zondag 13 januari 2019

in plaats van lampje aan, kaarsje aan.

foto zelfgemaakt
...wat komt er toch allemaal op ons af?
Hebt u ook dat gevoel? Alsof je het niet meer bij kan benen?
De zorgverzekering die toch écht weer duurder is geworden. Meer zaken die ineens door de verzekeringsmaatschappijen zijn afgevoerd en eenvoudigweg niet meer vergoed zullen worden. Of, zo aan banden zijn gelegd dat slechts een enkeling het nog voor elkaar kan krijgen aanspraak te kunnen maken op de financiële ondersteuning.
Je hebt geen keuze. Je móét verzekerd zijn. Zelfs behandelingen die vorig kalenderjaar zijn opgestart zullen dit jaar nog vereffend worden en zal je moeten betalen. Ze vallen nog binnen het eigen risico van vorig jaar. Leg dat maar eens uit aan de meestal van niets wetende polishouder.
Voor veel mensen is dit een onverwachte schok. Het gaat immers vaak om een behoorlijk bedrag.
Dan ons milieu. Jazeker, ons kostbare milieu. Natuurlijk is het alle hens aan dek.
We zullen iets moeten veranderen in onze leefwijze. Maar het is wel zuur dat voor de gewone burger het een enorme opgave aan het worden is.
De steenrijke multinationals hoeven er niet wakker van te liggen. En wat ze moeten betalen krijgen ze vaak via belasting regels ook nog weer terug. Of, nog vervelender, ze drijven de prijzen van hun producten op.
Ik mag niet klagen, heb het financieel best goed. Door inmiddels zeker al 10 jaar consuminderig door het leven te gaan is de pot niet leeg. Maar ik schrik van de totaliteit aan verhogingen.
Laat staan als je moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen... een gezin hebt. Het met één inkomen moet doen of nog vervelender, géén inkomen.
Als je je een slag in de rondte werkt en ziet hoe je geld als sneeuw voor de zon verdwijnt naar belastingen en heffingen en transportkosten en milieumaatregelen...gevoelsmatig krijg je er niets voor terug. Gevoelsmatig zeg ik bewust. Want je ziet er geen product voor terug of een verandering in je directe leefomgeving. Alles blijft immers hetzelfde, hetzelfde is alleen duurder gemaakt.
Dat is zuur.
Dan zie zaken als gele hesjes bewegingen.
Hoe moet het straks met de afvalstroom? Gaan we steeds vaker zwerfafval zien?
Of zal het toch een mooi effect krijgen? Dat we in de reguliere winkels verpakkingsvrij kunnen inkopen. Het zou zo mooi zijn als er vanuit de overheid iets werd bedacht in de trant van een beloningssysteem. Zoals minder heffingen als je groener leeft.
Vooralsnog ben ik ontzettend benieuwd naar waar de gemeentes mee aan gaan komen als het gaat om energie neutraal krijgen van de woningen.
Ik wil ook graag zonnepanelen en daar heb ik best iets voor over, maar nu wacht ik toch eerst af of ik straks mee kan doen met een ook voor mij gunstig instapplan.
Wat zal het straks worden met al deze verstrekkende bepalingen? Gaan wij straks een kleine groene oase zijn in een wereld waar enorme verschillen zullen ontstaan in 'milieuprettige' habitat?
Want het merendeel aan landen en werelddelen doen helemaal niet mee aan het milieugebeuren.
Die rijden rond in roet uitbrakende vrachtwagens en dampende uitlaatgassen, van auto's afgedankt door het Westen. Daar wordt gebruik gemaakt van verdelginsmiddelen en hoeven fabrieken niets te doen aan verontreiniging van lucht en water. Veel landen hebben zogezegd wel andere problemen aan hun hoofd.
Je wordt er niet vrolijker van.
Ik denk vaak bewust 'ik kijk niet verder dan mijn neus lang is'. Maar, ik ben toch onder al dit geweld van verhogingen en taxen en eigen bijdragen her en der wel weer eenvoudiger gaan leven. Ik bespeur bij miijzelf dat ik weer terug aan het grijpen ben op dat conept van: toen was geluk nog heel gewoon. En wewet je het brengt me gek genoeg ook iets!
Dingen voelen iets vaker weer waardevoller aan. Gezellgheid en tevredenheid zijn weer meer het doel en niet de gewonnen comfort. dat is bij mij best lang geleden. Ik spreek voor mijzelf uiteraard. Maar in de begin periode van het drastisch moeten bezuiningen had dat ook dat neveneffect.
Zuinig leven was geen juk, maar een idealisme. En dat voelde best fijn. En werkte goed voor mijn humeur en levensvreugde. Kleine besparingen en meevallers konden mijn dag maken.
Het dringt wel heel erg tot me door dat de tijd om goed voorbereid te zijn op je financiele toekomst écht weer is aangebroken!
Ik wordt dit jaar 55 en ik zou een grote fout maken als ik zou denken 'nou...ik ben er wel' want ik merk dat het zaak is om goed te sparen en te bufferen voor een enigzins prettige oude dag over een goede 15 jaar...
Dus ik ga weer teruggrijpen op het old scool concept van een sober, maar gezellig leven.
Eens kijken wat mij dat nu 10 jaar later als het oorspronkelijke startsein gaan opleveren.
Ik hou je op de hoogte!
 

zondag 2 december 2018

Beter iets dan niets!

foto van internet
Beter iets dan niets.
Ja, dat is wel een klassieker. Niks nieuws onder de zon toch?
Maar het is al een paar maanden actueler dan ooit voor mij.
Komt door een boekwerkje van Christine Carter dat de titel 'Niets meer aan doen' heeft gekregen.
In dit boekje probeert Christine je er onder andere van te overtuigen dat je zo gelukkig bent als je tevreden bent en dat je inderdaad het concept van 'beter iets dan niets' beter volhoudt dan de rigide leefregels die wij onszelf bij tijd en wijle graag opleggen. Christine laat je inzien dat het lange termijneffect aan jouw kant staat. Dáár zit m de winst.
Ze heeft absoluut een punt.
Kijk naar mij met mijn hang naar gezond leven. Ik mag graag wat ondersteuning van vitamines en mineralen pakken in de vorm van een vitaminetabletje en een capsuletje.
De één voor wat extra vitamine C en de andere zodat ik wat kan doen aan eventuele botontkalking in de toekomst.
 Maar het is nooit genoeg... heb ik  een rijtje van 3 potjes staan, dan lees ik wel weer iets over mijn hormoonhuishouding die nodig ondersteuning behoeft.
Dan natuurlijk de visolie capsules, die zou iederéén moeten slikken en omdat je wat ouder vitamine D en B12.  Ik wordt er op een gegeven moment moedeloos van. Het is eigenlijk nooit genoeg. En het wegslikken van een handjevol van die pillen is ook geen pretje.
Ik ken mezelf, ik stop er dan mee. Helemaal. Met wat schuldgevoel spijbel ik eerst een paar keer van de dagelijkse hap pillen en dat lauwe glas water. En al heel snel begin ik er helemaal niet meer aan.
Maar het is niet alles of niets. Ik heb gemerkt als ik denk "Beter iets dan niets" dat ik dus wél die ene multivitamine neem en klaar! Ook daar heb ik zelfs af en toe geen zin in.
Maar dan denk letterlijk bovenstaande zinnetje en dat is voldoende.
En ja, op jaar basis heb ik mijn vitaminehuishouding ook prima voor elkaar. Ook al red ik het niet om elke dag de voorgeschreven porties groente en fruit te verorberen. We worden soms ook een beetje bang gemaakt voor allerlei op handezijnde kwalen,, zeker als vrouw. En daar worden dan weer miljarden aan verdiend! Een onderwerp voor een post op zich...
Ik pas het nu steeds vaker toe op allerhande zaken in mijn leven.
Of het nu gaat om bewegen, koken, opruimen, noem het maar.
Geen zin... ach beter iets dan niets. En op jaarbasis zet het wel degelijk zoden aan de dijk.
Et voila, er gebeurd veel meer dan je zou verwachten, alleen je voelt het niet.
Het is gewichtsloos.
Héérlijk.
Maar nu even terug naar het gedachtengoed van de besparing. Zuinig en bewust leven. Dat sluit namelijk erg goed aan. Beter iets dan niets geeft je tevredenheidshormoon een enorme boost.
Met al die kleine dingetjes die je doet of laat en zomaar best aardig volhoudt, creeer je ook net zo makkelijk een heel arsenaal aan kleine bezuinigingen. En dat is goed  nieuws voor je portemonnee.
Hier geldt ook het principe van de kracht van 'op jaarbasis'.
Al die kleine dingetjes veranderen je leven meer dan je zou verwachten... en dat is leuk!

 

maandag 5 november 2018

Een wonder is geschiedt!

Vraag me niet hoe ik het ten eerste voor elkaar heb gekregen om 4 jaar niet te bloggen op de casa. Vraag me liever hoe het gelukt is om met succes in te loggen.
Om hier weer te kunnen zijn. Want ik weet het werkelijk niet.
Eindeloze totaal gefrustreerde pogingen zijn eraan vooraf gegaan. Ik gaf het dan maar weer op. Begon een ander blog. Maar dat werkte dan weer niet.
Hield ik niet  vol, voelde niet als thuis.
Steeds kwam ik wel weer eens langs de casa. Als lezer van je eigen blog, dat daar eenzaam lag licht te geven in het digitale universum van ons www. Als een kleine gezellige planeet, met  een ondoordringbare dampkring van inlogbarrieres.  Bizar.
En dan vanavond, zomaar had ik weer eens zin om een blogje te lezen over zuinig leven, bewust leven, gezellig leven. En ja hoor ook mijn casa staat daar weer tussen de blogs over dit topic.
Ik dacht "ik kan het niet laten. Ik moet het proberen " en floep!!
Ongeloof en ik meen het serieus, diepe vreugde.
Ik kan mijn eigen blog huisje weer in!
Honey I'm home!
Mijn grootste zorg is nu....als ik straks mijn tablet afsluit. Als ik de blog verlaat. Kom ik er dan weer als ik terugkom?
Doodeng vind ik het.
Weet beste lezer, als die er nog zijn oei, dat het aan mij niet zal liggen.
Dat ik graag de draad weer wil oppakken.
Mijn zuinig en toen was geluk nog heel gewoon posts weer wil gaan plaatsen.

dinsdag 2 september 2014

Ik ben er weer! :-)

...Ja ik weet het, het is een wel erg lange breake van het bloggen.

Maar..ja altijd weer een maar. Daar lijkt het leven af en toe vol van te zitten.
Uitstelgedrag, de moed niet hebben, geen fut, teveel fut, en vooral ook mega veel omwegen om weer op mijn eigen blog simpelweg terecht te komen!
Eindeloos werd me gevraagd om verificatiecodes in te vullen, een gmail account dat zich zinloos en stug aan mij op bleef dringen.
Nee!! Wil ik niet. Hoef ik niet..ik wil gewoon een stukkie schrijven op mijn blog.
En zie hier na poging nummer zoveel ineens FLOEP en ik was op het dashboard en ik kan een blogje weg tikken.
Vraag me niet hoe, ik heb werkelijk geen idee.
Anyways, ondertussen heeft het leven natuurlijk niet stilgestaan.
Manlief is zijn baan definitief kwijt vanaf februari.
De oprotpremie is genoeg voor het vergoeden van de advocaat, een duit in de pensioenpot en een lullige drietal maandsalarissen mee.
Verder hoeft hij de rest van het jaar ook niet op te komen dagen en gaat de betaling van salaris gewoon door. Is natuurlijk ook gratis geld, eerlijk is eerlijk, dus dat tellen we voor onze eigen gemoedsrust er dan maar bij op.
En gemoedsrust bleek de afgelopen periode al met al de grootste winst in het getouwtrek.
Want het blijft zuur natuurlijk dat je wordt wegbezuinigt op een functie die je helemaal niet bekleed.
De fout is erkend, de gemoederen verward en de uitkomst hetzelfde.
Eruit per februari.
Inmiddels is ook de vraag gerezen of het nog wel zo leuk werken zou zijn geweest voor deze starre werkgever. Deze ondankbare bron van inkomsten waar je je jaren voor hebt ingezet met een 'wij en ons' gevoel. De liefde bleek van één kant te komen, want 'wij en ons'  zag mijn man vice versa als nummer zoveelnogwat en zelfs zijn naam wordt hier en daar verkeerd gespeld. 26 jaar gewerkt daaro...Maar oke, daar sta je dan. Bijna 60, recht op 3 jaar uitkering met plusje vanwege het onderwijs en dan.
Wie wil je nog?
Ga je nog werk vinden?
Over het algemeen zijn de reacties niet bijster enthousiast.
Enfin, wie weet wat deze nieuwe periode ons brengt.
Ik heb mijn baan in ieder geval nog en we hebben de afgelopen jaren als gekken onze hypotheek afgelost en dus hele lage woonlasten.
Hoe kon ik destijds weten dat zuiniger leven, consuminderen, bewuster met het geld omgaan, niet alleen onze tophypotheek van 44.000 en onze lening daarbovenop van 25.000 weg zou werken ons uiteindelijk ook nog eens zou behoeden voor een drama met een huis dat onder water staat en een baan die vervalt!
Voor de huidige woonlasten huur je nog geen kamer in Putten-oost. Dus een dak boven het hoofd is wel gegarandeerd. Dat slaapt in ieder geval wel zo rustig.
Het blijft nog steeds niet leuk dat dit allemaal gebeurt, maar wat o wat hadden we gemoeten als we bovenstaande niet hadden gedaan??
In eerste instantie hebben we nog een dik half jaar te gaan met de financieën die we nu hebben.
Dat moet onze buffer dus gaan worden. Want veel echt spaargeld is er niet vanwege het aflossen.
De leningen met rentes van 4 á 5% wegwerken gingen voor sparen voor soms nog geen 1%..
Daarna de WW en ook dan willen we proberen om hier en daar geld over te houden voor het aflossen of de buffer, want hoe we het wenden of keren, er zal misschien een gat vallen tussen de leeftijd van pensioengerechtigd en recht op ww.
Een nieuwe uitdaging dus. En eigenlijk ook wel weer een leuke uitdaging...hoewel het ook offers zal vragen. Zal ik dat opnieuw kunnen?
pfff moeilijk hoor, je went zo snel aan wat je hebt...

Populaire berichten

Totaal aantal pageviews