest kostbare op ons boodschappenlijstje de alcoholische versnapering.
Een doorsnee biertje kom je nog wel mee weg, maar het aanbieden van een leuk glas wijn of iets in die trant port je uitgaven meteen omhoog.
Wil je toch een vrolijk drankje serveren dat dwars door alle regels van " nu wit of nu rood" heengaat dan komt daar de goeie ouwe Sangria om de hoek kijken.
Ik woon vlak aan de Duitse grens en ik durf eigenlijk niet eens te zeggen hoeveel ik kwijt ben aan een 2 liter (!!) fles Italiaanse tafelwijn....€1,99.
Deze lichtrode wijn smaakt overigens prima. Maar laten we wel wezen, dit is een samenraapsel van wijnen die over zijn van verschillende gaarden en misschien ook nog wel aangelengd.
Ik kan het niet proeven, want zeker in combinatie met wat hapjes of een pastaatje tinkelt-ie lekker weg.
Maar voor het maken van een Sangria is hij zelfs Perfect!
Maak de Sangria in een supergrote stenen kan of pul. Ik heb er laatst eentje bij mijn kringloopwinkel voor €2,50 op de kop getikt. Maak 'm liefst een dag van te voren.
Ik doe er sinaasappel in, in stukjes gesneden appel, wat perzik uit blik (ja hoor) en soms zomaar wat ander fruit dat ik nog over heb. Een klein stokje kaneel, wat vanillesuiker, en stiekem ook een scheutje citroenbrandewijn. Gewoon een uitgeperste citroen kan natuurlijk ook.
Dan is het een kwestie van proeven.
Zet de kan koel weg en serveer in wijde glazen vanwege het fruit met grappige lepeltjes erbij.
Supervrolijk en supergoedkoop.
Wel uitkijken, want de fruitsuikers in het fruit staan na een nachtje bol van de natuurlijk omgezette alcohol, dus zomaar even dat fruit wegsnoepen uit je glas kan je erg teut maken.
Zo dat was mijn zomers ondeugende receptje.
(p.s. met een paar pakken druivensap is de alcholvrije variant ook uitstekend te maken en net zo leuk op te dienen natuurlijk.)

Het leukste cadeautje

Vorige week was ik jarig. Hoe leuk is dat. Eén maal per jaar is het zover.
Afgelopen weekend kwam mijn zus(je) voor een avondje/nachtje om dat samen te vieren.
Dat doen we graag. We kletsen, borrelen en dollen en dat zijn écht heerlijke avondjes.

Maar het leukste vond ik nog het cadeau dat ze meebracht.
Mijn zus heeft een moeilijke tijd achter de rug. Met alle financiële gevolgen van dien.
Ze bracht een supergeinig tasje mee met inhoud.
Er zaten leuke kaarsjes in (vorm cactusjes) er zat een miniflesje biologische rosé in en een citronella geurgellie. Verder een ludieke kaart met lieve tekst.
"Ik hoop dat je het leuk vindt, want het heeft me nog geen €5,00 gekost" zei ze erbij.
Dat was voor mij het leukste aan dit cadeau.
Wat goed van je en wat leuk dat je voor mij zo de ronde bent gaan doen om een zomeravond-pakket samen te stellen.! Want dat was de titel van het cadeau. Ingrediënten voor een zomeravond.
Natuurlijk vind ik het niet leuk dat er dingen gebeuren in iemands leven waardoor ieder dubbeltje moet worden omgedraaid. Maar de zorg waarmee dit cadeau was samengesteld is voor mij onbetaalbaar.
Dank lieve zus!

Waar je hart ligt..

...daar ligt je geluk. Dat zeggen we in Italië tegen elkaar. En eigenlijk betekend het niets anders dan tevredenheid. Want, je kan je hart leggen waar je het wilt. Het gaat uiteindelijk om dat ene facet: ben je tevreden?
Ik woon en leef en voel me zo Nederlands als maar kan. Maar toch is mijn kleine verzonken achtertuin "il mio giardino" mijn tuin. Mijn kleine domein op deze prachtige, groene aarde.
Ik heb altijd verlangen naar een vita gioiosa. Vrij vertaald een 'vreugdevol leven.'
Naar de gebruiken uit mijn jeugd en de sfeer die zo smaakt naar een levenswijze van vrijheid, gezondheid en vrolijkheid.
Dat zit in mijn genen, zeggen mijn familieleden me.
Maar daar heb ik zo mijn bedenkingen over.Want ik heb een rotsvast vertrouwen in de wilskracht van de mens. Je kan je settelen waar je maar bent. Je kan je tevredenheid opbouwen, laagje voor laagje en je kan als uniek wezen in deze schepping (en ik ben niet eens te rekenen tot de daadwerkelijke gelovigen in welke religie dan ook op deze wereld) je eigen voorwaarden maakbaar maken.
Dat heb ik althans ervaren met het doelbewust creeëren van mijn klein geluk op dit stukje grond.
We drinken onze wijn, iedere keer als een glas wordt gevuld klinken we op de weelde dat we dit glas mogen vasthouden, we eten ons eten in het besef dat het voortgebracht is puur en alleen om onze magen te vullen en onze lichamen te sterken, we praten, lachen, discusiëren en doezelen...allemaal op onze kleine postzegel. Il mio giardino. Mijn kleine tuin.
Mijn tuin is echt klein!
We hebben er een trucje toegepast. Door het achterste deel te verlagen, zitten we er altijd vrij en uit de wind. Bij het minste straaltje zon, wordt het er warm en kunnen al die lagen stof uit, die je maar in de weg zitten. Meteen ontstaat dat sfeertje van genieten en ontspannen. Want je moet jezelf niet afhankelijk maken van welke meter grond op aarde ook, om dat te kunnen voelen.
Maar genoeg over dat lapje grond. Het gaat om de clou.
Je kan je wel een half leven wensen dat je hier of daar zou wonen en leven en hoe dat er dan uit zou moeten (het is maar afwachten óf dat ook zo is!) zien. Hoe geweldig het zou zijn. Hoe het een Shangri-La zou zijn voor de rest van je leven, inclusief je gezin. Basta!
Dat is niet de realiteit. De echte realiteit is dat je máákt hoe je leven eruit moet zien waar je bent. Dan is het pas echt en solide en jouw leven.
Geen geld of goed kan daar tegenop. Doe desnoods alsof je daar leeft waar je zo denkt naar te verlangen en de helft heb je al gewonnen, voor niks, nada, niënte...want het leven is al duur genoeg en je verliest niet alleen je kapitaal als je dromen in duigen vallen, maar ook letterlijk je leefbare kapitaal.En hoewel geld niet gelukkig maakt...word je bijzonder ongelukkig zonder dat geld.
Dat zeg ik, omdat zoveel dromen van de mensen die ik om mij heen hoor en/of lees bakken met pegels moeten kosten. Tonnen met energie. Ladingen met afscheid, onontgonnen land en arbeid tot in den treure.
Hoeveel programma's worden er niet gevuld met een aan ramptoerisme grenzend 'het roer om' idylle?
Te veel. Want het is een illusie.
Nou zijn illusies zo oud als de weg naar Rome. En ik behoor het te weten, als ik mijn afkomst bekijk ;-)
Laat je niet gek maken. Er leiden véle wegen naar Rome.
De kortste en meest succesvolste is die rechtstreeks van je tuindeur naar je francobollo. (postzegel) 
salút.

Rood is de kleur van....

Wanneer je op het punt bent gekomen dat je inziet dat je wat moet met je financiële situatie is dat  niet op het meest denderende moment van je leven.

Bij mij was het dat althans niet.

Mijn bankrekening klonk als het lied van Marco Borsato...Rood...maar daar hield ik niet de euforische gevoelens aan over die deze kleur bij hem wel teweegbracht.
Waar dat geld dan allemaal heenvloog wist ik ook niet zo goed. Mijn woonlasten en vaste lasten... Boodschappen..tjah. Het leven was gewoon duur.
Dat zei iedereen om mij heen tenslotte toch ook? En de komst van euro was ook een ramp, toch?
Ook de kreet dat je niet in andermans portemonnee kon kijken en dat je aan de buitenkant er echt niet vanaf zag wie er van de bank leende of zélf zo goed in de slappe was zat, hield ik mijzelf vaak krampachtig voor. Want dan voelde het minder nijpend.
Maar het was wel nijpend. En écht niet 'romantisch' om het niet breed te hebben. Toen was geluk nog heel gewoon kwam op mij niet helemaal over hoor.
Het gekke was dat we het eigenlijk best breed genoeg hadden. We gingen er alleen oliedom mee om. En dat beroemde kwartje moest nog vallen.

Huisje Weltevree

Ik ben een van de velen die door schade en schande wijs is moet gaan worden. Tenminste...wijzer. Zo'n kleine drie jaar geleden stond het financiële water ons aan de lippen. En daar konden wij helemaal niemand behalve onszelf de schuld van geven. We stonden op het punt om als gewoon burger failliet te gaan. Want dat is wat er gebeurd als je maand in maand uit verder in het rood komt te staan. Tot je je hypotheek niet meer kan betalen en het salaris dat je verdiend aan het begin van de nieuwe maand meteen al weg is. Het was een mega wake-up call! Er moest wat gebeuren en wel meteen. Onze levensstijl was gevuld met leuke, spannende, dure dingen. Zaken waarvan we het gevoel hadden gekregen dat we daar niet zonder konden. Dat we onszelf dat moesten gunnen. Deze gedwongen rigoreuze ommezwaai heeft ons leven veranderd. Maar niet op de manier die je zou verwachten...Ik dacht te moeten inleveren op heel veel leuke, fijne en gelukkigmakende dingen, maar ik heb ontdekt dat het nog véél leuker, fijner en zéker gelukkigmakender kan. Zuinig zijn is fijn. Inmiddels zijn we zonder de financiële zorgen een stuk zonniger gaan leven.  Er valt zoveel te ontdekken in het land dat zuinig heet.